Luisteren en zwijgen

Doris kreeg de laatste keer bij het zwemmen last van water in haar oor. Ze klaagde erover en ik besloot vrijdag gelijk naar de audicien te gaan om haar oordopjes op maat aan te meten.

Het was best druk bij Beter horen en de audicien had alleen dienst. Ze wist het best economisch in te delen door een andere klant te helpen als de klant ervoor op iets moest wachten.

Kleiachtig
Zo kreeg Doris een oranje, kleiachtig goedje in haar oren gespoten en mocht daar vijf minuten mee zitten. Ze vond het zelf erg grappig en schreeuwde omdat ze zichzelf niet meer goed kon horen. Onderwijl werd een andere klant geholpen.

Maandag konden we de oordopjes ophalen. Nu werkte wel een assistente. We moesten nog even wachten op onze beurt en namen plaats tussen alle ouwetjes. De mensen die er zaten kwamen voor hoorapparaten en andere hulpmiddelen voor een beter gehoor.

Doris vroeg aan mij wat al die mensen mankeerde. Ik vertelde dat ze, net als haar oma in Almelo, doof waren. 'Oma moet eigenlijk ook een hoorapparaatje in, maar dat doet ze niet. Deze mensen zijn wat dat betreft verstandiger', merkte ik er vinnig bij op.

Had kunnen zijn
Een man en zijn vrouw stapten binnen. De man vond Doris wel een interessant kind en hij probeerde haar aandacht te trekken. Toen de audicien ons ging helpen, zei hij: 'Dat is mijn kleindochter', waarna hij snel liet volgen 'zou kunnen zijn.'

De oordopjes waren nog niet helemaal klaar en de audicien deed ons voor hoe de dopjes in de oren moeten. Best ingewikkeld, met een halve draai en dan naar binnen duwen – voorzichtig -.

De dopjes werden gelakt en afgewerkt, waarna ze nog even moesten drogen. De man kreeg helemaal niet de beurt terwijl hij wel aan de beurt was. 'Hé', zei hij. 'Ik ben aan de beurt.' 'Maar u hoort toch bij hen? 't Is toch uw kleindochter?' vroeg de audicien. 'Nee, ik zei net dat ze mijn kleindochter had kunnen zijn', verklaarde hij. Waarna hij toch met de audicien meemocht en liep achter haar aan de gehoorkamer in.

Buisjes

Wat was het een verademing toen ik vanavond thuiskwam. Ze hoorde me binnenkomen. Al een week of vier is Doris zo doof als een kwartel. Door een verkoudheid waren haar oren helemaal dicht gaan zitten. De bij kinderen nog niet volgroeide buis van Eustachius zit dan vol en loopt niet meer leeg. Door het vocht achter het trommelvlies horen ze niks meer.

Vanmorgen op het onchristelijke tijdstip van 7.15 uur mocht Inge zich melden bij het ziekenhuis voor het plaatsen van buisjes. Na het aanmelden en ongeveer anderhalf uur wachten, was ze eindelijk aan de beurt en een halfuurtje later hoorde een wakker kind weer.

Verhaaltjes lezen, televisie kijken en een vraag stellen. Het kan allemaal weer. Ze vroeg vanavond zelfs of de televisie wat zachter mocht, want hij stond zo hard aan.

Roken

Het Jip en Janneke-verhaal over de chocolade sigaretjes rokende kleuters, vormde een mooie kapstok om eens over dit onderwerp te beginnen. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Ik vertelde Doris dat roken vies is en dat het ongezond is. Daarom mag je niet roken.

Gelijk ontstond er een probleem omdat een oma tuk is op haar sigaretjes. Ik vroeg Doris wie er rookte. 'Oma', zei ze gelijk. 'Ja', bevestigde ik. 'Maar het stinkt en het is heel ongezond.' 'Ja', antwoordde Doris. Ze begreep het helemaal. 'En je wordt er doof van.' 'Inderdaad', bevestigde ik snel.

Hippe monturen uitzwaaien

De trein suisde met hoge snelheid langs. 'Dat maakt een hoop herrie met een hoorapparaat', zei een oudere dame tegen haar gezelschap. Het was een eveneens ouder echtpaar, zestigers schatte ik zo snel. Genietend van de vut, eindelijk vrij onder het mom van mag ik ook genieten, ik heb er hard voor gewerkt en met van die hippe monturen waarmee je alle zestigers de laatste paar jaar ziet lopen.

Zijn haar was precies een centimeter lang. Haar haren vielen minder slordig dan van de vrouw met het hoorapparaat. 'Nou', zei de man. 'Je woont een stuk beter dan waar je eerst woonde.' De vrouw met het hoorapparaat hield het goede oor blijkbaar in zijn richting. Ze zweeg. 'Ik bedoel dat andere dat was toch echt niks, zo ver weg van alles.' De achterlichten van de trein werden steeds kleiner in de lijn naast het perron achter haar. Ze schudde met het hoofd. 'Ik woonde daar niet slecht, alleen ik kon daar niet meer blijven.'

De vrouw met de hippe bril probeerde de verkeerd vallende opmerking van haar man recht te breien. 'Hij bedoelt dat je daar zo afgelegen zat.' 'Ik had mooi uitzicht', sprak ze tegen met een lichte afkeer in haar stem. 'Je zit hier erg goed, zo lekker dicht bij het centrum.' Hij wees naar de bouwput op en rond het station. 'En het is echt een keurig huis, zeker als je het vergelijkt met eerst.'

De vrouw van het hoorapparaat en het nieuwe huis, mompelde iets buiten mijn richting, waarna de man maar over het carnaval begon. 'Dit weekend begint het. Ik hoop dat het een beetje rustig blijft in de trein.' Dit jaar zou hij niet gaan, hij had het wel gezien. Als je dan toch ging, moest je naar Groesbeek, het Nederlandse Keulen. 'Als het om optocht gaat', vervolgde hij.

De drie koplampen van de stoptrein kwamen naderbij. De vrouw met het hoorapparaat stond met de rug naar mij toe. Haar slordig gekapte haren waren helemaal grijs en lichtten een beetje gelig op. Ze gaf de man een hand. 'Goede reis naar huis.' Hij mompelde iets van dat het gezellig was.

Ik verwachtte dat ze de vrouw met de hippe bril een zoen zou geven. Ze kwamen nauwelijks dichter bij elkaar dan hun handen reikten en gaven een afstandelijk handje. Ik zag van deze afstand dat de hand niet stevig was. 'En heel veel plezier volgende week in de sneeuw. Ik hoop dat je lekker kunt wandelen en zo.' De vrouw met de hippe bril maakte er een beweging bij alsof ze een langlaufstok in iedere hand vasthield. Het zouden ook van die Nordicwalk-stokken kunnen zijn. De trein stond stil en het echtpaar stapte in. De vrouw met de grijzen haren liep al van ze weg. Een zwaai kon er niet meer af. Naar het betere plekje, lekker dicht bij het centrum.'