Marja

Sommige mensen verlies je uit het oog en dan kom je ze weleens tegen. Het internet is zo'n ontmoetingsplek. Zo trof ik een paar jaar terug Marja aan op hyves. Marja, een schat van een meid. Zij wierf me voor nachtportier bij het Sociaal Pension in Leiden.

Het levend kunstwerk trekt zich voort

Ze steunde op haar overbeladen fiets en duwde het op een of andere manier vooruit. Het levend kunstwerk van Almere verplaatste zich van het ene winkelcentrum naar het andere. Ze droeg hetzelfde blauwe shirtje en tussen de donkere haren zag ik weer de rode roos prijken. Ze keek moeizaam en trots tegelijk. Het was een zware klus om van de ene tijdelijke verblijfplaats naar de andere te trekken, maar ze deed het toch maar. Ik keek nog een keer aandachtig en zag dat ze zich weer mooi had opgemaakt. Ze glimlachte even tussen alle inspanningen door.

Kunst en zwervers

Ook ik ben ervan overtuigd: kunst en het zwerversbestaan kunnen prima samengaan. Zo tref je regelmatig een zwerver op, onder of bij een kunstwerk aan. Een kunstwerk waarvan maar weinigen de meerwaarde en het nut van inzien, maar die een echte zwerver op waarde weet te schatten.

Tijdens de wedstrijd Nederland-Denemarken

Voor iemand die niet van voetbal houdt, is deze tijd niet echt een geweldige tijd. Natuurlijk gun ik iedereen zijn pleziertje. Als iemand het heerlijk vindt om naar een potje balletje trap te kijken, dan houd ik hem echt niet tegen. Maar om mijzelf nu te vermoeien met het kijken naar 2 keer 11 heren die een balletje heen en weer schieten. Dat gun ik mijzelf niet. Zeker niet op mijn vrije dag.

Kunst zonder kunst te zijn

Voor kunst hoef je niet per definitie het museum in. Ook op straat laat ik mij verrassen door een kunstuiting. Dat hoeft dan niet per se gemaakt te zijn onder de noemer kunst. Zo trof ik laatst op een fietstochtje door Almere Stad, de fiets van een zwerver aan.

De Almeerse zwerver

Ik ben er alweer een tijdje uit, maar als ik er eentje tegenkom dan kijk ik altijd even geïnteresseerd om. Als je eenmaal met dak- en thuislozen hebt gewerkt, dan kom je er maar moeizaam vanaf. Zo kom ik hier in Almere een speciaal type zwerver tegen.

Onder de brug

Als mijn schoonmoeder geen zin heeft aan een opdringerige man te vertellen waar ze woont, antwoordt ze steevast dat ze onder de brug woont. Vanmorgen op weg naar het station, moest ik even aan haar denken. Ik fietste er zelfs eventjes voor terug, want dat kon niet waar zijn. Er woonde inderdaad iemand onder de brug. In elk geval had de persoon in de gele slaapzak er geslapen.

Gevlogen

Er klonk een prachtig gefluit door de straat. Het geluid weerkaatste tussen de muren. Ik keek om mij heen en zag verder geen vogel op de dakgoot zitten. Alleen liep voor mij een zwerver, herkenbaar aan het plastic tasje en de baard die zelfs van achteren zwaar uitgegroeid leek.

Het gefluit bleef en de vogel leek gevlogen. Tot ik de bruinverbrande zwerver passeerde. Tussen de haren van neus en baard floot de vogel in alle toonaarden. Heel hard. Daar was dus de vogel.

Twee barbiepoppen

Ik fietste te laat voorbij, mijn trein reed niet en ik moest omrijden via Duivendrecht en Weesp. Het bankje voor het laatste bruggetje werd niet meer bezet door de zwerver en zijn blikje bier in de blauwe Albert Heijn-tas. Een jong stelletje bezette zijn plaats, hij zat op haar schoot. Ze waren allebei heel knap, twee donkergetinte barbiepoppen knuffelden schattig en lief. Zo lief dat ik bijna de zwerver miste.

Het laatste bruggetje

Hij zit er iedere dag als ik terugfiets van het station naar huis. Vlak voor het laatste bruggetje zit hij op het bankje. Zijn arm ligt op de rugleuning van het bankje en doet alsof hij iemand omhelst. Naast hem staat een blauwe tas van een supermarktketen. De blikjes bier die erin zitten, blijven altijd verborgen achter het blauwe plastic.

Soms ligt er een pakje sigaretten vlak naast zijn bovenbeen. De bovenkant is open en er steekt een peuk uit. Aan de hand van zijn arm die op de rugleuning ligt, bengelt een sigaret. In diepe gedachten gaat de hand naar de mond en hij zuigt intens aan het rokende stokje. Of nee, hij slurpt, zoals je het laatste beetje chocomel uit het pakje zuigt. Je haalt meer lucht dan chocomel naar binnen, maar het is intens. Dat zie ik ook bij de man.

En voor de rest zie ik niets meer, want dan ben ik thuis.

Kindervriend

Sinterklaas is niet alleen een kindervriend. Dat bewees hij vanmorgen bij de Albert Heijn. Ik liep er voor de allernoodzakelijkste boodschappen. Op het laatste moment moest ik toch wat boodschappen doen voor het bezoek vanmiddag.
Ik wilde de winkel verlaten met mijn boodschappen. Voor mij boog een man in een rood jack naar de grond. Ik ontweek hem ternauwernood. Onder mijn voeten verpulverde iets. Ik keek goed naar beneden en zag een spoor van vertrapte kruidnootjes om de man heen liggen. Hij pakte iets van de grond, nog iets en verzamelde het geraapte in een hand.
Ik liep gehaast door, draaide me nog eens om en zag dat de man zijn looppas weer oppakte. Hij liet onderwijl de kruidnootjes in zijn mond vallen en glimlachte als een tevreden kind na iedere hap. Vier pleisters bedekten zijn gezicht en de jas zag er ook niet helemaal jofel uit. Ik keek nog eens goed naar de korsten op zijn gezicht en de smoezige plastic tasjes die aan zijn arm bengelden.
Sinterklaas is niet alleen een kindervriend, maar ook een lieve man voor de zwervers, bedacht ik mij op deze zaterdagmorgen. De stad werd nog wakker, maar hij en ik deelden kort dit geheim.