Glijbaan

Ik vroeg Doris vanavond voor het slapen gaan, wat ze vandaag gedaan had. Ze vertelde dat ze van de glijbaan was geweest. Kinderen malen niet om wilde attracties, zij letten op heel andere dingen. Daarom voor de glijbaan-collectie een nieuw filmpje in de reeks.

Ze heeft ook heel veel andere dingen gedaan, zoals in het treintje zitten...

...of zelf een auto besturen...

Druk op die knop man!

De rollende theekopjes heb ik net overleefd en de vliegtuigjes draaien een stuk rustiger. Daarom stel ik Doris voor in die dingen te gaan. We kijken terwijl het ding draait aandachtig hoe de vliegtuigjes ronddraaien en in hun vlucht van beneden naar boven gaan.
We stappen in, ik bind ons vast aan hetzelfde hengsel en voel hoe we langzaam in een draaimolen verzeild raken. Ons vliegtuig blijft mooi op dezelfde hoogte van de grond hangen. De vliegtuigen om ons heen maken alle capriolen die een vliegtuig in een draaimolen maken kan. Ons vliegtuig zweeft op dezelfde hoogte.
Ik zoek naar een stick of een knop, maar zie alleen een strak dashboard zonder iets voor ons. Ik gebaar machteloos naar Inge die ons op de foto zet en gebaart dat we nu echt eens omhoog moeten. Een man in het publiek, dat wacht op de volgende ronde, zwaait naar me. 'Druk op die knop man!' 'Maar ik zie geen knop', roep ik machteloos. Terwijl ik de zin uitspreek verschijnt er op het dashboard een grijs-metalen knop. Ik druk hem in, we stijgen op en als ik de knop loslaat, dalen we langzaam. 'Omhoog en omlaag,' zegt Doris vol enthousiasme. De mechaniek van de draaimolen kraakt als ik de knop weer in druk.

Gegarandeerd stralingsvrij

Kernie heet hij. De naam klinkt vertroetelend. De mascote van het pretpark Kernies Familienpark, als onderdeel van het complex met hotels, restaurants en barretjes: Wunderland Kalkar. Een pretpark in de voormalige kerncentrale bij Kalkar, langs de Rijn gelegen, iets over de Nederlandse grens. Als de boel niet draait, heeft het iets onschuldigs en schattigs.
De kerncentrale stond vanaf 1985 klaar om te gaan draaien, maar de politiek draaide zover dat hij nooit ging draaien. Het verhaal van de kerncentrale bij Kalkar is een verhaal van moderne techniek, de angst, het milieu en besluiteloosheid. Maar vooral het verhaal van geldverspilling. Acht miljard Duitse Marken armer stonden de betonnen bouwsel weg te rotten. Twee meter dikke muren die aardbevingen en raketaanslagen overleven, maar de politiek niet konden overtuigen.
Het heeft wel iets om zo over dat park te lopen, dat eigenlijk voor heel andere doeleinden bestemd was. Hoe die zakenman Hennie van der Most hier iets in heeft gezien. Omdat van kernstraling geen sprake is, kan hij hier zelfs adverteren dat het stralingsvrij is. Alle oorspronkelijke gebouwen staan er nog en hebben een bestemming gekregen. Alleen het grootste gebouw waar de kernreactoren in stonden, staat nog leeg. De koeltoren bevat van onderen een speelparadijs, van buiten een klimwand en van binnen een omgekeerde echoput. Hoe van iets simpels, een attractie wordt gemaakt.
Op zo'n maandag is het heerlijk rustig, zodat wij de gewonnen kaartjes van de postcodeloterij goed kunnen besteden. Behalve van een basisschool uit Bennekom, de Kraatsschool, valt er van drukte weinig te bespeuren. Dat betekent weinig wachten bij attracties, zelfs de gratis patat en frisdrank is snel binnen handbereik. Hoe leuk een dagje weg naar een kerncentrale kan zijn.
Hoe snel de angst een attractie is.