De laatste zomerdag van 2010

Jonge mus en jonge spreeuw genieten van de laatste zomerdag

Het voelde een beetje als de laatste zomerdag van het jaar gisteren. De zon scheen op het stationsplein van Almere. Ik moest brood halen en deed mijn bestelling. Ik verontschuldigde mij toen de vrouw het brood aansneed. Buiten op het plein trokken mijn ogen naar de musjes die zich wasten in het water van de fonteintjes.

Voor haar beurt

Bij de bakker in de rij voor 3 Zweeds wit en 1 grof volkoren. Het is aardig druk, benauwd en vooral heel erg warm. Een medewerkster veegt telkens een guts zweet van het voorhoofd met het rode shirtje dat ze aan heeft. Ik sluit keurig in de rij, onthoud wie er staan en ik houd ook in de gaten wie er binnenkomen. Een jonge meid van een jaar of 20 sluit aan. Ze heeft dopjes in haar oren waar muziek door galmt. Die gaat voordringen, denk ik.

Klein bedrag maar pinnen kan niet

Klein bedrag, pinnen mag, is de leus, maar in Almere zijn nog altijd winkels waar het onmogelijk is om je aankoop digitaal te betalen. Bij een aantal winkels is het nog altijd niet mogelijk om te pinnen. Dat terwijl de gemeente zegt het pinnen te stimuleren.

Wachtenden

Bij de bakker vormt zich op zaterdagmorgen een haag wachtenden. De mensen die op het broodnodige staan te wachten mochten zich afgelopen weekend op een heus wachtwelkom verheugen. 'Door ziekte kunnen wij u niet zo snel helpen als u van ons gewend bent', stond op een briefje dat met een plakbandje vastzat aan de kassa.

Het verbaasde mij dat deze tekst met zoveel gevoel voor marketing was geschreven. Vooral ook omdat de wachttijden normaal ook niet de kortste van de stad zijn. Ik vreesde het ergste, maar kwam tegen mijn eigen verwachting in vrij snel aan de beurt. Toen ik wegliep met de broden onder mijn arm, sleurde een lange slinger wachtende broodkopers uit de winkeldeur.

Ik dacht terug aan de DDR-tijd, waarbij ik ook een keer mocht meemaken hoe het eraan toeging. Zo ging er eens het gerucht dat er bananen te koop waren bij de groentewinkel. Normaal was de winkel altijd leeg, niet alleen ontbrak het aan winkelend publiek, ook de schappen waren leeg. Op de morgen van het gerucht stond een lange rij, die zelfs het hoekje van de straat omging. En dat in een dorp van enkele honderden inwoners. Ineens spatte de rij uiteen. Er waren helemaal geen bananen te koop. De vier kilo aardappelen die daarvoor in de plaats kwam, was echter aan de eerste drie klanten vergeven. De rest verliet het wachten.

Zoete broodjes

Als de bakker net zulk brood bakte als hij zijn klanten bediende, dan ging ik niet meer. Een ondernemer kan zich onderscheiden door goede service te geven. Concurrentie gaat niet alleen over prijs, maar ook in de bediening, service en entourage rond het product.

Mijn bakker heeft dat niet begrepen. Altijd moet mij de stagiair treffen, of de persoon die net begonnen is. Ze had het schort net omgedaan en vroeg of iedereen geholpen werd. Ik schudde met mijn hoofd. Ze vroeg het nog een keer en ik moest gillen. Had ik dat maar niet gedaan. De zes broden en bolletjes die ik bestelde gingen traag door de handen.

Het broodsnijapparaat kreeg iedere keer een brood te verduren, waarbij ze stoïcijns wachtte. Normaal kun je het volgende brood erachter stoppen en verder gaan. Van efficiency had ze niet gehoord en ze nam mijn bestelling steevast verkeerd op, waarbij ze ook nog een discussie wilde beginnen dat ik toch drie had gezegd in plaats van vier. Of bruin in plaats van wit. Of...

Het is dat het brood zo lekker is, anders ging ik er niet meer heen en pakte het brood uit de schap van de supermarkt.