Achter mij

Uit de ijle populieren weerklonk het gekwetter van een grote groep spreeuwen. Ze verzamelden zich voor de trektocht naar het Zuiden. 'Hoor je de spreeuwen tetteren?' riep ik achterwaarts. Ik hoorde geen reactie. Een brommetje trok voorbij en overtetterde de spreeuwen. 'Ja, ik hoor het', galmde Doris vanaf de bagagedrager.
We moesten een brief wegbrengen naar Parkwijk en fietsten langs het spoorbaanpad. Af en toe passeerde een geel monster en bevestigde Doris het voorbijgaan met 'een trein, een trein'.

We reden weer op de terugweg. Een zwerm spreeuwen vloog op een populier af. Weer kwetterden ze het hoogste woord. Ik probeerde de trek uit te leggen. 'Het wordt winter en ze gaan weg', vertelde ik met een halve schreeuw in mijn stem. De treinen en de spreeuwen probeerden boven mij uit te roepen. 'Daarom gaan ze naar een warm land, hier heel ver vandaan. Kijk, daar vliegen ze.' Een nieuw groepje vloog ons tegemoet. Doris snapte het: 'Kom achter mij aan, zegt de vogel.' De zwerm vormde een regendruppel die in een punt voor wegvloog. 'Achter mij, achter mij', vervolgde Doris.
Zo had ik de trek nog niet gezien. 'Ze verzamelen zich en gaan dan weg', vertelde ik verder. Het kwetteren vervloog langzaam van ons. We waren nog alleen tot een brommertje ons tetterend inhaalde. 'Achter mij, achter mij', snaterde de uitlaat met een lelijke schal. Daarna verliet het ons in een stank.

Zettem op Cor

Niels Willem en Kas ga door, Jan 196 hup hup, girls go on, we zijn trots. Het fietspad in het Kromslootpark is bezaaid met teksten. Het zijn de aanmoedigingsteksten van de Triatlon van afgelopen zaterdag.
Ik loop er over bij mijn trainingsrondje. Ik hol heen nog in de richting waar de zon ondergaat, terug op het fietspad langs het spoor word ik omringd door straatlantaarns.
Ik besef dat het één van de laatste keren is deze zomer dat ik nog op dit uur door het Kromslootpark kan lopen. Ik geniet van de oranje tint in de lucht en weet zeker dat de aangemoedigde triatlonatleten dit zaterdag niet gezien hebben.

Gedumpt maar vrij

Bij het rennen vandaag heen door het Kromslootpark en terug langs de spoordijk. Ik holde over het houten bruggetje, dat over de sloot van Almere Poort gaat. Ik tuurde het troebele water over en zag tot mijn schrik een klein koppie steken uit een steen.
Nu moest ik echt even stoppen. Een schildpad lag heerlijk te zonnen. Zijn schild was al helemaal droog en de kop keek tevreden om zich heen. Het dier was fors, zo'n 25 centimeter lang schatte ik het schild. Waarschijnlijk een Roodwangschildpad, maar daarvoor heb ik te weinig verstand van die dieren. Gedumpt, maar genietend van zijn vrijheid.

Ik herinnerde mij Ouwehands dierenpark van twee weken terug, waar die koppies ook boven het water uitkwamen. Of de schilden lagen in de zon te drogen, met de pootjes amechtig langs het lijf gestrekt.