Rustige snelweg

Stilte voor de storm? De terugweg naar huis is rustiger dan gebruikelijk. Duidelijk bereidt een groot deel van Nederland zich voor op de kampioenswedstrijd. De zon is gelukkig al minder fel, maar het zorgt op de snelweg voor mooie beelden. De bossen van de Veluwe maken de rest van het plaatje compleet.

Moe maar voldaan

Ik heb het gehaald: 100 kilometer gelopen. Dan zijn die laatste 10 nog best zwaar. Maar dan finish je, roept iedereen je naam en juicht. We zijn binnen!

Loodzware tocht in mulle zand en hete zon

Het is echt heel zwaar deze etappe over de Edese hei. Vooral de hete zon nekt me aardig. De vaart is er helemaal uit jammergenoeg. De andere 2 lopen een eind voor mij uit. Bijna bij checkpoint 9.

Heerlijk ontbijt, de laatste 20

Een heerlijk ontbijt, met soep en broodjes ei en kaas. Voedsel is brandstof en dat merk bij een prestatie als deze. De temperatuur stijgt ontzettend snel. Gelukkig hebben we een geweldig supportteam, die ons verwend met veel lekkernijen. Wat is thee met suiker toch lekker bij zoiets.

Blaren prikken

De 7e post gepasseerd en ik maakte van de gelegenheid gebuik de blaren op mijn hiel te laten doorprikken. De grootste was al kapotgegaan, dat had ik ook wel gevoeld. Verder maakten we het moment van duisternis naar licht mee. Erg opwekkend, tenslotte deden de pannenkoeken de rest. Wat is dat lekker om 5 uur in de ochtend.

Duisternis

De donkere nacht heerst, de 2 heren hebben een muziekje opgezet. Bij de vorige checkpoint is Heleen jammergenoeg afgehaakt. Jammer, maar heel veel respect voor de beslissing. Het zat ook niet mee.

De schapenkooi bij het vallen van de avond

Hoe mooi een zonsondergang kan zijn

Beetje balen dat we een lange pauze moesten hebben, merkte dat ik er een beetje door was. Gelukkig heb ik het eruit kunnen lopen. Wel stijf geworden door de lange pauze. De zonsondergang was daarmee extra mooi op de Hoog Buurlosche heide. Wat een kleurenpracht en wat een totale rust. Met zo'n mooi vergezicht komt het vergezicht van de resterende 50 kilometer wel in zicht.

Het was een zware etappe, maar we zijn er

De vierde etappe, het routeboekje waarschuwde er al voor: zwaar. 5 km mul zand hakt er flink in. Ergens is het zelfs lekker voor de voeten. Ik voel wel mijn voeten, gelukkig nog geen blaren. De route is overigens prachtig aangegeven, bijna een keer sloeg ik verkeerd af, maar gelukkig corrigeerde een ander team ons snel. De warme zon is aan de ene kant heerlijk maar hakt er ook flink in. Nu voelen we wel dat het al kouder wordt. Bij de checkpoint werden we enthousiast onthaald met een prachtig spandoek. Echt waar, zonder het supportteam zouden we hier nooit zijn gekomen.

Derde checkpoint

De derde checkpoint gepasseerd. Reeën gezien veel hei en mul zand. Zeker met die zon erbij is het heel ruig. Voel het aardig in de voeten, de blaren komen erin, lijkt het. Nog 10 km en dan komt de warme hap: een pastamaaltijd.

Checkpoint 2

De eerste 20 zitten erop. Checkpoint 2, de koffie en thee staan klaar. De eerste 1/5 is geweest. De temperatuur is wel hoog. Vooral open veld is best zwaar. We liggen nog wel op schema.

Het is zover, op weg naar de trailwalker

Op weg naar landgoed Hoekelum in Ede. Gedachten over de voorbereidingen - we hadden veel meer moeten trainen - en een warme zon. Het wordt zwaar, dat is zeker. Daarom houd ik het nu maar even
bij voeten insmeren. Net bij de supermarkt nog de laatste boodschappen, muggenmiddel, want van die jongens - of dames is het eigenlijk - kun je aardige last hebben.

Waar is de krokodil gebleven?

Iemand vertelt dat hij een krokodil het water in heeft zien glijden, daarna komt een heel boost los. Als dan ook nog eens 's avonds een ander meldt dat hij iemand heeft gesproken die vertelde dat hij 2 krokodillen heeft losgelaten, dan komt de politie in actie.

Als het waar is van die prachtdagen?

Als het weer volgend weekend net zo is als het afgelopen weekend, dan is de hulp van boven zeer beperkt. Gisteravond besprak ik nog even met Inge het weer. Het weer van zaterdag - voordat de regen kwam - is prima. Maar als de trailwalker het komend weekend zulk weer wordt als gisteren, dan wordt de 100 kilometer lange tocht nog eens extra zwaar.

Wilde zwijnen

Ze staan op het gras tegen de bosrand aan en lijken net op hun tamme soortgenoten. Iets slanker en wat ruiger behaard, ziet het wild tam aan. Een akker verderop precies hetzelfde tafereel, maar dan met een in plaats van twee.
Een verliefd paartje laat de labrador uit en ziet het niet eens. Zelfs de hond blijft het onopgemerkt, andersom kijkt het wild ook niet op of om. Hoe een wild tafereel verandert in lieflijkheid en het alledaagse de angst vervangt.

Schilder

Als ik kon schilderen, zou mijn geluk in de herfst niet op kunnen. De tinten die overal te zien zijn. De bomen die langzaam ontbladeren en de kleuren van de hemel die daar zachtjes overheen wrijven.
Zo reed ik laatst over de Veluwe en voelde me melancholisch en gelukkig tegelijk. De bomen op de camping dragen kleren in geel, bruin en rood. De grond is bezaaid met deze tinten en de lucht ruikt naar vocht en humus.
De laatste dagen duwen en trekken wind en regen de laatste blaadjes van de bomen. Nu is het avondrood nog mooier te zien vanuit het raam van mijn studeerkamer. Dan wens ik dat ik met kwast en doek het beeld kan vasthouden wat ik zie: wuivende takken en daarachter het donker van de vallende avond, een laatste streep licht van de dag die nu echt afscheid neemt.