Ik geloof dat ik binnenkort maar eens een wolkenblog ga starten. Iemand ideeen?
Afgeschreven
Afgeschreven staat in dikke letters geplakt over de oude
streepjescode. De luchtige verhalen van een bladzijde of 3 lezen
lekker weg en meermaals kan ik een lach niet onderdrukken. Sterker
nog: ik schiet uit in een heel harde bulderlach. Daarna mag ik de rest
vertellen waarom ik lachte. Niks is leuker, dan mag ik nog een keer
het verhaal lezen en wel hardop.
Dikke pillen mee op vakantie?
Veel mensen zijn geneigd een dikke pil mee te nemen als ze op vakantie
gaan. Een stommere beslissing kunnen ze niet nemen. Juist in de
vakantie is afwisseling heel belangrijk. Het spul moet niet te zwaar
zijn. Daarnaast kun je het beste literaire en informatieve boeken te
lezen. Zo krijg je veel verschillende dingen te lezen.
Elke minuut veranderde het uitzicht. Ik zag een bont spel van kleuren,
licht en schaduw, vlekken van wolken, soms een veeg. Te mooi om op de
foto te zetten. De kleurschakeringen werden soms zelfs het eenvoudige
oog van mijn mobieltje te veel. Dan wist hij die enorme kleurenpracht
slechts terug te brengen tot een witte vlek.
Buurman Ab riep me vanmorgen bij het ochtendgloren. Hij had zijn
elektrische heggenschaar meegenomen. Ons ongebruikte exemplaar is in
maart meegenomen door de inbrekers. De 40 euro voor een nieuwe konden
we nog niet missen.
De kleine heg voor de caravan ging redelijk voorspoedig, maar de grote
haag aan de zijkant van ons gele gevaarte, was een flinke jongen.
Dapper en zonder van ophouden te weten, dook ik op de 2 meter
conifeer. Mijn bovenarmspier trilt nog van de overbelasting, maar de
heg staat er mooi bij.
Aanschouw dit wereldwonder op Westerholt.
De druppels vallen traag naar beneden uit de dakgoot als het tussen 2
buien even droog is. De zwembroek hangt tevergeefs te drogen. Een
druppel hangt onderaan de stof en vult zich verder met water. Als de
druppel zwaar genoeg is, maakt hij zich los van de zwembroek. Gewend
aan water, laat de broek zich niet afleiden door al dat vocht.
Binnen zitten we verveeld achter een boek of een puzzeltje. Het hoort
op een camping niet te regenen. De trekt traag voorbij. Wachten op
droogte lijkt een vergeefse zaak.
De rust begint te komen, ik denk aan dingen die ik dacht vergeten te
zijn. Daar ben ik heel blij om. Het is het teken dat ik uitrust.
Heerlijk.
Ik kon het niet uitstaan dat het spel nu al niet meer werkte. Daarom
ging ik nadat ze in bed lag, op zoek naar het balletje. Daarvoor
werkte ik stelselmatig de betreffende struik af. Het kostte wat moeite
en geduld, maar ik vond hem. Trots wierp ik het balletje een meter of
5 de lucht in. Een paar campinggasten zagen het. Ik kreeg nog geen
applaus, maar wel heel instemmende blikken. Beet!
Dat is het moment van de bespiegelingen. Over een fietstocht naar
Hengelo, dochter achterop. Ze praat met oma Almelo en wil dat ik nog
even fiets langs het gebouw van de krant, waar ik gewerkt heb. Ik voel
de wind mijn weg terug naar de camping tegenwerken, maar het zonnetje
schijnt aangenaam in de rug. Wat is het een lekker campingweer de
laatste dagen.
Een plukje wolk stijgt op uit de bosrand en probeert de zon nog naar
de wolk te trekken. In plaats daarvan valt de wolk zelf uit elkaar en
brokkelt in stukjes los. Wat later veranderen de wolken in lange en
dunne slierten. De duisternis valt, een ster verschijnt aan de hemel.
Tot morgen, roepen een stel pubers. Voldoende ingedronken voor het
stappen en de disco gaat los. Hoe de mijmering van de een overgaat in
het feestgedruis van de ander.
