5 tips voor crisiscommunicatie online

De crisiscommunicatie bij de brand in Moerdijk schiet behoorlijk tekort, online crisiscommunicatie kon hierbij helpen. Daarom 5 tips voor online crisiscommunicatie.

Burgers zijn kritischer geworden. Opmerkingen als: 'het levert geen gevaar op voor de volksgezondheid', lijken niet te volstaan. Het vertrouwen in de overheid is niet dusdanig, dat burgers deze woorden voor lief nemen.

Geef ze eens ongelijk. Hoge vlammen, dikke rookwolke en vervuild bluswater. Dat is genoeg voor een gezond wantrouwen. Waar rook is, is vuur. En waar rook is, daar zijn schadelijke stoffen.

Wat zou er dan moeten gebeuren. Ik geef hier 5 tips voor crisiscommunicatie:

DSB, de blaren en het grenzeloze optimisme

Dat de kredietcrisis nog altijd niet voorbij is, laat de val van de bank van Scheringa zien. Klanten beëindigden vorige week massaal hun spaarrekening na het opruiende advies van Pieter Lakeman om de bank daarmee failliet te krijgen. Het is beter voor ons allemaal, zei hij erbij.

Nu de boel werkelijk op instorten staat, lijkt het of niemand hier iets mee opschiet. Zelfs Lakeman biedt zijn excuses aan. Het eindeloze uitstel vertoont het gedrag van een stervende. Hij slaat nog wild om zich heen, maar weet dat de dood hem straks de nek omdraait. De hoop waarmee Scheringa zijn levenswerk probeert te redden, is bewonderingswaardig en laat zijn doorzettingsvermogen en grenzeloze optimisme zien. De bereidheid van anderen om hem te redden, ontbreekt echter. Daar is geen enkel optimisme tegen opgewassen.

De blaren van de bank vormen ook de blaren van de andere banken. Niemand wil extra blaren, bovendien is Scheringa een lekkere zondebok die de eigen praktijken uit de publieke belangstelling houdt. Want die publieke belangstelling is heel krachtig. Dat laat deze hete DSB-week wel zien.

Crisis

Hij zucht nog eens hard, hapt een flinke hap adem naar binnen en tettert het mobieltje in. 'Ik probeer je dat uit te leggen. Ik kan echt niet op wintersport. Mijn ouders hebben net 500 euro uitgeleend voor het huis en ik ben net twee weken terug van wintersport. Dan kan ik toch niet weer gaan, weet je.' [...] 'Nee, je moet het echt eens begrijpen. Je moet er eerst met de auto heen, dat kost 70 euro, je moet een skipas, dat is 25 euro.' [...] 'Nee, niet totaal, per dag. En ik heb geen snowboard, dus die moet ik huren. Weet je hoe duur dat kost?' [...] 'Nee, snap het nou Saar. Ik kan het gewoon niet betalen. Je snapt het niet, geloof ik.' [...] 'Dat probeer ik uit te leggen. Als je pappie en mammie alles betalen, dan is het echt anders. Maar ik moet nog afstuderen ook en ik kan toch niet weer om geld vragen. Ik kan het gewoon niet verantwoorden tegenover mijn ouders. Snap dat nou toch.' [...] 'Ik ga ophangen Saar, ik heb geen zin hier ruzie over te maken over een vakantie. Drie dagen Winterberg kan gewoon niet, snap dat dan. Nou, daag Saar' [hangt op] 'Kutwijf.'

Even later weer een hap lucht en dan weer het dunne metaaltje tegen het oor. 'Nee, Saar. Ik probeer je uit te leggen dat het niet kan. Het lukt gewoon niet, klaar. Dat moet je begrijpen.' [...] 'Lenen, gaat echt niet lukken. Dat kan ik toch niet verantwoorden tegenover mijn ouders.' [...] 'Nee, die ook niet. Dan krijg je weer dat van Thailand. Die honderd euro, dat heb ik nog jaren moeten aanhoren. Het kan gewoon niet. Snap je het nou Saar.' [...] 'Saar!' [...] 'Saar?'