Bertje

We gingen vanmiddag eventjes naar de kinderboerderij. Het dreigt een heus ritueel te worden op de zondagmiddag, als we in Almere zijn. In het weitje voor het futuristische gebouw lopen opeens twee varkentjes en ook de moedergeit van een kroost van vier.

Als ik met Doris binnen in het futurisme kijk op het bord van de varkentjes staat er een verrassing. Bertje verblijft hier. Waarom, ik weet het niet, maar Bertje is erbij gekomen. Hij schuurde buiten zijn huid tegen het houten hek. Blijkbaar won de jeuk het van de schaamte. Ik krijg zelf altijd gigantische jeuk op mijn rug als ik een dier zoiets zie doen.

Vrijdag fietsten Inge en ik terug van de kringloop, koffieloos naar huis. Onderweg zag ik ineens dat in het hok van Bertje, een ander varkentje verbleef. 'Bertje is weg', verzuchtte ik terwijl ik nog een keertje omkeek en het donkere hangbuikzwijntje zijn snuit tevreden tegen de bal zag duwen.

Bertje was inderdaad weg en hij is dichterbij gekomen.

Het gras groeit aardig

Het duurt niet zo heel lang meer, of ik kan met Doris op een afstand van vier minuten lopen naar de kinderboerderij. Nu moesten we vanmiddag nog wat verder rijden naar kinderboerderij De Stek. Het varkentje Bertje, de dwerggeitjes, de trotse pauw, de eenden en de kippen. Ze waren er allemaal weer.
Ook nu waren we te laat voor het leuke voer. Alleen een trits zakjes kippenvoer lag er nog. De grote eend die uit de hand eet, vond Doris een 'beetje eng'. Ook de haan die op haar afvloog was iets teveel van het goede. Verder vooral plezier met de dieren. Bertje vindt ze lief.

Het gras van de nieuwe kinderboerderij groeit al heel aardig. Dat ontdekten we op de terugweg. We zijn even gestopt voor een foto. Het belooft heel wat te worden met de Dierenweide Den Uylpark. Ook met schapen, kippen, geiten en een varkentje. Deze dieren komen van Natuurcentrum Het Eksternest. Ik hoop dat de boel zo snel mogelijk open gaat.

Bertjes knuffelkamer

Een droevig verhaal, was het. De vrijwilligers van kinderboerderij de Stek in Almere hadden met veel enthousiasme en energie een kerstmarkt georganiseerd. Van de opbrengst zou een grote knuffelschuur worden gebouwd, waar varkentje Bert een eigen knuffelkamer zou krijgen.
Ik was al verbaasd hoe het kleine kunekune-varkentje zich onder een slechts een klein afdakje kon schuilen tegen wind en regen. Het dier leek er niet ongelukkig van te zijn, maar als mens vind ik dit zielig. Dierenleed is meer mensenleed, dan dierenleed.
De plannen werden flink gedwarsboomd doordat er in december liefst twee keer werd ingebroken en de dieven ondermeer met het geld voor Bertjes onderkomen vandoor gingen. Hoe dit leed nu opgelost kon worden, wist niemand. Het wachten was op een gulle gever.
Vandaag bij het hardlopen begon mijn hart nog sneller te kloppen, want ik zag bij de Stek een heuse knuffelschuur. Groot genoeg om het varkentje van een riante kamer voor zichzelf te geven. Bovendien las ik op de website van de Stek dat er heuse plannen zijn met een caviadorp.
Gefeliciteerd Bertje.