Geen balkonscene bij Paleis Noordeinde

Teleurgesteld druipt het toegestroomde publiek af van Paleis Noordeinde. Geen balkonscene. Alleen de mensen vooraan zagen hoe het Nederlands elftal door de pers op de foto werden gezet bij de ingang. Het Nederlands elftal houdt de presentatie voor het publiek voor Amsterdam. De rijen ambtenaren in de haast door de staatsloterij voorzien van een plastic oranje kroon, mochten de vorstin met de voetballers niet zien.

Oranje vlaggen aan de Haagse Hofvijver

Ruimen de meeste fans de oranje versiering juist op, de vlaggen aan de Haagse Hofvijver kleurden vanmiddag ineens oranje. Het kan best dat de voetballers hier morgen even voorbij komen. Voor de huldiging in Amsterdam gaan ze eerst even bij de premier op het Catshuis langs en daarna op de thee bij de vorstin op Paleis Noordeinde.

Voorjaar

Het voorjaar begint natuurlijk op 21 maart, maar de eerste voorjaarsdag kan al eerder vallen. Vandaag was wat mij betreft de eerste voorjaarsdag. Dan is er ook nog de eerste dag dat je het voorjaar aan voelt komen. Die was al een week of 2 geleden.

Zweefde het voorjaar eerder nog in de lucht, vandaag is het voorjaar heus geland. In mijn pauze ben ik even naar buiten gegaan en voelde overal het voorjaar. Bij paleis Noordeinde stond een groepje Italianen onder leiding van een zeer enthousiaste stadsgids te kijken naar het timpaan boven de hoofdingang van het paleis. De gids wees en onderwees op en over de verschillende aspecten van het bijzondere gebouw. Ik verstond er niks van, maar het enthousiasme van de gids nam me mee.

En mannetje uit de groep Italianen stak over na de uitleg en werd bijna overreden door een fietser. Hij zwaaide met zijn handen en begon op verhitte toon de fietser na te schelden. Maar zijn kwaadheid had geen enkel effect op deze voorjaarsdag. De mooie dag liet zich niet van de wijs brengen door een iets te temperamentvolle Italiaan in een groen jasje.

Op het monument voor Wilhelmina – eenzaam maar niet alleen – zat een groepje jongeren. Ze spraken gezellig met elkaar, op gedempte toon. Dronken uit hetzelfde pak melk en lieten de warmte van de zon op het lichaam vallen. Nog te koud om de kleren uit te trekken, maar met de jas aan was het heel behaaglijk.

Op het pleintje achter het standbeeld van Jan de Witt waren de terrasjes goed gevuld. Een oudere man liep met 2 glaasjes Jus d'Orange naar een oudere vrouw aan een tafeltje. 'Vers van de pers', galmde hij over het pleintje.

Achter mij was een jong stelletje komen lopen. Ik liep weer terug in de richting van het paleis. 'Het is echt weer zo'n grapje van Thijs. Hij heeft van die galgenhumor', hoorde ik het meisje zeggen. 'Nee', corrigeerde haar vriend haar. 'Het is geen galgenhumor. Dat heet anders.'
'Jawel, het heet galgenhumor. Het is van die zwartgallige humor over de dood.'
 'Nee, dat noem je morbide, morbide humor.'
'Ach jij, het heet gewoon galgenhumor.'
  'Nee, dat is iets anders', kibbelde hij terug. Hij moest gelijk krijgen, vertelde de toon van zijn stem.
'Het heet gewoon galgenhumor.'
  'Morbide humor', antwoordde hij snel.

Ik sloeg af, een dikke SUV liet mij oversteken. En de zon streelde zo zacht, dat het kibbelende stelletje zelfs iets liefs kreeg.

De paleistuin

Een groepje Britse indringers is vannacht uit de tuin van het Paleis Noordeinde verwijderd. Volgens het bericht zou de marechaussee de drie 'mannen' van 16 en 17 jaar hebben aangehouden nadat ze over het hek waren geklommen.

Deze week liep ik in de middagpauze ook eventjes door het openbaar toegankelijke gedeelte van de paleistuin. Ik kan me voorstellen dat dit gedeelte 's avonds afgesloten is, de ingangspoort en de muren rond de tuin lenen zich er wel voor.

Veel mensen liepen er niet in het park. De kale bomen en de vochtige lucht weerhielden de mensen om over de kronkelpaadjes te gaan slenteren. Een jonge moeder passeerde mij met haar kinderwagen. Ik pakte een stukje gras mee om haar genoeg ruimte te geven.

Twee mannen zaten te kletsen op een bankje. Ze rookten een shagje. Als de ene aandachtig luisterde, trok de andere aan zijn peuk, blies de adem met de rook weer uit zijn mond en nam het woord. Dat gaf de ander de tijd om aan zijn shagje te trekken.

Ik was snel van de ingangspoort bij het hoge hek dat de paleistuin in tweeën splitste. Ik passeerde een jong stelletje dat stond te zoenen. Ze hadden geen last van de kou en hielden elkaar warm met liefde en opwinding. Terwijl ik ze voorbij liep, koppelden de monden zich los. De jongen fluisterde wat naar het meisje. Ik kon het niet verstaan, het was geen Nederlands, maar het klonk heel lief. Het meisje lachte zoals alleen verliefde meisjes kunnen doen.

Mijn weg maakte een bocht en bij de splitsing koos ik het pad dat mij weer naar de ingangspoort zou brengen. Het stelletje stond nu wat verder van mij weg. De jongen keek naar mij, pakte zijn meisje bij de arm en verstopte zich achter het enige groene hulstbosje dat vlakbij het hek stond. Onhandig stonden ze daar op de aarde en half verscholen achter het wintergroen. Twee parkwachters passeerden mij en liepen in de richting waar ik vandaar kwam.