Trek die Noord/Zuidlijn gewoon door

Natuurlijk ben ik vandaag bij het hardlopen eventjes langs het IJmeer gegaan. De langgerekte dijk, met het fietspad onder. De golfjes kabbelen tegen het basaltsteen, liefdevol alsof hier nooit iets veranderen zal.

Ik kijk nog eens goed over het water heen, zie Pampus liggen. De vesting steekt nauwelijks boven het water uit. Een eilandje ligt tussen mij en de waterkant van Muiden. Ik vraag mij af wat het zou betekenen als hier allemaal huizen buitendijks gebouwd zullen worden. Op palen en met een aanlegsteiger voor het voortuintje.

Van het kabinet mag Almere uitbreiden, maar de IJmeerlijn is te duur, vinden de bewindslieden. De berekende vijf miljard is teveel. Bij de fouten uit het verleden, de Betuwelijn en de Hogesnelheidslijn, werd zoveel bezuinigd in de berekeningen, dat het na afloop alleen maar duurder kon uitvallen. Nu gebeurt dat weer. Plannen kunnen er alleen maar door als ze goedkoper worden voorgesteld dan ze zijn en achteraf mag iedereen heel hard schelden hoe dat kon gebeuren.

Ik geloof niet in een IJmeerlijn als aansluiting op de bestaande NS-lijnen. Ik zie veel meer heil in het doortrekken van de Noord/Zuidlijn, hét voorbeeld van een project dat goedkoper is voorgesteld dan het is. Het doortrekken van de lijn zou de waarde van dit project aanmerkelijk verhogen. Bovendien is zoiets een duidelijke aanvulling op de bestaande infrastructuren. Als de metro doorgetrokken wordt naar Almere-Haven, dan is de meerwaarde ongekend. De afstand tussen Almere en Amsterdam is zo minimaal. De reizigers zijn op deze manier ook uitermate snel op hun verschillende bestemmingen, binnen een halfuur, vermoed ik. Zo'n verhaal moet toch hout snijden in een argumentatie?

Ik zou de lijn ondergronds bouwen, dan wordt alles zo min mogelijk geweld aangedaan. Dan kan ik lekker blijven hardlopen, zonder te stuiten op af en aan rijdende metro's. Want renderen zal hij zeker. Ik wacht op de berekeningen die dat aantonen.

Verzakte Vijzelgracht

De ramen worden dichtgetimmerd met stukken multiplex, precies op maat. In het deurkozijn klemt een balk schuin omhoog. Het rijtje huizen aan de Amsterdamse Vijzelgracht is ernstig verzakt.
De hoge hijskraan voor de huizen takelt niet de gereedschappen voor de metrotunnel, maar haalt een grote container omhoog, over de huizen heen, en laat hem bij het achterraam hangen. De verhuisdozen worden ingeladen.
Voor het huizenblok holt een advocaat heen en weer, mobieltje aan het oor, druk orerend. De lawaaiige hoogwerkers staan stil, alleen stoot een machine schokkend grondwater weg.
Voor het hek hangt een man, hij nipt van zijn sigaar en maakt een heus aura van sigarenaroma. 'Geld genoeg', mompelt het. 'In Amsterdam kan het allemaal', moppert hij verder. 'De overkant is ook aan het zakken. 't Was gisteravond op AT5', vervolgt hij zijn tirade. We kijken. Er zit een scheur in de daklijst, maar dat kan ook ouderdom zijn. 'Het kan allemaal in Amsterdam.' Ik vraag hoe ik verder kom. 'Gewoon daarheen en dan kun je zo verder.' Hij wijst de steeg in naast het woonblok.
Als ik me nog even omdraai, zie ik hem van de sigaar nippen en aandachtig in de richting van de dichtgetimmerde ramen kijken. 'In Amsterdam kan het allemaal', zie ik hem mompelen. Een groepje toeristen kijkt verbaasd naar de wegversperring. De man wijst in mijn richting en gebaart hoe ze verder moeten.