Computer of mens?

Is de computer slimmer dan de mens? Het bericht van de computer die een mens verslaat, slaat in als een bom. Al is het een spelletje, het roept wel weer een oude en vertrouwde discussie op. De gedachte aan computers als zelfdenkende wezens die langzaam meer en meer macht naar zich toetrekken en daarmee de wereld veroveren. Het angstbeeld sloeg in het verleden regelmatig toe, maar nu hoor je er weinig mensen meer over.

Als kind had ik een vriendje dat helemaal wild was van alles wat techniek, computers en kennis betrof. We zagen elkaar weinig, maar soms logeerden we bij elkaar en dan konden we ons in allerlei discussies begeven. Het was ergens in de tijd dat computers in huis nog niet waren. Iemand als Chriet Titulaer vertelde over de technieken en de komst van computers in huishoudens en het leven van de alledaagse mens.

Hij vroeg mij eens wie er slimmer was: de mens of de computer. We waren allebei filosofisch ingesteld, hij wat sterker technisch georiënteerd, ik wat meer gedacht vanuit het verhaal. Want als een computer inderdaad meer wist dan een mens, dan legde de mens het altijd af tegen zijn zelfgemaakte product. Hij was immers de maker van het product. Dan kon hij nog altijd de stekker eruit halen.

Spelen en lezen in bibliotheek

Geen vrijmibo maar wel lekker in de bibliotheek. Hele kuddes middelbare scholieren veroverden vanmiddag de nieuwe bibliotheek van Almere. Ik verbaasde mij over de enorme toeloop van deze scholieren die druk in de weer waren in de Almeerse bibliotheek.

Ze lazen geen boek, waren voornamelijk bezig met elkaar. Een jongen stond met zijn neus tegen een stapel boeken van Khaled Hosseini gedrukt. Ik dacht eerste even dat hij de titels niet goed kon lezen. Daarna zag ik dat hij helemaal niet naar de boektitels las. Hij tuurde over de boeken heen in de richting van de roltrap die zo door de open boekenkast zichtbaar was. Daarna schoot hij overeind en keek de hoek om. Kort daarop holde hij weg en hoorde ik meiden gillen.

Springtij

Als je nu een emmer vol laat stromen met water, naar je kamer loopt en hem dan gewoon leeggooit. Hoe ziet dat eruit?

Nat!

Ik deed moe, maar natuurlijk voldaan, de poort open. Een dag hard werken en ik werd geconfronteerd met een berg zeiknatte handdoeken die op de grond voor de achterdeur lagen. Ik wist nog niet zo goed wat ik hiervan denken moest. De deur vloog open en Inge stuurde Doris de kamer uit. 'En vertel papa maar wat je gedaan hebt', volgde met een strenge stem.

Inge dweilde onderwijl het volgende beetje water op van de vloer met een nieuwe handdoek. Doris kon niet veel vertellen, want mijn verbazing overstemde haar. Ze was zelf ook nog te beduusd wat voor een schade een paar liter water kan aanrichten.

Het leek of de gracht zich niet meer kon temmen en zich ontfermd had over onze vloer. Overal kropen plasjes water en zochten een laagste punt. Ik leefde altijd in de veronderstelling dat wij een vloer hadden die waterpas lag, maar het water liet zien dat er altijd wel een pas op de plaats te maken viel. Nattigheid van enkele liters water.

De bron van het kwaad: een drijfnat pluchen poesje dat bovenop de afvoer van het fonteintje in het kleinste kamertje was gaan zitten en zo alles verstopt had. Bovendien had Doris het kwaad wat geholpen, door er wat toiletpapier aan toe te voegen. Ze voelde de nattigheid en zat op de bank rustig haar ouders te aanschouwen die dweilden, terwijl de kraan al geruime tijd dicht zat. 'Ik wilde mijn poesje wassen. Poesje was vies', was de verklaring die Doris aflegde.

Nog vermoeider, maar minder voldaan, zaten we een uurtje later op de bank met patatjes. Natuurlijk wilde ik het verhaal horen over de eerste schooldag. Het verhaal was kort en weg was het diefje. We waren het poesje helemaal uit het fonteintje vergeten te halen.

De dorpel die ik drie jaar trots op maat en stevig vastgelijmd had, deed zijn werk goed. In de kleinste kamer lag een plas van bijna twee centimeter dik. De dorpel liet geen druppel door, alleen van boven had zich een waterval gevormd.

Spelen

De meeuw zweeft op de wind boven het IJmeer, hij blijft even op mijn hoogte maar laat zich dan meesleuren. Het is genoeg, vindt hij. Wat verderop houdt hij weer stil en zweeft opnieuw, de vleugels balanceren alsof hij op een dun draad staat en elk moment naar beneden kan donderen. Hij laat zich weer vallen en speelt een spel met de wind.

Zand

Zand, water, lucht en vuur. Het zijn de vier elementen, die niet alleen natuurmensen beminnen, maar waar kinderen ook gek op zijn. De laatste behelst gevaar, net als de tweede als ze te lang onder water blijven. De eerste is in combinatie met de tweede tamelijk onschuldig. Gewoon de eerste alleen biedt al meer dan genoeg plezier.
Gistermiddag bij het tuincentrum om de hoek vier zakken speelzand gehaald. Afgelopen weekend had ik het oude zand met liters regenwater uit de zandbak geschept. Nu mocht er nieuw speelzand in de zandbak.
Hoe een kind zich uren met deze onschuld kan vermaken. Er komt geen einde aan. Zeker ook van de sporen. Als ik haar naar bed doe, haal ik flinke scheuten zand uit haar kleren en schoenen. Als ik door de kamer loop, knarst het zand onder mijn schoenen.
Om nog te zwijgen van de hoeveelheid zand die ik dagelijks uit de kamer stofzuig. Een zandspoor trekt van televisie naar buiten. Als ik het spoor volg, kom ik bij haar, die met een schepje en een kruiwagentje speelt. Ze laat het zand tussen haar vingers door glijden en neemt af en toe een hap. Terug naar de oorsprong...