Kerstbomen na kerst en nieuwjaar

Op het pleintje achter ons huis liggen al een tijdje 2 kerstbomen. De eerste spar moest er een dag na kerst al aan geloven. Voor hem geen Derde kerstdag. Hij kreeg een plekje op het pleintje achter ons huis. Een klein maandje eerder liep de eigenaar nog stad en land af voor het scoren van zo'n mooie Nordmann-spar. Zo eentje waar de naalden zo traag van uitvallen.

Nu was het genoeg. Al hing de geur van de aangebrande kerstkalkoen nog in de naalden. De eigenaar vond de kerst over. Geen kerstgedachte was meer in hem opgekomen de spar met opgespoten sneeuw nog wat genade te schenken. Wellicht was het laten staan tot nieuwjaar vervallen omdat het gezin er eventjes tussenuit ging. Wie weet?

Na nieuwjaar kwam de tweede boom erbij liggen. Ook door een anonieme eigenaar daar neergeworpen. Hij wilde eveneens van het ding af, waar hij een paar weken eerder nog voor voordrong bij de kerstbomenleverancier. Mag je het aanleveren van zulke bomen nog zien, de eigenaar loopt er trots mee in de hand, het weggooien blijft een anonieme aangelegenheid. Ik heb nog nooit de eigenaars van de bankstellen, stoelen en dozen met troep trots hun bende zien weggooien.

Het wekt bij mij ergernis. Waarom moet iemand zo'n boom voor veel geld aanschaffen, hem in huis zetten en een paar weken later weer weggooien? Ineens draag ik dan op zulke momenten geitenwollen sokken, vormen mijn stoppels in no time een baardje en is mijn haar plotseling centimeters langer. Kopen is best, maar waarom weggooien? Het is toch van de zotte deze spullen weg te gooien, terwijl je er veel geld voor betaald hebt?

Journey, een verhaal vertelt in 7 zeecontainers

De tentoonstelling Journey vertelt het verhaal van mensenhandel

De ervaring: het zien, ruiken, proeven en voelen dringt ook door in reizende tentoonstellingen. Tot en met 24 oktober staat op het Plein in Den Haag de tentoonstelling Journey.

Vrijdagmiddag op weg naar het station bezocht ik deze tentoonstelling. Het is een verslag van Elena, een vrouw die slachtoffer is van mensenhandel. Een schrijnend verhaal, verteld aan de hand van een rij zeecontainers. Elke container behandelt een onderdeel van hoe deze vrouw in de gedwongen prostitutie terechtkomt.

Cultuurprijs van Zutendaal

Zestienduizend euro was hem afgelopen week te min, maar de Cultuurprijs van Zutendaal neemt hij met plezier in ontvangst. De schrijver Jeroen Brouwers blijft verbazen. Geen landelijke erkenning, maar zijn woonplaats mag hem eren. Dat meldt de boekenblog van NRC vandaag.
Waarom zou de in België woonachtige schrijver wel ingaan op zoiets uitgerekend lokaal, terwijl hij de grote prijs aan zich voorbij laat gaan? Het is een vraag waarvan het antwoord misschien nog meer zegt: Brouwers wordt vereeuwigd in een stuk steen. Een 'niet overdienstelijke beeldhouwer met Zutendaalse roots, Gerard Bijnens' hakt iets en de tekst wordt (een citaat uit Kroniek van een karakter) in het beeld gekapt door letterkapper Jos Geusens (ook van Zutendaalse origine). Dit alles meldt de website van Zutendaal.
Tegen een standbeeld is de ijdele Jeroen Brouwers niet opgewassen. Iedereen is de Prijs der Nederlandse Letteren over vijftig jaar vergeten, maar een foeilelijk beeld op een rotonde in de groenste gemeente van Vlaanderen blijft staan. Leve de eeuwigheid. Gefeliciteerd Jeroen.

De trots van Nederland

De trots van Nederland. Het is niet een vlaggenschip, ook niet een fotomodel die fier de lens in kijkt, of een bouwwerk dat uit de voegen barst. Nee, de trots van Nederland is Rita Verdonk. Op de cover van DAG tuurt met haar enigszins slome ogen, die meer aan koeienogen doen denken, dan aan de ogen van een pauw.
Kun je eigenlijk trots zijn op Nederland, vraag ik mij de hele dag al af. Is het de VOC-mentaliteit, of de tolerantie? De mateloze tolerantie waar we zo trots op waren, heeft plaatsgemaakt voor een lege angst voor alles wat vreemd is. Ik vind dat jammer, maar ik heb makkelijk praten en woon niet in een achterstandswijk waar meer dan de helft van de mensen niet in Nederland geboren is. Alhoewel de Stedenwijk in Almere niet positief bekend staat. Tenminste ik moet aan anderen altijd uitvoerig uitleggen hoe leuk mijn straat wel niet is.
Verdonk stevent als een VOC-schip recht door de zee op haar doel af, maar als ze in de buurt van het doel komt, laveert ze doelloos weg. Net zoiets als Geert Wilders. Deze mensen benoemen het probleem verkeerd. Niet de islam is de schuldige, maar de sociale en materiële achterstelling van deze mensen. Het ontbreekt helaas aan een overtuigende tegenargumenten. De oplossing van het probleem ligt niet in een immigratiestop, maar in armoedebestrijding. Het jammere is dat het kabinet waarin Verdonk minister was, aan het eerste uitvoerig aandacht besteedde en het tweede vergat. Armoede is een grotere bedreiging dan de islam, denk ik. Bestrijd je het eerste, dan win je het tweede.
Kun je trots op zijn in Nederland? Op wijken waar mensen wonen die niet weten wie naast hen woont. Op mensen die elkaar het licht niet in de ogen gunnen. Op mensen die zelfs in de file nog voor iemand anders piepen omdat ze zichzelf vijf meter meer voelen dan de auto die ze inhalen.
Trots van Nederland zou voor mij eerder een ideaal zijn, mooi verwoord in een toespraak die bekijft. Woorden die niet alleen iets zeggen, maar een echt doel voor ogen hebben. Helaas vind ik die niet bij Verdonk.