Het verloren schaap

Hij was op oudjaarsdag voor het laatst gezien. Doris gooide hem achter het bed en Inge had hem wat later nog in de spijlen zien hangen. Daarna had niemand meer iets van hem vernomen.

Schaap was weg. Het van oorsprong witte dier, grijs geworden door een overdaad aan knuffels, liefde, kwijl en stof, was verdwenen. Ik was op oudjaarsavond nog door onze slaapkamer gelopen, speurend naar het knuffeldier van nog geen acht centimeter lang.

Doris moest het maar een nacht zonder doen. Misschien had ze mijn opmerking over de nestgeur die de knuffel droeg, iets te serieus genomen en was het dier in de wastrommel beland. We hoopten vurig hierop, maar  bij het legen van de wasmachine vandaag verscheen de knuffel niet.

Een paar keer dachten we dat de knuffel opdook, maar we vergisten ons. Het was een washandje of een smoezig zakdoekje achter de televisie. Speuren en vragen waar het dier voor het laatst gezien was, hielp niet.

Vanmiddag toverde Inge ineens de sleutels van de achterdeur tevoorschijn. Die waren ook al een paar dagen zoek. 'Je moet niet zoeken, dan vind je het vanzelf', gaf Inge er als argument bij.

Iets later liep ik naar boven om Doris naar bed te brengen. Ik stuitte op een washandje, raapte het op en voelde dat het een beetje bol stond. Hier kon weleens iets in zitten en ik keek in de opening. Wat ik toen omhoog haalde, leverde veel vreugde op voor iedereen. Het verloren schaap was gevonden.

Inderdaad, als zoeken geen zin meer heeft, dan kun je het beste niet meer zoeken.Dan verschijnt het verlorene vanzelf weer.

Verdwenen geld

In de roman Tirza van Arnon Grunberg vraagt het hoofdpersonage Jörgen Hofmeester zich af waar het geld uit zijn hedge fund naar toe is gegaan. Geld kan toch niet zomaar verdampen, in rook opgaan, verdwijnen, weg. Het moet toch ergens zijn, redeneert hij.

De vijftien miljard euro die de banken aan de kredietcrisis hebben verloren, lijken ook verdampt. Niemand spreekt over waar het verloren geld naar toe is gegaan. Het lijkt gewoon weg te zijn.

Als de economie zou voldoen aan de Wet van de communicerende vaten, dan is het geld ergens naar toe. Wanneer ik een balans zie, moet ik aan de Wet van de communicerende vaten denken. Geld komt ergens vandaan en gaat ergens naar toe, anders is het een zeepbel. Bij handel gaat het van de ene hand in de andere.

Van een schip dat vergaat, gaan de goudstukken in de lading ook niet verloren, ze liggen alleen op de zeebodem, in plaats van dat ze erop drijven. De rest van het schip zal geleidelijk overgaan tot een andere samenstelling.

Ik ben opgegroeid met het idee dat je geen geld kunt uitgeven dat je niet hebt. Ook mag je niet meer geld uitgeven dan je hebt, dan slaat de balans negatief uit en heb je schuld. Schuld is ongeveer het ergste dat er is.

De kredietcrisis bewijst dat de mensen die er verstand van zouden moeten hebben, spelen met geld dat er niet is. Anders kan het niet zomaar verdwenen zijn.

Misschien leeft de verkoper van de lucht van zijn verdiende loon, of het verdwenen geld, ergens op de Bahama's. Gek idee, maar niet eens zo'n raar.

Collectieve slachting

De strijd is verloren. Ik zie de elf spelers boven de afgrond bengelen. Nog tien minuten te spelen en ze verliezen. Ik besluit een rondje met de hond te gaan lopen. Buiten hoor ik het commentaar zachtjes en niet helemaal gelijktijdig door de open ramen. 'Van der Vaart ... Sneijder ... Van Nistelrooij ...'
De spanning voel ik terwijl ik zo buiten loop, de warmte van de dag vervliegt traag in de zuchtjes wind. Het geluid van de televisies voor de open ramen sterft weg. Vanaf de overkant van de gracht zie ik mijn geliefde naar het scherm staren. Ik loop door en dan dondert het gejuich over het water. Dat moet een goal zijn, 1-1.

Als ik dan later toch weer durf te kijken, vallen de spelers stuk voor stuk in de afgrond. Geen houden aan de collectieve slachting. Ik sta erbij en kijk ernaar.

Je boeken of je leven

Een open dag bij uitgeverij Verloren trok mij vandaag naar Hilversum. Ik ging alleen, want de rest lag met griep op bed. De uitgeverij is gehuisvest in een kerk. Ik moest flink wat trappen bestijgen om hogerop te komen bij het summum van de dag: wat een prachtige uitgaven lagen daar uitgestald op de kramen. Ik zag de beroemde en vooral dure delen met uitgaven van al die Middelnederlandse handschriften: namen als het Comburgse handschrift en het Geraardsbergse handschrift. Van het laatste kocht ik tijdens mijn studie de peperdure uitgave, maar wat zien al die andere boeken van die serie er mooi uit.

Ik verliet de uitgeverij met drie boeken en kreeg daarbij een alleraardigst geschenk (natuurlijk ook een boek) cadeau. De tocht ging langs de grote verleiding. Zoals een hoerenloper moeilijk de rode zone kan passeren, zonder er toch doorheen te lopen, zo zwaar is het voor mij om De Slegte voorbij te treden. Gelukkig hebben we er geen één in Almere, net als antiquariaatjes. Daarom dook ik vandaag de gele winkel binnen. De hoerenloper zal waarschijnlijk na wat rondjes zijn keuze maken. Mijn handen gleden over de boekenruggen, pakten de boeken uiteindelijk en verzamelden een stapel. Ik was nu echt verloren.

Het begon met een allerliefst boek voor Doris, Vijf verhalen voor jonge haasjes van Max Veldhuis. Het eerste excuus was er. Daarna zag ik ineens de biografie van P.J. Veth, een heiligenboek van Ludo Jongen, Donna Tart, een boek over Multatuli en als een geschenk voor Inge (tweede excuus, de overwintering op Nova Zembla). Een hele stapel boeken, waarvan Alberto Manguels Dagboek van een lezer de uiteindelijke reden is om mijn weblog weer op te pikken. Want het voordeel van internet: je kunt nu reageren en al je ideëen en andere denkbeelden publiceren. Hier reageert dus een lezer. Een lezer die schrijft.

Maar is er niet veel meer dan boeken? Ik heb een vrouw, een dochter en een teckel, om nog te zwijgen over het eigen huis. Dan moet ik mijzelf zoveel vrijheid gunnen door niet alleen over boeken te schrijven, maar over leven. Vandaar een nieuwe naam voor de oude blog die ik vorig jaar al startte: Hendrik-Jan leeft, leest en schrijft... Welkom. Voor de echte recensies is daar natuurlijk Litnet, binnenkort met een verhaal over Komrij's Kakafonie.