Vertrekken of blijven?

Best schrikken natuurlijk als Frits Bolkenstein in de Pers vanmorgen alle joden adviseert het land te verlaten. Even later volgde het bericht over de homo's. Zo snel mogelijk het land uit, naar plekken waar je wel geaccepteerd wordt.

Ik heb het er een jaar of 12 geleden met een verkering over gehad. Wat doe je als er een verschrikkelijk regime aantreedt dat bepaalde bevolkingsgroepen uitsluit en zelfs haat verkondigt? Vertrek je dan of blijf je dan. Vertrekken biedt de mogelijkheid om vanuit het buitenland te werken aan de achterblijvers. Blijven biedt de mogelijkheid om het gevecht aan te gaan ter plekke tegen de terreur.

Offerfeest

Op weg naar het station Hollands Spoor gistermiddag trof ik net de slager aan die enorme schapen aan het uitladen was voor het offerfeest. De zware beesten werden uitgeladen en gingen mee met de nieuwe eigenaren. Op de schouder torsten ze de geslachte dieren met zich mee.

In hun voornemen leken ze wel Holle Bolle Gijs die halve koeien en paarden naar binnen werkte. Krachtige spierbundels versjouwen krachtige spierbundels. Een beter offerfeest kun je niet hebben.

De gorilla en de moslima

De krantenkop zag ik er al boven staan: Gorilla ontmoet moslima. Een gorilla en een oerang oetan stonden om haar heen. De ogen van de gorilla waren opvallend groot en het lijf te dun om voor echt door te gaan. Een felblauw hoofddoekje bedekte haar haren en ze kreeg een banaan van de aap. Twee fotografen omringden het tafereel. Ze drongen voor het mooiste plaatje, terwijl dat plaatje nooit veel anders eruit zou zien.

In Utrecht deelden natuurliefhebbers gratis bananen uit aan de forensen. 'Sta voor aap en word donateur van het wereld natuur fonds!' stond op het kaartje dat ik tegelijk met de banaan in mijn handen gedrukt kreeg.

Nog even voor de foto, gebaarde één fotograaf en hij dook weer achter zijn lens om de moslima en de verkleedaap zo mooi mogelijk op beeld te krijgen. Ik probeerde het idiote beeld ook vast te leggen, maar het geheugenkaartje van mijn camera protesteerde: geheugenkaart vol.

Mobiel hoofddoek

Het galmt over de gracht, stopt abrupt, draaft dan weer verder en de tong struikelt nog eens midden in een woord. Ze loopt langs mijn raam, stopt, keert zich om, ijsbeert een paar meter terug en draait midden in een zin weer om. De route vervolgt ze even, druk pratend.

Het mobieltje drukt tegen haar bruine hoofddoek. De jurk sleept vlak boven haar zwarte schoenen en steekt een luttele centimeter onder de lange, donkere jas uit. Het verhaal gaat verder, de ijsbeer loopt zijn meters en ik verbaas me over de telefoon die door het stof heen praat. De rieten schutting lijkt het hek waarachter ze zich schuilhoudt. Alleen het verhaal schalt verder, langs de heg en over de gracht.

Even knuffelen moderniteit en traditie elkaar. Ik schrijf het op en het is verdwenen.

De Film

Ik ging naar het internet
om de film te zien
traag trokken de beelden
voorbij. De maag van mijn
computer rommelde
in horten en stoten

Twee zijden leken elkaar
meer dan ooit te vermijden
het bloed en het woord
vond elkaar nooit
mijn computer knorde
verder van verdriet

Grieg speelde droevig
stopte en draalde dan weer
van de drukke bezoekers
die net als ik naar
internet waren
om de film te zien

Als ik een vliegtuigje was
zou ik liedjes zingen
'het is zo warm hier
ik verbrand bijna'
neuriet de melodie
steeds door mijn hoofd