Verdonk door ijs gezakt

Kort voor de beurs het ravijn in kelderde, viel het aantal geschatte zetels van Rita Verdonk. Eindelijk is ze fysiek weer op de been, dan valt haar geschatte aantal kamerzetels.
Wat de banken nu ondervinden, ondervond Rita al. Ze had slechts één zetel en de peilingen vertelden dat het er meer waren, todat ze genadeloos werd teruggeworpen in haar kamerstoel: ze is de enige. Al die peilingen waren slechts fictieve zetels.
Nu probeert ze haar vrienden zwart te maken om het verdwenen geld en de verdampte zetels terug te halen. Voor haar geen Nederlandse overheid die bijspringt. Voor haar rest het gelijk van de rechtbank. Of dat aan haar kant is, is een speculatie waard.
Sommige gemeenten probeerden hun spaargeld te bevriezen op een IJslandse bank. Laat dat toevallig de gemeente zijn waarin Rita woont, de gemeente Pijnacker-Nootdorp, belegd heeft in de IJslandse ijskast. Dat geld is ook verdampt in plaats van bevroren.

Onveilige Rita

De veiligheid van Rita Verdonk is in gevaar. De vrouw die doet wat ze zegt en recht door zee is, vindt dat ze niet meer veilig is. Ze moet de gepanserde auto inleveren en wordt voortaan enkel door een auto met haar twee beveiligers gevolgd.
Het lijkt wel of alleen kamerleden de privileges genieten van een cordon beveiligers om zich heen. Niet-kamerleden die zeggen wat ze denken, lopen een stuk meer gevaar op.
Wat mij bij deze discussie sterk opvalt, is dat een ondeskundige als Verdonk over haar eigen veiligheid oordeelt. Ze zou veel minder veilig zijn dan de deskundige, de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding, oordeelt.
Het Fortuyn-syndroom, kun je het noemen. Pim Fortuyn en Theo van Gogh hebben destijds hun veiligheid te positief ingeschat, mensen als Verdonk leggen bedreiging langs een andere meetlat dan de Terrorismebestrijder.
Waarschijnlijk maakt beveiliging paranoïde. Zodra het minder wordt, voelt de bedreigde zich meer bedreigd. Eenmaal een gepanserde auto en vier beveiligers om je heen, en je kunt niet meer zonder.
Angst is een slechte raadgever, maar staat in een kamerdebat boven deskundigheid. Een minister van Justitie moet terugkomen van een belangrijke bespreking om zich over het eigen hachje van de kamerleden te buigen.

Nieuwe politiek

Vreemd idee: minder regels, maar regels zijn regels. En je werkt om te leven niet om belasting te betalen. Rita Verdonk heeft haar eigen TON-beweging vanavond de lucht in geslingerd. Nieuwe politiek, noemt ze het.
In het kort gezegd betekent de nieuwe politiek dat je nooit in de Tweede Kamer zit en de hele dag door het land toert. Ik vraag me af in hoeverre die nieuwe politiek, politiek is. Want als je de hele dag door het land rijdt, kun je niet debatteren op de plek waar je wel invloed kunt uitoefenen.
En soms verbaast mij die stem van het volk. Een bezoek aan een verjaarspartijtje levert genoeg stem op om te weten wat er leeft. Zaterdagavond in het café, of een uurtje rondhangen bij het winkelcentrum, geeft ook genoeg stof.
Een politicus hoeft niet de stem van het volk te zijn, maar moet mijn stem zijn. Ik geef hem mijn stem, daarvoor mag hij vier jaar in Den Haag voor mijn rechten opkomen. Dan toer ik wel vier jaar door het land.

De trots van Nederland

De trots van Nederland. Het is niet een vlaggenschip, ook niet een fotomodel die fier de lens in kijkt, of een bouwwerk dat uit de voegen barst. Nee, de trots van Nederland is Rita Verdonk. Op de cover van DAG tuurt met haar enigszins slome ogen, die meer aan koeienogen doen denken, dan aan de ogen van een pauw.
Kun je eigenlijk trots zijn op Nederland, vraag ik mij de hele dag al af. Is het de VOC-mentaliteit, of de tolerantie? De mateloze tolerantie waar we zo trots op waren, heeft plaatsgemaakt voor een lege angst voor alles wat vreemd is. Ik vind dat jammer, maar ik heb makkelijk praten en woon niet in een achterstandswijk waar meer dan de helft van de mensen niet in Nederland geboren is. Alhoewel de Stedenwijk in Almere niet positief bekend staat. Tenminste ik moet aan anderen altijd uitvoerig uitleggen hoe leuk mijn straat wel niet is.
Verdonk stevent als een VOC-schip recht door de zee op haar doel af, maar als ze in de buurt van het doel komt, laveert ze doelloos weg. Net zoiets als Geert Wilders. Deze mensen benoemen het probleem verkeerd. Niet de islam is de schuldige, maar de sociale en materiële achterstelling van deze mensen. Het ontbreekt helaas aan een overtuigende tegenargumenten. De oplossing van het probleem ligt niet in een immigratiestop, maar in armoedebestrijding. Het jammere is dat het kabinet waarin Verdonk minister was, aan het eerste uitvoerig aandacht besteedde en het tweede vergat. Armoede is een grotere bedreiging dan de islam, denk ik. Bestrijd je het eerste, dan win je het tweede.
Kun je trots op zijn in Nederland? Op wijken waar mensen wonen die niet weten wie naast hen woont. Op mensen die elkaar het licht niet in de ogen gunnen. Op mensen die zelfs in de file nog voor iemand anders piepen omdat ze zichzelf vijf meter meer voelen dan de auto die ze inhalen.
Trots van Nederland zou voor mij eerder een ideaal zijn, mooi verwoord in een toespraak die bekijft. Woorden die niet alleen iets zeggen, maar een echt doel voor ogen hebben. Helaas vind ik die niet bij Verdonk.