Vertrouwen over en uit

Eenzijdig gehoord telefoongesprek op station Amsterdam Zuid van een jongen met zijn...

'Nee, maar als je me niet vertrouwd dan houdt het gewoon op.'
...
'Dat zeg ik toch. Met wat je nu tegen me zegt, vertrouw je me niet meer.'
...
'Het is duidelijk, je vertrouwd me niet meer. Dan is het gewoon uit.'
...

Probeer het nog een keer

Een stapel treinkaartjes lag naast het toetsenbord. Een Pritt-stift stond er dreigend naast. Het vel papier dat ze over het toetsenbord had gelegd toonde een hele trits opgeplakte treinkaartjes.

De telefoon ging en ze drukte op een knopje. Ze noemde haar naam en de instelling waarvoor ze werkte. 'Wie moet u hebben? Ja, ik zal u doorverbinden.' Ze drukte op een knopje. 'Wat gek nou, hij is weg. Bent u er nog.' Ze tikte snel achter elkaar op het knopje, maar er gebeurde niks. De telefoon ging weer. Ze legde het treinkaartje in haar vrij hand neer. 'Ja, heel gek, ik probeer het nog een keer.' Weer drukte ze op het knopje. 'Meneer bent u er nog?' Weer de telefoon. 'Ja, ik probeer het nog een keer.' Dit keer drukte ze op de knop en lukte het doorschakelen.

Ze pakte een treinkaartje, drukte de achterkant tegen de Pritt-stift en draaide ermee heen en weer. Daarna trok ze kaartje het van de stift los en drukte het vervoersbewijs naast het ene en onder het andere kaartje. Eindelijk ging haar hoofd omhoog. De kauwgom maalde door haar mond, de ogen staarden mij dromerig aan. 'Meneer, waar komt u voor?

Mobiel hoofddoek

Het galmt over de gracht, stopt abrupt, draaft dan weer verder en de tong struikelt nog eens midden in een woord. Ze loopt langs mijn raam, stopt, keert zich om, ijsbeert een paar meter terug en draait midden in een zin weer om. De route vervolgt ze even, druk pratend.

Het mobieltje drukt tegen haar bruine hoofddoek. De jurk sleept vlak boven haar zwarte schoenen en steekt een luttele centimeter onder de lange, donkere jas uit. Het verhaal gaat verder, de ijsbeer loopt zijn meters en ik verbaas me over de telefoon die door het stof heen praat. De rieten schutting lijkt het hek waarachter ze zich schuilhoudt. Alleen het verhaal schalt verder, langs de heg en over de gracht.

Even knuffelen moderniteit en traditie elkaar. Ik schrijf het op en het is verdwenen.

Ja, hallo

Ze loopt een eindje achter mij. Mijn teckel wil mij niet volgen. 'Ja, hallo', klinkt het van achteren. Ik draai mij om. Ze staart langs mij heen. 'Ja ik ben hier' vervolgt ze op het moment dat ik mijn nek weer vooruit heb.
Opnieuw draai ik mij om en zie de blik langs mij staren. Als ik het laatste bosje voorbij loop en omkeer op weg naar huis, passeert ze mij. 'Ik kom eraan.' Een plastic tasje met afhaalfriet bengelt aan haar pols. Dan zie ik een snoertje haar wang voorbij aantikken en het oor binnen gaan.
Ze praatte niet tegen mij of zichzelf maar met het snoertje.