Geen balkonscene bij Paleis Noordeinde

Teleurgesteld druipt het toegestroomde publiek af van Paleis Noordeinde. Geen balkonscene. Alleen de mensen vooraan zagen hoe het Nederlands elftal door de pers op de foto werden gezet bij de ingang. Het Nederlands elftal houdt de presentatie voor het publiek voor Amsterdam. De rijen ambtenaren in de haast door de staatsloterij voorzien van een plastic oranje kroon, mochten de vorstin met de voetballers niet zien.

Tijdens de wedstrijd Nederland-Denemarken

Voor iemand die niet van voetbal houdt, is deze tijd niet echt een geweldige tijd. Natuurlijk gun ik iedereen zijn pleziertje. Als iemand het heerlijk vindt om naar een potje balletje trap te kijken, dan houd ik hem echt niet tegen. Maar om mijzelf nu te vermoeien met het kijken naar 2 keer 11 heren die een balletje heen en weer schieten. Dat gun ik mijzelf niet. Zeker niet op mijn vrije dag.

Alles mag met voetbalkampioenschap

Als er een voetbalkampioenschap is mag alles. Je mag ineens met een rare helm op door de stad lopen. Er hangt een slangetje onder waar je doorheen kunt blazen en dan galmt er een rare toeter boven op je hoofd. Alsof je op een gewone dag in oktober met zo'n ding op de kop wilt rondlopen.

Collectieve slachting

De strijd is verloren. Ik zie de elf spelers boven de afgrond bengelen. Nog tien minuten te spelen en ze verliezen. Ik besluit een rondje met de hond te gaan lopen. Buiten hoor ik het commentaar zachtjes en niet helemaal gelijktijdig door de open ramen. 'Van der Vaart ... Sneijder ... Van Nistelrooij ...'
De spanning voel ik terwijl ik zo buiten loop, de warmte van de dag vervliegt traag in de zuchtjes wind. Het geluid van de televisies voor de open ramen sterft weg. Vanaf de overkant van de gracht zie ik mijn geliefde naar het scherm staren. Ik loop door en dan dondert het gejuich over het water. Dat moet een goal zijn, 1-1.

Als ik dan later toch weer durf te kijken, vallen de spelers stuk voor stuk in de afgrond. Geen houden aan de collectieve slachting. Ik sta erbij en kijk ernaar.

Extatisch

Extatisch noemde Tom Egbers vanavond de sfeer in Zwitserland, een dag na de overwinning. Ik heb veel commentaar op de voetbalcommentatoren, verwijt ze beroerde vragen en andere onnozelheid, maar aan vocabulaire om staten van verrukking te typeren ontbreekt het niet.
Overigens vraag ik mij af wat voor een woorden Tom Egbers aanroert als Nederland werkelijk de finale haalt. Of zou hij gewoon vervallen in het cliché der clichés: 'woorden schieten tekort'?

Die hebben verloren

Doodstil was het gisteravond toen ik een rondje holde tijdens de voetbalwedstrijd. Ik heb te weinig geduld om twee keer drie kwartier naar een bal te kijken waar 22 volwassen mannen achteraan hollen. Daarom vermaakte ik mij heerlijk met het rennen in de avondlucht.
Ik kwam weinig mensen tegen, soms een verdwaalde fietser, twee wildkampeerders op de dijk bij Almere Pampus, een vrijend paartje bij Almere Strand - ik kon niet zien of het om een man en vrouw, of twee mannen ging, de achterste was in elk geval een man -, een cursus vrouwen die hun labradors leerde apporteren, en wat oranjefans die zichzelf verloren hadden. Het waren met mij de negen miljoen Nederlanders die niet naar de wedstrijd Nederland - Italië keken.
Toen ik het natuurgebied verliet en weer in de wijk kwam, verbaasde mij de stilte die in de straten hing. Een stilte die je alleen vindt heel vroeg, of heel laat. Het was rond tienen, maar deze rust kwam niet normaal over. Het was de rust van zeven miljoen mensen die ingespannen naar een voetbalwedstrijd kijken. Ik hoorde nergens een gejuich losbarsten. Die hebben verloren, dacht ik.

Ik had beter moeten weten.

Poel des doods

Ik steek een vinger
erin en roer in de poel
de poel des doods

De grond woelt los
en mengt in de poel
de poel des doods

Oude bladeren rotten
en zwijgen in de poel
de poel des doods

Winnen en verliezen
verdwijnen in de poel
de poel des doods

Als iemand omhoog komt,
steekt hij zijn tong uit in de poel
de poel des doods