Kerstbomen na kerst en nieuwjaar

Op het pleintje achter ons huis liggen al een tijdje 2 kerstbomen. De eerste spar moest er een dag na kerst al aan geloven. Voor hem geen Derde kerstdag. Hij kreeg een plekje op het pleintje achter ons huis. Een klein maandje eerder liep de eigenaar nog stad en land af voor het scoren van zo'n mooie Nordmann-spar. Zo eentje waar de naalden zo traag van uitvallen.

Nu was het genoeg. Al hing de geur van de aangebrande kerstkalkoen nog in de naalden. De eigenaar vond de kerst over. Geen kerstgedachte was meer in hem opgekomen de spar met opgespoten sneeuw nog wat genade te schenken. Wellicht was het laten staan tot nieuwjaar vervallen omdat het gezin er eventjes tussenuit ging. Wie weet?

Na nieuwjaar kwam de tweede boom erbij liggen. Ook door een anonieme eigenaar daar neergeworpen. Hij wilde eveneens van het ding af, waar hij een paar weken eerder nog voor voordrong bij de kerstbomenleverancier. Mag je het aanleveren van zulke bomen nog zien, de eigenaar loopt er trots mee in de hand, het weggooien blijft een anonieme aangelegenheid. Ik heb nog nooit de eigenaars van de bankstellen, stoelen en dozen met troep trots hun bende zien weggooien.

Het wekt bij mij ergernis. Waarom moet iemand zo'n boom voor veel geld aanschaffen, hem in huis zetten en een paar weken later weer weggooien? Ineens draag ik dan op zulke momenten geitenwollen sokken, vormen mijn stoppels in no time een baardje en is mijn haar plotseling centimeters langer. Kopen is best, maar waarom weggooien? Het is toch van de zotte deze spullen weg te gooien, terwijl je er veel geld voor betaald hebt?

Kerstverhaal en social media

Via @slijterijmeisje zag ik deze hervertelling van het kerstverhaal. Hoe je de ster kunt volgen via twitter en hoe Jozef iedereen bericht over de geboorte van de baby via facebook. Foursquare om te bepalen waar je bent en waar je naartoe moet. Amazon om het cadeau te bestellen en de gmail staat ook niet stil voor de persoonlijke boodschappen, zoals Maria aan Jozef: 'We moeten praten'.



Kijk zelf en zeg het voort...

Lootjes trekken

Het was een weekje terug. Ik betrapte een collega met een scherm voor zich waarop 'lootjes trekken' stond. Ik herkende het logo, alleen was de Sinterklaas vervangen door een even zo rood kereltje, met dikke buik, warrige baard en een slappe muts op het hoofd. Een bel slingerde aan zijn arm.

'Sinterklaas is al geweest hoor.' Ik wees naar het scherm omdat ik best trots was dat ik hem betrapt had. Voor hem lag een geel memostickertje waarop hij de wensen van degene die hij getrokken had. 'Je hebt Annelies getrokken', vertelde het scherm mij. Hij lachte. 'Ja, maar kerst nog niet.'

Nederland op zijn breedst, lootjes trekken met kerst. Hoe een Nederlandse gewoonte doordringt tot het meest Amerikaanse feest van het jaar. Jezus mag dan misschien met kerst geboren zijn, er is geen Amerikaanser product dan kerstfeest. Daar loopt dan de Hollandse afwijking van het lootjes trekken doorheen. Alsof Sinterklaas echt niet meer bestaat.

Kerstloop

Hoe heerlijk kan het zijn om op kerstmorgen te hollen door de polder. Geen mens kom ik tegen, soms een verlaten hardloper of een verdwaalde wandelaar met een hond. Alleen de kale boomstruiken wijzen in de richting waar de wind vandaan komt.

De drukte van normaal is de leegte nu. Ik zuig alle eenzaamheid op en voel mij een holler in de richting van het geluk. Nog even en ik ben thuis, dan gaan wij ook naar de familie voor een kerstmaaltijd.

Soms moet je het op een hollen zetten.

Koude kerst

Vertel mij de kerst
het water in de gracht
rimpelt strak en staart
omhoog alsof niets gebeurt

De kou roept op
tot kalmte en zegt
dat de vorst vast
voet aan wal zet

Niemand denkt aan
het voornemen weg te gaan
in een koude caravan
waar ik me zo op verheugde

De schaatsen schetsen rondjes
in het vet en de harten slaan
harder omdat ze straks
glijden over de ijsdeken

- misschien -

Geen bal aan

Allemaal beren hangen in de kerstboom. Vandaag hebben we de kerstboom opgetuigd. De doos met beertjes konden we vorig jaar niet vinden, maar ik heb hem vandaag van zolder gehaald.
Het leukste is natuurlijk het versieren van de kerstboom. Doris heeft de onderste regionen van ons boompje voorzien van beren, Inge heeft de bovenkant vol gehangen. Doris vulde het hangen met het zingen van 'O denneboom'.
Ook het kerststalletje is van stal gehaald.
Het eindresultaat:

Verwachtingen

Een stoet auto's verliet het kerkhof, het vaartje waarmee ze reden toonde eerbied. Bij het kruispunt sloeg elke auto zijn eigen weg in. Ik rende zojuist langs het kerkhof en ineens viel mij de ongewone drukte voor dit tijdstip op. De bezoekers hongerden voor de kalkoen nog naar hun geliefde.
Overigens was ik niet de enige die aan het hardlopen was. Velen meenden zo vlak voor het familiebezoek nog een blokje om te hollen. Even lekker ontladen voordat de familie op de stoep staat. Ook ik liet de gedachten over kerst nog eens over het fietspad voor mij uit rollen.
De ene helft mist de geliefde en probeert daar iets van te vinden op een winderig kerkhof. Terwijl de andere helft opziet tegen het plichtsbesef en de druk van het familiediner. Waarschijnlijk verlangen beiden naar iets dat er niet is.
Meer nog dan vrede en gezelligheid, is kerst het feest van verwachtingen. Gooi je verwachtingen daarom over boord, misschien wordt het dan vanzelf feest.