Denktank

Er zijn van die dagen dat het lijkt of het vakantie is. De gangen zijn uitgestorven, nergens brandt licht. Een verdwaasde collega slingert door de gang, op zoek naar leven en altijd op zoek naar iemand die er niet is. Dan krijg ik de vraag of ik er iets van weet, waar de stickers liggen of hoe het is met die folder, waarvan ik werkelijk geen weet heb.
Zelf slingerde ik ook door de gang op zoek naar de collega die er niet was, terwijl ik haar toch echt eerder die ochtend en bij de lunch had gezien. Nu was de gang leeg, de gele deuren lagen tevreden vast met de pin in het kozijn. De lichten waren keurig uitgedaan door de laatste werkende. Dat terwijl het krap vier uur was.
Ik ga dan ook zitten zeuren of iemand iets weet. 'Ik denk dat ze naar de denktank zijn. De presentatie van het rapport was vanmorgen', durfde een collega in te schatten. Ze liep gelijk met me op. Het leegje kopje dat aan haar arm bungelde, duidde erop dat ze zin had in een sloot warmte. 'O ja, de denktank.' 'Ja, ze tanken weer lekker bij.' 'Zouden ze nieuw denken tanken bij zo'n denktank', rijmelde ik. Precies op dat moment schoot ze het koffiehoekje in.

Ik

Het leren spreken van de taal, is onbewust gebeurd. Leren denken en leren spreken, vallen samen en de herinnering bedient zich ook van taal. Daarom is het als ouder heel bijzonder om bij de taalverwerving van je kind te zijn.
Vanavond vielen de tranen mij in de ogen toen ik Doris voor het eerst 'ik' hoorde zeggen. Haar vingertje tikte tegen haar borst en ze herhaalde het een paar keer. We stonden voor het raam en keken tegen het spiegelbeeld, de duisternis in. Ze keek vooruit, wees met haar vinger naar mij en zei: 'ik, papa', waarna het vingertje naar haarzelf ging: 'ik, baby'.
Later ging de vinger weer terug naar zichzelf en zei ze 'ik'. Ze wees naar mij en zei 'jij'. Ze keek weer naar zichzelf in de spiegeling van de avond en noemde zich 'Tjits' (zo noemt ze zichzelf).
Het lijkt wel of het denken in subject (ik) en object (jij) is begonnen.