Springtij

Als je nu een emmer vol laat stromen met water, naar je kamer loopt en hem dan gewoon leeggooit. Hoe ziet dat eruit?

Nat!

Ik deed moe, maar natuurlijk voldaan, de poort open. Een dag hard werken en ik werd geconfronteerd met een berg zeiknatte handdoeken die op de grond voor de achterdeur lagen. Ik wist nog niet zo goed wat ik hiervan denken moest. De deur vloog open en Inge stuurde Doris de kamer uit. 'En vertel papa maar wat je gedaan hebt', volgde met een strenge stem.

Inge dweilde onderwijl het volgende beetje water op van de vloer met een nieuwe handdoek. Doris kon niet veel vertellen, want mijn verbazing overstemde haar. Ze was zelf ook nog te beduusd wat voor een schade een paar liter water kan aanrichten.

Het leek of de gracht zich niet meer kon temmen en zich ontfermd had over onze vloer. Overal kropen plasjes water en zochten een laagste punt. Ik leefde altijd in de veronderstelling dat wij een vloer hadden die waterpas lag, maar het water liet zien dat er altijd wel een pas op de plaats te maken viel. Nattigheid van enkele liters water.

De bron van het kwaad: een drijfnat pluchen poesje dat bovenop de afvoer van het fonteintje in het kleinste kamertje was gaan zitten en zo alles verstopt had. Bovendien had Doris het kwaad wat geholpen, door er wat toiletpapier aan toe te voegen. Ze voelde de nattigheid en zat op de bank rustig haar ouders te aanschouwen die dweilden, terwijl de kraan al geruime tijd dicht zat. 'Ik wilde mijn poesje wassen. Poesje was vies', was de verklaring die Doris aflegde.

Nog vermoeider, maar minder voldaan, zaten we een uurtje later op de bank met patatjes. Natuurlijk wilde ik het verhaal horen over de eerste schooldag. Het verhaal was kort en weg was het diefje. We waren het poesje helemaal uit het fonteintje vergeten te halen.

De dorpel die ik drie jaar trots op maat en stevig vastgelijmd had, deed zijn werk goed. In de kleinste kamer lag een plas van bijna twee centimeter dik. De dorpel liet geen druppel door, alleen van boven had zich een waterval gevormd.

Fort Blauwkapel

De trein minderde al vaart, langs het dorpje Groenekan passeerde de gele duivel het zwembad Blauwkapel. Achter de naam stond 30, met een rondje erboven. Ik vroeg mij af of dat de temperatuur van het water duidde.
De rij huizen lag ingeklemd tussen een drukke weg en de sloot die strak langs de spoorbaan liep. Het viel me op hoeveel huizen leeg stonden, of er was een steiger tegen de achtermuur gebouwd.
Voort ging de minderende vaart en plotseling werd ik getroffen door een verdedigingswal. Wat moet het heerlijk zijn om daar doorheen te lopen met de hond, of gewoon trimmend. De groene wallen hielden nu vooral de oprukkende stad tegen, want voorbij flitste het bordje 'Utrecht', kwamen de kruispunten en druktemakers in beeld.
Pas nu besef ik dat ik voorbij het Fort Blauwkapel reed, een vestigingwerk dat deel uitmaakt van de Hollandse waterlinie. Bij het googlen liep ik tegen een gruwelijk scenario aan: nieuwbouw. Ook een projectontwikkelaar heeft de schoonheid van de negentiende eeuws verdedigingswal ontdekt en wil er een stel huizen op plempen. Ze noemen het herontwikkeling.