8 kleine biggetjes geboren

Op 11 februari zijn 8 biggetjes geboren in de Almeerse kinderboerderij in het Den Uylpark

Afgelopen weekend ben ik met Doris naar de kinderboerderij in het Den Uylpark geweest. Een paar dagen eerder zag ik namelijk bij het langsfietsen dat er jonge biggetjes waren geboren. Ik vond dat wel de moeite van een bezoek waard. Precies 2 jaar geleden waren Doris en ik op een vrijdagmiddag nog getuige van de geboorte van een geitje. Dat is nu ondenkbaar met de uitermate strenge regelgeving die is opgelegd rond drachtige geiten.

Daarom ben ik zondag met Doris na de kraamvisite van zaterdag bij neef Guus op kraamvisite bij varken Sandra geweest. Ze is op 11 februari bevallen van 8 biggetjes die zondag nog wel wat onwennig op de poten stonden. Ze wisten de moedertepel goed te vinden en het gevecht van de sterkste werd al sterk gevoerd.



Vooral het leed van de - letterlijk - onderdrukten gaat mij erg na aan het hart, maar de dieren zitten er niet erg mee. En bij het nogmaals bekijken van de videobeelden die ik maakte, heb ik er eigenlijk ook wel alle vertrouwen in.

Bertje

We gingen vanmiddag eventjes naar de kinderboerderij. Het dreigt een heus ritueel te worden op de zondagmiddag, als we in Almere zijn. In het weitje voor het futuristische gebouw lopen opeens twee varkentjes en ook de moedergeit van een kroost van vier.

Als ik met Doris binnen in het futurisme kijk op het bord van de varkentjes staat er een verrassing. Bertje verblijft hier. Waarom, ik weet het niet, maar Bertje is erbij gekomen. Hij schuurde buiten zijn huid tegen het houten hek. Blijkbaar won de jeuk het van de schaamte. Ik krijg zelf altijd gigantische jeuk op mijn rug als ik een dier zoiets zie doen.

Vrijdag fietsten Inge en ik terug van de kringloop, koffieloos naar huis. Onderweg zag ik ineens dat in het hok van Bertje, een ander varkentje verbleef. 'Bertje is weg', verzuchtte ik terwijl ik nog een keertje omkeek en het donkere hangbuikzwijntje zijn snuit tevreden tegen de bal zag duwen.

Bertje was inderdaad weg en hij is dichterbij gekomen.

Vooruit met de geit

We liepen het terrein van de kinderboerderij op. De deur ging open, de man van de kinderboerderij kwam naar buiten en liep ons tegemoet. Ik maakte net Sientje vast tegen het hek bij de schapen. 'Mogen we naar binnen?' vroeg ik. De schapen stonden dicht bij ons. 'Hé geiten', riep Doris. 'Het zijn schapen', corrigeerde ik. 'Als jullie heel stil mogen jullie naar binnen. Een geit is net aan het bevallen. Er is al één lammetje', zei hij. We volgden hem naar binnen.

Er lag een heel klein hoopje geit, de haartjes stonden vochtig overeind. Hij staarde wat verdwaasd om zich heen. Ik wees naar het diertje en vertelde dat het beestje net geboren was. 'Wat doet hij nou' riep Doris onthutst. 'Gaat hij poepen?' Een rode loper hing uit het achterste van het beest. Een bolletje vocht bengelde aan het vlies.

Het dier begon weer te persen. Een heel klein kopje met ernaast twee pootjes stak uit de opening. Het leek of het dier een duik wilde maken in het zwembad van het leven. De man boog naar de activiteit, want na de pers trok het hoofdje weer terug. Hij trok het met de volgende pers mee. Een vochtige klont viel eruit en plofte in het stro. Moeder draaide zich om naar haar jong en likte het gelige vlies eraf.

'En dat op vrijdag de dertiende', grinnikte de man trots. Zijn mobieltje zong iemand die hem wilde spreken. Hij nam op. 'Nee, de offerte moet ik nog met mijn baas bespreken.' Hij keek weer naar de opening, de spieren trokken samen. De sliert bloed bewoog. Er kwam nog wat bloed mee, maar geen nieuw lammetje.

Doris keek ondertussen naar de geiten in het hok naast de bevallende moeder. De geit boog in de richting van Doris en snuffelde aan de sterrenmuts. Ik wees Doris op de geit en Doris aaide haar vlak onder het oog. Het dier hapte in de mouw van mijn jas en trok eraan. 'Kijk hij ruikt aan mijn handschoen', zei Doris, de andere geit in het hok snuffelde aan de kleurrijke want die aan haar jas bengelde.

Ik liet Doris even achter om te kijken hoe met Sientje buiten ging. De schapen hadden zich gegroepeerd bij de paal waar Sientje aan vastzat. Sientjes rug keek de schapenogen toe. Ze rilde. Een schaap knaagde aan de riem. Zij had geen boodschap aan het geboren zien worden.

Pas op de poep

'Kijk uit voor de poep', waarschuw ik Doris. We staan op het tegelpleintje achter het gebouw van de kinderboerderij. Het varken markeert zijn nieuwe grasveld, zijn geslacht schiet centimeters naar voren en van achteren maakt hij sidderende bewegingen.
Hoe leg ik dit uit, vraag ik mij af, maar het dier wroet ondertussen de pollen los tot een diepe kuil. Ik zie het stukje gras in mijn fantasie al veranderen in een modderige veldje.
In het veld aan de andere kant rennen de geiten en bokken naar het gebouw. Ze horen iets rammelen en denken dat er iets te eten valt. Als wij zwaaien met een bosje gras in de hand, zien ze ons niet staan. Het gras verderop is groener.
Ik draai mij om. 'Kom we gaan naar huis', zeg ik tegen Doris. 'U staat in de poep', zegt een meisje dat naast mij is komen staan. Ik kijk onder mijn schoen en zie een plakkaat. 'Inderdaad', antwoord ik.

Springkussen

Een springkussen, geitjes, schapen, cavia's, kippen en konijntjes. De kinderboerderij in ons Den Uylpark was vandaag echt open.
We voerden de geitjes paardenbloemblaadjes. Doris vond het heel leuk om ze de blaadjes te geven. Vooral het jonge geitje was schattig. Een jongetje kwam bij ons staan en deed Doris voor hoe ze de geitjes moest voeren.
De schapen bibberden binnen in het grote gebouw. Het jongetje liep met ons mee en verklapte dat ze ontsnapt waren. Hij doceerde Doris keurig waar de konijnen en de kippen liepen. Ook bij het konijnenhok buiten wees hij Doris waar de konijnen zaten.
Hij knipte een schaapje voor ons uit het papier en knoopte er een knot wol omheen. Daarna liep hij mee naar het springkussen. Hier liet Doris zich helemaal gaan. Ik riep Doris en het jongetje riep haar ook. We moesten naar huis, het was genoeg, vond ik.
Even later liep ik met haar naar de glijbaan aan de andere kant van het park. Ze roetste over het metaal en was de hele kinderboerderij alweer vergeten.

Schaapjes op het droge

Ze staan wat onwennig in het dikke gras. Het is voer voor dagen, misschien wel weken. Vier schapen turen over het buitensporig hoog gegroeide gras. Vanavond stonden ze verlegen en een beetje timide bij de knotwilg, ver weg in de hoek van hun weiland.
Ons kinderboerderijtje heeft de eerste levende have binnen. De schaapjes staan op het droge en als er een over de dam is, volgen er ongetwijfeld meer. Ik ben benieuwd wanneer de kippen, konijnen en de pauw er is.

Het gras groeit aardig

Het duurt niet zo heel lang meer, of ik kan met Doris op een afstand van vier minuten lopen naar de kinderboerderij. Nu moesten we vanmiddag nog wat verder rijden naar kinderboerderij De Stek. Het varkentje Bertje, de dwerggeitjes, de trotse pauw, de eenden en de kippen. Ze waren er allemaal weer.
Ook nu waren we te laat voor het leuke voer. Alleen een trits zakjes kippenvoer lag er nog. De grote eend die uit de hand eet, vond Doris een 'beetje eng'. Ook de haan die op haar afvloog was iets teveel van het goede. Verder vooral plezier met de dieren. Bertje vindt ze lief.

Het gras van de nieuwe kinderboerderij groeit al heel aardig. Dat ontdekten we op de terugweg. We zijn even gestopt voor een foto. Het belooft heel wat te worden met de Dierenweide Den Uylpark. Ook met schapen, kippen, geiten en een varkentje. Deze dieren komen van Natuurcentrum Het Eksternest. Ik hoop dat de boel zo snel mogelijk open gaat.

Bertjes knuffelkamer

Een droevig verhaal, was het. De vrijwilligers van kinderboerderij de Stek in Almere hadden met veel enthousiasme en energie een kerstmarkt georganiseerd. Van de opbrengst zou een grote knuffelschuur worden gebouwd, waar varkentje Bert een eigen knuffelkamer zou krijgen.
Ik was al verbaasd hoe het kleine kunekune-varkentje zich onder een slechts een klein afdakje kon schuilen tegen wind en regen. Het dier leek er niet ongelukkig van te zijn, maar als mens vind ik dit zielig. Dierenleed is meer mensenleed, dan dierenleed.
De plannen werden flink gedwarsboomd doordat er in december liefst twee keer werd ingebroken en de dieven ondermeer met het geld voor Bertjes onderkomen vandoor gingen. Hoe dit leed nu opgelost kon worden, wist niemand. Het wachten was op een gulle gever.
Vandaag bij het hardlopen begon mijn hart nog sneller te kloppen, want ik zag bij de Stek een heuse knuffelschuur. Groot genoeg om het varkentje van een riante kamer voor zichzelf te geven. Bovendien las ik op de website van de Stek dat er heuse plannen zijn met een caviadorp.
Gefeliciteerd Bertje.