Zere voeten

Bij het verlaten van de finish gisteren, werd een deelneemster door haar man van het veld gedragen. Ze droeg open sandalen en duidelijk zichtbaar waren haar voeten. Overal waren rode vlekken te zien en dikke blaren. Zouden mijn voeten er ook zo uitzien, dacht ik terwijl ik naar de auto strompelde. Ik kon het eigenlijk niet geloven. Ik had mijn voeten weer in de loopschoenen te gepropt. Ik durfde niet te kijken naar het resultaat.

Moe maar voldaan

Ik heb het gehaald: 100 kilometer gelopen. Dan zijn die laatste 10 nog best zwaar. Maar dan finish je, roept iedereen je naam en juicht. We zijn binnen!

Loodzware tocht in mulle zand en hete zon

Het is echt heel zwaar deze etappe over de Edese hei. Vooral de hete zon nekt me aardig. De vaart is er helemaal uit jammergenoeg. De andere 2 lopen een eind voor mij uit. Bijna bij checkpoint 9.

Heerlijk ontbijt, de laatste 20

Een heerlijk ontbijt, met soep en broodjes ei en kaas. Voedsel is brandstof en dat merk bij een prestatie als deze. De temperatuur stijgt ontzettend snel. Gelukkig hebben we een geweldig supportteam, die ons verwend met veel lekkernijen. Wat is thee met suiker toch lekker bij zoiets.

Blaren prikken

De 7e post gepasseerd en ik maakte van de gelegenheid gebuik de blaren op mijn hiel te laten doorprikken. De grootste was al kapotgegaan, dat had ik ook wel gevoeld. Verder maakten we het moment van duisternis naar licht mee. Erg opwekkend, tenslotte deden de pannenkoeken de rest. Wat is dat lekker om 5 uur in de ochtend.

Duisternis

De donkere nacht heerst, de 2 heren hebben een muziekje opgezet. Bij de vorige checkpoint is Heleen jammergenoeg afgehaakt. Jammer, maar heel veel respect voor de beslissing. Het zat ook niet mee.

De schapenkooi bij het vallen van de avond

Hoe mooi een zonsondergang kan zijn

Beetje balen dat we een lange pauze moesten hebben, merkte dat ik er een beetje door was. Gelukkig heb ik het eruit kunnen lopen. Wel stijf geworden door de lange pauze. De zonsondergang was daarmee extra mooi op de Hoog Buurlosche heide. Wat een kleurenpracht en wat een totale rust. Met zo'n mooi vergezicht komt het vergezicht van de resterende 50 kilometer wel in zicht.

Het was een zware etappe, maar we zijn er

De vierde etappe, het routeboekje waarschuwde er al voor: zwaar. 5 km mul zand hakt er flink in. Ergens is het zelfs lekker voor de voeten. Ik voel wel mijn voeten, gelukkig nog geen blaren. De route is overigens prachtig aangegeven, bijna een keer sloeg ik verkeerd af, maar gelukkig corrigeerde een ander team ons snel. De warme zon is aan de ene kant heerlijk maar hakt er ook flink in. Nu voelen we wel dat het al kouder wordt. Bij de checkpoint werden we enthousiast onthaald met een prachtig spandoek. Echt waar, zonder het supportteam zouden we hier nooit zijn gekomen.

Derde checkpoint

De derde checkpoint gepasseerd. Reeën gezien veel hei en mul zand. Zeker met die zon erbij is het heel ruig. Voel het aardig in de voeten, de blaren komen erin, lijkt het. Nog 10 km en dan komt de warme hap: een pastamaaltijd.

Checkpoint 2

De eerste 20 zitten erop. Checkpoint 2, de koffie en thee staan klaar. De eerste 1/5 is geweest. De temperatuur is wel hoog. Vooral open veld is best zwaar. We liggen nog wel op schema.

Eindelijk zijn we gestart

We zijn gestart en lopen al gelijk door het bos. Prachtige plek al gelijk. Bemoedigende woordjes gehoord van Henk Gemser. Hij gelooft in ons, maar wij geloven ook in onszelf.

Het is zover, op weg naar de trailwalker

Op weg naar landgoed Hoekelum in Ede. Gedachten over de voorbereidingen - we hadden veel meer moeten trainen - en een warme zon. Het wordt zwaar, dat is zeker. Daarom houd ik het nu maar even
bij voeten insmeren. Net bij de supermarkt nog de laatste boodschappen, muggenmiddel, want van die jongens - of dames is het eigenlijk - kun je aardige last hebben.

Trailwalker tempotraining

Gisteren een poging tot trainen van de Trailwalker van Oxfam Novib. Ik was alleen en heb zo'n 15 kilometer in een uur of 3 gelopen van de camping bij Delden naar Almelo. Ik nam een omweg via de bossen bij Delden, waarna ik de rest over het Tusveld en de Nijreesberg gelopen ben.

De verleiding

De grootste dingen in mijn leven zijn ontstaan door verleidingen. Ik ben in Leiden gaan studeren omdat ik werd verleid met een prachtige kamer, ik verhuisde naar Almelo vanwege de liefde en ik heb een dochter dankzij de verleiding. Nu heb ik me laten verleiden tot het lopen van 100 kilometer in 30 uur.

De schoenen passen, nu de 100

'Ach,' zeiden ze bij het verleiden, 'als je marathons loopt dan is de trailwalker een makkie.' Eerst dacht ik nog dat het om een estafetteloop ging, dus met z'n vieren 100 kilometer in totaal. Dan is 25 kilometer voor een doorgewinterde langeafstandsloper als ik een kippeneindje. Zo liep ik zondag nog het afstandje gewoon als trainingsrondje. Ik heb twee marathons gelopen en wil dit jaar dolgraag weer de mooiste marathon van Nederland hollen in Rotterdam.

Op eigen benen
Maar de 100 kilometer moet je met z'n vieren tegelijk afleggen, dat is dus 400 kilometer in totaal. Dat is andere koek. Bovendien is hardlopen ook iets heel anders dan gewoon lopen. Hardlopen veroorzaakt mij zelden blaren, maar 15 kilometer gewoon lopen is genoeg om heel zere voeten op te lopen. Dat weet ik uit ervaring.

En toch doe ik mee met de Trailwalker. De oorzaak is de verleiding, het niet volmondig 'nee' zeggen en het eigenlijk best leuk te vinden. Ze zochten een maatje, een buddy. Iemand om tegenaan te leunen als het zwaar wordt. Iemand om mee te huilen als de voeten zo zeer doen dat ze niet meer vooruit komen. Iemand om tegen te schelden als de vermoeidheid ze chagerijnig maakt. En ze wilden mij!

Ze keken me heel lief aan en verleidden mij uiteindelijk. En ik zwijmde weg in een vlaag, een vlaag van verstandsverbijstering en zei 'ja'. Ik zei het niet direct, daarvoor vond ik de verleiding veel te leuk. Ik liet het mijn toekomstige teamleden gewoon nog een paar keer vragen. En wat is dat een heerlijk gevoel als jij het al weet, maar zij nog niet weten.

Eerst wachtte ik mijn proeftijd af en zei: 'ja'. Daarom doe ik mee met de Trailwalker.

Lees de blogs van mijn teamgenoten op 2010.trailwalker.nl >>