Prem en Ali B

Ha een camera. Bij het stadhuis filmde een cameraploeg. Het bolletje van de microfoon stak een eindje boven de koppen uit. Ik keek nog eens goed en zag Prem staan. Hij holde op een drafje in de richting van een donkere Opel. Zijn kop stak sneller door de deuropening dan het hoofd van de persoon die uit moest stappen. Een spervuur van vragen knalde los.
Ik fietste voorbij, keek nog eens om en zag Ali Bouali met Prem aan zijn zij. 'Maar ik ga nu eerst naar Annemarie Jorritsma, want daar heb ik een afspraak. Straks sta ik je met alle plezier te woord. Ik laat haar niet wachten omdat jij mij zonodig moet hebben.'
'Dan ga ik toch gewoon mee naar Annemarie', klaroende de stem van Prem door de kou.
Ik ben toen maar heel snel verder gegaan.

Manipulatie

Dat het nieuws manipuleert, is geen nieuws. Gisteren zag ik beelden van een demonstratie in Amsterdam Slotervaart. Twee moeders gaven een tegendemonstratie. De wijk is helemaal niet zo negatief als het nieuws van de afgelopen weken laat zien, beweerden de twee vrouwen.
Ze vormden de symbiose van de ideale samenleving: een Hollandse moeder met een blosje op de wangetjes en een moeder gehuld in een hoofddoek, die even tevreden de wereld in keek. Een beeld waar de PvdA van droomt.
Toch worstelde ik met deze beelden. Een handjevol kinderen liep achter een spandoek en een kringetje mensen, grotendeels kinderen, draaide een rondeel in een kringetje. Of dit nu goede verslaggeving is, betwijfel ik. Niet meer dan honderd demonstranten zouden er zijn geweest. De beelden gaven meer een indruk van de groep cameraploegen die was uitgerukt, dan van de betogers.
Ik vind dit een enge vorm van journalistiek. Laten de vele nieuwsploegen zich niet voor idealistische karretjes spannen. Of de demonstratie geslaagd was, vroeg de verslaggever nog. Natuurlijk, was het geslaagd. Alle camera's van alle televisiezenders waren uitgerukt om verslag te doen van non-nieuws. Een raddraaier zou jaloers zijn.