Witte mist

De mist bekrast de bomen
en het gras van waar we zaten
Het was voorjaar en de bijen
zongen een liedje tussen de bloemen

Nu waait de koude het warme
gras van toen weg en drukt
de bladeren wat harder
tegen het zompige groen op de grond

We aten een broodje, hingen
de ruggen tegen de barst
en droomden van het mooie weer
dat zo krachtig onze nekken omhelsde

De leegte roept de herinnering
en zegt dat het tijd is
van verder gaan en niet meer omzien
voordat de koude voeten stil staan

De honden zijn weg en kruipen
in de schulp van de winter
die sneller komt dan gaat
en daar zitten onmogelijk maakt

Nog één keer kijk ik om
terwijl de wolkjes voor mij
uit blazen en de tranen tralies
maken in blokjes grijs en witte mist

Een dag later

Een dag na de dag en het zien van de televisiebeelden, is het tijd voor de analyse en de kritiek. Zeker een stoomboot, is een stoomboot. Pieten zijn pieten en Sinterklaas is een oude man met een baard.
Zelfs de ongelovige zwijmt weg bij het zien van de rode mantel en mijter. De combinatie met het wit van gewaad en baard, zorgt ervoor dat de verste verte al voor de herkenning zorgt. Hij is al mytisch nog voordat hij aangekomen is.
Maar dan kijk je op televisie. De binnenvaart, daar is niks op aan te merken. Het vastgelopen schip, de verdwenen stoel en de oplossing met de ballonnen. Het zijn allemaal vertelelementen die de geloofwaardigheid ten goede komen.
Alleen die tocht langs de modderpoel, de vaart zonder kinderen en een lege winkelstraat, was beschamend. Geen mooie beelden van Pieten die aan schoorstenen hingen en op de daken kropen. Geen smalle steegjes en raadselachtige hoekjes waar de verrassing je liet schrikken. Een rapper die over liefde en Sint zingt, is geen rapper en het tableau vivant leek meer op een marktkraam dan een vertelling. Het verschil tussen Sinterklaas en Koninginnedag was er niet meer.

Gelukkig heb ik het allemaal niet gezien. Want na de binnenvaart zijn we naar huis gegaan en lieten de drukke markt links liggen. Ik nam de vreugde van de mystiek mee naar huis en geniet er nog steeds van. Volgend jaar gewoon maar Enkhuizen of Terschelling.

Sinterklaas is weer in het land

De lokale Marco Borsato, Quinten Faust met een fantasieloos liedje over Sinterklaas, een stoomboot die vastliep, ballonnen om het schip weer los te trekken en een stoel die er niet en toch wel was. Dat was de intocht van Sinterklaas in Almere Haven vanmiddag.
Uren kleumen, dringen en een hand voor Sinterklaas, is de keerzijde van het verhaal. We tuurden de verre verte in en Doris mocht op de schouders zitten van een oom of tante of op mijn schouders. Ik was net aan de beurt toen het schip de haven kwam binnenvaren. Doris zag het schip ook, net als dat zij het paard ontdekte en Sint op het voorsteven.

Ook André Hazes was erbij.

Camera die de komst van het schip zo mooi registreert.
Sinterklaas komt...

Dan wordt het wachten beloond. In een flits passeert de Goedheiligman en juist op dat moment slaat de hand van een grootouder in de lucht en zwaait in de richting van de mijter. Het fotomoment waar ik op gewacht had, is verdwenen...

En dan de vreugde van het wachten, brengt je zelfs als vader even in beroering. Hoe mooi zing ik mee met Quinten Faust.

Sinterklaas

Sinterklaas komt over twee weken naar Almere. Soms hoor je er iemand over en laatst zag ik zelfs een billboard langs de weg staan met Sinterklaas en het nieuwe logo van Almere, waar alles zou kunnen.
Burgemeester Jorritsma heeft twee dingen in haar twee ambtstermijnen waargemaakt: de koningin en Sinterklaas zijn in Almere geweest. Iets wat al haar voorgangers in de voorgaande dertig jaar niet gelukt is.
Laatst in de kantine viel het bezoek van Sinterklaas ook aan het tafeltje naast het mijne. 'Ga jij nog naar Sinterklaas?' vroeg de ene.
- 'Die hier?'
- 'Nee, die van televisie.'
- 'Echt niet. Ze verwachten 50.000 mensen en het is altijd koud. Ik ga daar niet voor staan kleumen. Bovendien zie je er niks van. Op televisie zie je veel meer.'

Ik herinner mij jaren geleden de intocht in Wijk bij Duurstede. We parkeerden de auto in de uiterwaarden langs de Rijn en kregen een pendelbus naar de stad. Van het hele verhaal kregen we niks mee. We hebben lang staan kleumen, maar wat was het prachtig. Vooral het moment voor de kerk waarbij we allemaal Sinterklaasliederen zongen, want hij was gekomen. Dat het niet makkelijk was geweest en dat het bijna niet gelukt was, wisten we. Daarom waren we zo blij. Maar wat er gebeurd was? Dat weet ik nog altijd niet.