Wat mij mateloos ergert aan Amerikaanse comedy's is dat lachmoment dat om de zoveel tijd valt. De grap lijkt wel sterk geregisseerd. Dat gebeurt ook. Soms wordt de lach opgeroepen met behulp van een lachband. Comedyseries als Friends of Frasier lijken die lach nodig te hebben om de kijker te wijzen op de grap die voorbij komt.
De aanduiding van de lach is hiermee een begrenzing van de grap. De grap verwordt hiermee een verplicht moment. Daarmee leidt dat lachsalvo mij af van de grap die op het scherm wordt vertoond. Tegelijkertijd lijkt uit het lachsalvo de verplichting te spreken dat ik moet lachen.
Posts tonen met het label comedy. Alle posts tonen
Posts tonen met het label comedy. Alle posts tonen
11 februari 2011
Abonneren op:
Posts (Atom)