Geef het volk brood en spelen en dan krijg je daar je de macht voor terug. De PVV heeft de middelen gevonden om het mopperende volk tevreden te houden en een daad te stellen. Geef ze 130 kilometer per uur op de snelweg en het volk is tevreden. Het kabinet is nog niet geïnstalleerd of de PVV-ers komen naar buiten met hun overwinningen. Die 130 kilometer per uur bevredigt maar een klein deel van de natie. Net als de zorg voor de ouderen.
Posts tonen met het label snelweg. Alle posts tonen
Posts tonen met het label snelweg. Alle posts tonen
11 juli 2010
Rustige snelweg
28 januari 2010
File
De hele weg van Schiphol naar Almere kon ik het volgen: de file op de A10 ging over in de file op de A1. Rijen auto's reden traag vooruit in de rij. Stonden dan weer eens stil en reden opnieuw een paar stappen.
Bij station Amsterdam Zuid ging de rij auto's zo traag dat een rode auto waar de trein bij binnenkomst evenwijdig stopte, slechts enkele meters verder was toen mijn trein wegreed.
Lichtsnoer
Lange slierten autolichten brandden in de duisternis, want ook alle aanvoerwegen slipten dicht. De snoer lichtjes reikte zover dat ik het einde van de rij niet kon vinden vanuit de snel rijdende trein.
Speelgoed
Ik herinnerde mij een vriendje met een broertje die van filerijden hield. Hij plaatste alle speelgoedautootjes in een lange rij. De voorste auto schoof hij een stukje vooruit, de tweede auto liet hij stoppen vlak achter de eerste, en de derde achter de tweede, etc. De rij auto's reed in een lange sliert door de woonkamer. Ouders, broer en vriend van de broer tot ergernis.
Het kind vermaakte zich er uren mee. De rij waar ik nu langsreed, was niet te vergelijken met de dertig autootjes van het broertje van het vriendje. Ik moest wel even aan het kereltje denken bij de treinreis naar huis.
Want in tegenstelling tot de rij auto's, reed de trein in sneltreinvaart de file voorbij.
Bij station Amsterdam Zuid ging de rij auto's zo traag dat een rode auto waar de trein bij binnenkomst evenwijdig stopte, slechts enkele meters verder was toen mijn trein wegreed.
Lichtsnoer
Lange slierten autolichten brandden in de duisternis, want ook alle aanvoerwegen slipten dicht. De snoer lichtjes reikte zover dat ik het einde van de rij niet kon vinden vanuit de snel rijdende trein.
Speelgoed
Ik herinnerde mij een vriendje met een broertje die van filerijden hield. Hij plaatste alle speelgoedautootjes in een lange rij. De voorste auto schoof hij een stukje vooruit, de tweede auto liet hij stoppen vlak achter de eerste, en de derde achter de tweede, etc. De rij auto's reed in een lange sliert door de woonkamer. Ouders, broer en vriend van de broer tot ergernis.
Het kind vermaakte zich er uren mee. De rij waar ik nu langsreed, was niet te vergelijken met de dertig autootjes van het broertje van het vriendje. Ik moest wel even aan het kereltje denken bij de treinreis naar huis.
Want in tegenstelling tot de rij auto's, reed de trein in sneltreinvaart de file voorbij.
04 april 2009
Varkensbemiddeling
Met zielige biggetjes kun je niet meer aankomen. De varkenssnuiten die tussen de houten schotten op de vrachtwagen steken worden een zeldzaamheid. Vandaag zag ik op de snelweg een vrachtwagen met de aanduiding 'varkensbemiddeling' op de zijkant.
Waar staat dat woord voor, vroeg ik mij af. Achterop de klep stond heel klein 'biggenvervoer'. In deze vrachtwagen zaten dus biggetjes, terwijl er net zo goed koekjes, komkommer of kroketten in konden liggen.
Een levend dier transporteren op de snelweg kan niet meer. Het is zielig. We willen niet weten wat voor een vlees we in de kuip krijgen. Al het geschreeuw over dierenleed zorgt ervoor dat alles nog meer achter de schermen komt. Zo zien we helemaal niet meer wat we op ons bord krijgen.
Waar staat dat woord voor, vroeg ik mij af. Achterop de klep stond heel klein 'biggenvervoer'. In deze vrachtwagen zaten dus biggetjes, terwijl er net zo goed koekjes, komkommer of kroketten in konden liggen.
Een levend dier transporteren op de snelweg kan niet meer. Het is zielig. We willen niet weten wat voor een vlees we in de kuip krijgen. Al het geschreeuw over dierenleed zorgt ervoor dat alles nog meer achter de schermen komt. Zo zien we helemaal niet meer wat we op ons bord krijgen.
31 januari 2009
Variabele snelheid
Op het stukje A1 tussen Bussum-Zuid en Naarden geldt een variabele snelheid sinds twee weken. Als het regent en het is druk, is de snelheid 80 kilometer per uur, is het iets rustiger, dan geldt 100 en als het nog rustiger is dan mag je daar 120 kilometer per uur.
Twee weken geleden opende onze Camiel Eurlings de proef. Het regende en er reed veel verkeer. De matrixborden gaven 100 kilometer aan als maximum snelheid. Hij drukte op de knop ten overstaan van de uitgerukte pers en de borden gaven 120 kilometer per uur. Onverantwoord vond ik, maar een opening is een opening natuurlijk. Dan moet je niet volgens de regels handelen.
Vanavond mocht ik het stukje proef openen voor mijzelf. Het was rustig en kurkdroog op het stukje snelweg. Prachtig lag de weg erbij om met 120 kilometers per uur over te rijden. Geen slecht weer of drukte hinderde mij om deze snelheid te nemen.
De matrixborden waren echter eigenwijs en schreven mij 100 kilometer voor. Boos toeterde en foeterde ik in de richting van de borden en de camera's die overal hingen, maar de '100' van weleer bleef onveranderbaar, niet flexibel en ook niet variabel.
Waarschijnlijk had Camiel net een vrije avond, want alleen hij mag de knop indrukken.
Twee weken geleden opende onze Camiel Eurlings de proef. Het regende en er reed veel verkeer. De matrixborden gaven 100 kilometer aan als maximum snelheid. Hij drukte op de knop ten overstaan van de uitgerukte pers en de borden gaven 120 kilometer per uur. Onverantwoord vond ik, maar een opening is een opening natuurlijk. Dan moet je niet volgens de regels handelen.
Vanavond mocht ik het stukje proef openen voor mijzelf. Het was rustig en kurkdroog op het stukje snelweg. Prachtig lag de weg erbij om met 120 kilometers per uur over te rijden. Geen slecht weer of drukte hinderde mij om deze snelheid te nemen.
De matrixborden waren echter eigenwijs en schreven mij 100 kilometer voor. Boos toeterde en foeterde ik in de richting van de borden en de camera's die overal hingen, maar de '100' van weleer bleef onveranderbaar, niet flexibel en ook niet variabel.
Waarschijnlijk had Camiel net een vrije avond, want alleen hij mag de knop indrukken.
21 januari 2009
Vogelmeer
De wegen zijn ondoorgrondelijk, vooral het theater op en rond de wegen. Bij mijn tocht naar Leiden vanavond over de A9, zocht ik weer aansluiting met een vervolgweg. In de bocht die ik nam, keek ik uit over een klein binnenmeertje.
Een flinke plas eigenlijk. Ik zocht de afstand tot de auto's om me heen en keek nog eens goed. Het licht viel voorzichtig in het water. De herrie van de snelweg viel weg. En overal vogels. Het hele wateroppervlak bedekte zich onder een laag vogels.
Vlak naast elkaar, tegen elkaar, dobberden ze en tuurden in de richting van de auto's. Alsof ruimte niet bestond en de vogels in een meer veranderden, van veren en snavels. De ogen kon ik onmogelijk zien van deze afstand, maar ze tuurden naar mij, naar de snelweg. Dat voelde ik.
Tot ik weer de aansluiting gevonden had, keurig in het gelid met de anderen en de vogels langzaam in mijn achteruitkijkspiegel verdwenen.
Een flinke plas eigenlijk. Ik zocht de afstand tot de auto's om me heen en keek nog eens goed. Het licht viel voorzichtig in het water. De herrie van de snelweg viel weg. En overal vogels. Het hele wateroppervlak bedekte zich onder een laag vogels.
Vlak naast elkaar, tegen elkaar, dobberden ze en tuurden in de richting van de auto's. Alsof ruimte niet bestond en de vogels in een meer veranderden, van veren en snavels. De ogen kon ik onmogelijk zien van deze afstand, maar ze tuurden naar mij, naar de snelweg. Dat voelde ik.
Tot ik weer de aansluiting gevonden had, keurig in het gelid met de anderen en de vogels langzaam in mijn achteruitkijkspiegel verdwenen.
27 april 2008
Terugreis
Een gevoel van weemoed vermengt zich met een gevoel van verlangen. De post van een paar weken die op je wacht, de boeken die in de nieuwe bibliotheekkamer wachten om gestreeld te worden en het uitzicht over de gracht. Of gewoon mijn eigen bed. 'Er is geen lekkerder bed dan je eigen bed', vindt mijn schoonmoeder.
De weemoed ligt in de wereld die ik de afgelopen twee weken leerde kennen. De heuvels, het groen, de broodjes, de knakworstjes en de Schinken. Ik heb met ze kennisgemaakt en moet ze nu weer in de steek laten. Een vriendschap te kort om echt vrienden te worden, maar in mijn geheugen is een nieuwe herinnering aan een landschap met haar steden.
Als we met volle magen van het ontbijtje wegrijden, is het goede voornemen voorbij Keulen te komen. Nu rijden we via Duitsland terug en de wegen zijn hier beter. Ook mag je hier sneller rijden. Het zal niet moeilijk zijn om onze missie te laten slagen.
Als de snelweg in zicht komt en de snelheid eindelijk op gang komt, doemen de bespiegelingen op in het geheugen. Hoe leuk het was en dat we zeker nog een keertje terug zullen gaan. We hebben niet alles gezien en de volgende keer gaan we dat dus wel doen.
De eerste wegversperring licht op in de vorm van een verkeersbord. Langzaam rijden, wegwerkzaamheden. Wat verderop mogen we niet hard rijden omdat de weg zo slecht is. We hobbelen als op de Belgische snelweg. Weer wat verder kachelen we 13 kilometer lang in een slakkengang voor weer andere werkzaamheden. 'Papa, sneller rijden', roept Doris vanaf de achterbank. Tijd om te pauzeren, Keulen ligt niet achter ons, maar naast ons, omdat we via Venlo besluiten te rijden. Dat Duitse Roergebied is niet alles.
Bij Nederland houdt de snelweg abrupt op. De Duitsers vinden Venlo belangrijker dan de Nederlanders. Als we dan eindelijk op de juiste snelweg naar het Noorden rijden, hebben we spijt dat we het Roergebied negeren. Wat zouden we ver geweest zonder de Nederlandse snelweg.
Het is vertrouwd en beschamend tegelijk als we in de file staan iets na Nijmegen. Maar als na A12 en A30 een bordje met Almere op de A1 verschijnt, dan voel ik mijn hart wat sneller kloppen. Weer thuis. Zou het huis er nog staan, is het niet leeggeplunderd en leven de vissen nog?
De weemoed ligt in de wereld die ik de afgelopen twee weken leerde kennen. De heuvels, het groen, de broodjes, de knakworstjes en de Schinken. Ik heb met ze kennisgemaakt en moet ze nu weer in de steek laten. Een vriendschap te kort om echt vrienden te worden, maar in mijn geheugen is een nieuwe herinnering aan een landschap met haar steden.
Als we met volle magen van het ontbijtje wegrijden, is het goede voornemen voorbij Keulen te komen. Nu rijden we via Duitsland terug en de wegen zijn hier beter. Ook mag je hier sneller rijden. Het zal niet moeilijk zijn om onze missie te laten slagen.
Als de snelweg in zicht komt en de snelheid eindelijk op gang komt, doemen de bespiegelingen op in het geheugen. Hoe leuk het was en dat we zeker nog een keertje terug zullen gaan. We hebben niet alles gezien en de volgende keer gaan we dat dus wel doen.
De eerste wegversperring licht op in de vorm van een verkeersbord. Langzaam rijden, wegwerkzaamheden. Wat verderop mogen we niet hard rijden omdat de weg zo slecht is. We hobbelen als op de Belgische snelweg. Weer wat verder kachelen we 13 kilometer lang in een slakkengang voor weer andere werkzaamheden. 'Papa, sneller rijden', roept Doris vanaf de achterbank. Tijd om te pauzeren, Keulen ligt niet achter ons, maar naast ons, omdat we via Venlo besluiten te rijden. Dat Duitse Roergebied is niet alles.
Bij Nederland houdt de snelweg abrupt op. De Duitsers vinden Venlo belangrijker dan de Nederlanders. Als we dan eindelijk op de juiste snelweg naar het Noorden rijden, hebben we spijt dat we het Roergebied negeren. Wat zouden we ver geweest zonder de Nederlandse snelweg.
Het is vertrouwd en beschamend tegelijk als we in de file staan iets na Nijmegen. Maar als na A12 en A30 een bordje met Almere op de A1 verschijnt, dan voel ik mijn hart wat sneller kloppen. Weer thuis. Zou het huis er nog staan, is het niet leeggeplunderd en leven de vissen nog?
Abonneren op:
Posts (Atom)