In de rij bij Burgerzaken in Almere op donderdagavond

Sinds kort zijn de openingstijden van Burgerzaken in Almere veranderd. Je kunt alleen 's morgens tussen 9 en 11.30 uur terecht en op donderdagavond van 18 tot 20 uur. Voor de middag moet je een afspraak maken. Ik probeerde het onlangs, maar merkte dat ik beter een uur kon wachten op het vrije inloopuur: donderdagavond.

Niet graag gedaan

Dank u wel, zei ik en ik knikte naar de dame in de auto. Ze had zo alleraardigst op mij gewacht terwijl ik aan kwam rennen. Zeker, ik had voorrang, tenminste als voor hardlopers dezelfde regels gelden als voor fietsers. De raampjes stonden open, dus ze kon mijn dank goed horen,

'Niet graag gedaan', ving ik op en ze gaste weg. Ik wist niet of ik het goed gehoord had. Het voelde in elk geval of ik leeg liep. Ik was oprecht dankbaar. Als je dan hoort dat dit niet van harte gedaan is, wens je achteraf dat ze mij gewoon voor de sokken gereden had.

Als ze dat liever gedaan had.

Wachtenden

Bij de bakker vormt zich op zaterdagmorgen een haag wachtenden. De mensen die op het broodnodige staan te wachten mochten zich afgelopen weekend op een heus wachtwelkom verheugen. 'Door ziekte kunnen wij u niet zo snel helpen als u van ons gewend bent', stond op een briefje dat met een plakbandje vastzat aan de kassa.

Het verbaasde mij dat deze tekst met zoveel gevoel voor marketing was geschreven. Vooral ook omdat de wachttijden normaal ook niet de kortste van de stad zijn. Ik vreesde het ergste, maar kwam tegen mijn eigen verwachting in vrij snel aan de beurt. Toen ik wegliep met de broden onder mijn arm, sleurde een lange slinger wachtende broodkopers uit de winkeldeur.

Ik dacht terug aan de DDR-tijd, waarbij ik ook een keer mocht meemaken hoe het eraan toeging. Zo ging er eens het gerucht dat er bananen te koop waren bij de groentewinkel. Normaal was de winkel altijd leeg, niet alleen ontbrak het aan winkelend publiek, ook de schappen waren leeg. Op de morgen van het gerucht stond een lange rij, die zelfs het hoekje van de straat omging. En dat in een dorp van enkele honderden inwoners. Ineens spatte de rij uiteen. Er waren helemaal geen bananen te koop. De vier kilo aardappelen die daarvoor in de plaats kwam, was echter aan de eerste drie klanten vergeven. De rest verliet het wachten.

Mensenhaag

Ze vormden een mooie haag zo in de avondzon langs het perron. De wachtenden op de trein naar Maastricht en Heerlen. Bijna allemaal dezelfde houding: de benen iets uit elkaar, de tas tussen de kuiten en de armen over elkaar. Of een krantje lezend, of gewoon lekker knuffelen met je geliefde. Dan weten ze natuurlijk niet dat tussen de liefde en wachten een scheidslijn loopt.