Haarelastiekje (2)

Hoe een haarelastiekje in de darmen van teckel Sien tot een groot raadsel leidt. Schreef ik gisteren nog trots over de vondst van een trofee, het haarelastiekje dat ze een week eerder naar binnen werkte met de kiwisoep van Doris, vanmorgen lag het blauwe haarelastiekje voor de bench waarin Sien de nacht doorbrengt.

Wat en wie daar voor hebben gezorgd, is onbekend. Blijkbaar heeft de hond vannacht het voorwerp uit haar darmen gekregen (van voren) en compleet afgeleverd voor haar nachtverblijf. Wat ik dan gisteren in haar poep vond, blijft een raadsel. Het zag er precies hetzelfde uit, maar een complete autopsie weigerde ik, voordat ik de drol aan het riool toevertrouwde. De vraag en het antwoord blijven staan en de enige die het antwoord weet, kan alleen met heel lieve oogjes communiceren. In dit geval heb ik daar heel weinig aan.

Ooit waren we van een schaal met vijf kiwi's, twee kiwi's kwijt. We vroegen ons af of Sientje deze heel toevallig had opgegeten, maar de onschuld sliep bij haar in haar mandje. Tot we twee dagen later samen de hond uitlieten en een drol haar achterste verliet. De drol werd van boven keurig omhelsd door het stickertje van een kiwi. De dader was ontmaskerd.

Haarelastiekje

Sommige dingen duren langer dan je zou verwachten. Zo at Sientje vorige week donderdag een soep van Doris op. Doris had van haar kiwi een soep gemaakt, compleet met een haarelastiekje erin. Het ding stond even onbeheerd en werd leeggelebberd door de teckel, compleet met elastiekje.

'Dat wordt wachten en veel kijken naar de poep', zei ik 's avonds tegen Inge toen we met de hond liepen. Ik verwachtte het wel wat sneller dan de afgelopen tien dagen, maar vandaag was het eindelijk zover. Bij het uitlaten volgde na een eerste poepronde, een tweede. En daar lag de trofee...

Dorishaar

We drinken een glaasje water na het tanden poetsen. Het is een gebruikelijke ritueel voor het slapen gaan. Doris zit op de gesloten wc-pot, ik op het krukje. Ze voelt over mijn vanmorgen geschoren baard. 'Baard weg', zegt ze. 'Ja', antwoord ik. 'Er zitten hele kleine haardjes aan, babyhaartjes.' Ze voelt nog een keer en zegt: 'babyhaar'. Ze kijkt me aandachtig aan en slaat de vlakke hand op mijn hoofdhaar. 'Papahaar.'
Ik denk dat we elkaar begrijpen. Ik leg mijn hand op haar hoofd. 'Dat is ook Papahaar.' Doris slaat resoluut mijn hand weg. 'Nee. Dorishaar.'