Machthebbers

Niet de premier heeft de meeste macht in Nederland, maar de zendercoördinator. Commerciële belangen staan dan boven het publieke bestel. Zo schijnt nu ineens een programma als Ter land, ter zee en in de lucht niet meer te mogen van coördinator.

Jeugdsentiment van veertigers met veel te grote bierbuiken en plukken grijze haren die met kinderlijke pret van een gladde glijbaan het water in glijden. En zo verdwijnt met iedere beslissing van deze despoten die niemand ziet, maar die iedereen kent, een stukje polderlandschap.

Ik ben benieuwd wat voor een programma hiervoor in de plaats komt. Breien met Ank uit Waddinxveen, denk ik. Of tobben met een priester van 't een of ander.

Angstkanon

Buitensporig is de aandacht van onze premier voor de film van Wilders. Een vreemde gewaarwording, onze premier die het aan de orde stelt onder zijn Europese collega's. De bedreiging van een film die niemand gezien heeft en die de maker een 'prachtige' film noemt. Het is een gotspe dat de premier daar zoveel energie in pompt.
Wat zou er gebeuren als onze volksleider de negatieve energie van Wilders omzet in positieve aandacht voor de Marokkanen en Antilianen, de twee groepen mensen waar Wilders aanhangers zich vooral zorgen over maken?
Het is jammer iemand die steeds de verkeerde dingen de schuld van iets geeft, die zo graag als martelaar neergeschoten wil worden, zoveel aandacht te geven. Of het een prachtige of een tenenkotsende film is, de moslims voelen zich verplicht door het angstkanon Balkenende een aanslag te plegen.

Meerijden

De biografie over Den Uyl levert flink wat media-aandacht op. In al het feestgedruis liet de internetzender 'Geschiedenis TV' afgelopen week een prachtige documentaire zien over Den Uyl met de veelzeggende naam 'Premier Den Uyl'.
De jaren zeventig heersen niet alleen in de wijde broekspijpen en de oranje bloesjes. Ook de hele houding van het kabinet toont vrijheid en blijheid. Zo vraagt de documentairemaker of hij mee mag rijden met de kersverse premier. 'Dat is prima', zegt Den Uyl tegen de onvoorbereide vraag. In de auto probeert de verslaggever te zeggen hoezeer hij onder de indruk is van de lift. 'Ach', zegt Den Uyl, 'we moeten er geen gewoonte van maken, maar zo voor een keertje moet dat kunnen, vind ik. Het hoort bij mijn werk.' Ondertussen bladert hij wat in een stapeltje papieren op weg van Catshuis naar torentje. Het is allemaal spontaan, niet doordrenkt van de taal van voorlichters, misdienaars, woordvoerders en spindoktoren.
Ik waardeer zo'n antwoord. Het overheidsgeld is van ons allemaal, dus waarom zou de gewone man niet gewoon een lift krijgen met de premier?