Sporen na laten

Bij eetgelegenheid Tante Truus mag je geen sporen na laten op het toilet

Iemand kan zijn sporen verdienen, je kunt in iemands spoor treden en een spoor van vernieling achterlaten. Maar een spoor na laten op het toilet is uitermate hinderlijk. Wat voor spoor je niet moet na laten, vermeldt het briefje op het damestoilet van Tante Truus in Almere niet. Vermoedelijk zijn het de remsporen die het damestoilet van Tante Truus hebben opgeluisterd.

Springtij

Als je nu een emmer vol laat stromen met water, naar je kamer loopt en hem dan gewoon leeggooit. Hoe ziet dat eruit?

Nat!

Ik deed moe, maar natuurlijk voldaan, de poort open. Een dag hard werken en ik werd geconfronteerd met een berg zeiknatte handdoeken die op de grond voor de achterdeur lagen. Ik wist nog niet zo goed wat ik hiervan denken moest. De deur vloog open en Inge stuurde Doris de kamer uit. 'En vertel papa maar wat je gedaan hebt', volgde met een strenge stem.

Inge dweilde onderwijl het volgende beetje water op van de vloer met een nieuwe handdoek. Doris kon niet veel vertellen, want mijn verbazing overstemde haar. Ze was zelf ook nog te beduusd wat voor een schade een paar liter water kan aanrichten.

Het leek of de gracht zich niet meer kon temmen en zich ontfermd had over onze vloer. Overal kropen plasjes water en zochten een laagste punt. Ik leefde altijd in de veronderstelling dat wij een vloer hadden die waterpas lag, maar het water liet zien dat er altijd wel een pas op de plaats te maken viel. Nattigheid van enkele liters water.

De bron van het kwaad: een drijfnat pluchen poesje dat bovenop de afvoer van het fonteintje in het kleinste kamertje was gaan zitten en zo alles verstopt had. Bovendien had Doris het kwaad wat geholpen, door er wat toiletpapier aan toe te voegen. Ze voelde de nattigheid en zat op de bank rustig haar ouders te aanschouwen die dweilden, terwijl de kraan al geruime tijd dicht zat. 'Ik wilde mijn poesje wassen. Poesje was vies', was de verklaring die Doris aflegde.

Nog vermoeider, maar minder voldaan, zaten we een uurtje later op de bank met patatjes. Natuurlijk wilde ik het verhaal horen over de eerste schooldag. Het verhaal was kort en weg was het diefje. We waren het poesje helemaal uit het fonteintje vergeten te halen.

De dorpel die ik drie jaar trots op maat en stevig vastgelijmd had, deed zijn werk goed. In de kleinste kamer lag een plas van bijna twee centimeter dik. De dorpel liet geen druppel door, alleen van boven had zich een waterval gevormd.

Om je gat te vegen

Misschien is het gewoon toeval dat ik achter loop met de dagkalender van Geert Mak. Net nu het zo roerig is in Sarajevo en Kosovo. Ik lees net over het begin van de Eerste Wereldoorlog.
Bij de televisieserie In Europa is een scheurkalender uitgegeven door uitgever Atlas. Het zijn de artikeltjes van 230 woorden, 17 schermregels, die Mak schreef in 1999. Het jaar waarin hij een tocht door Europa maakte.
De kalender hangt bij ons op het toilet, naast de Onze Taal scheurkalender. Ik loop bij beide kalenders achter en Inge heeft ze keurig voor mij geklemd tussen het kraantje en de muur. Een stapeltje artikelen wacht nu bij iedere poepronde om door mij gelezen te worden. Omdat ik een weekje vakantie heb, bezoek ik wat vaker het huistoilet en kan mij weer aardig bijlezen. Bovendien heb mij de laatste dagen aangewend niet meer met iets te lezen naar de wc te gaan.
Toeval of niet, ik lees net de stukjes bij 11 en 12 februari. Omdat Inge het laatste artikel voorin klemt, lees ik de stukjes in een merkwaardige volgorde. Ze dragen de titel 'Rampenfilm' (I en II).
De drie maal 230 woorden behandelen de vraag rond het schot van Gavrilo Princip op de Oostenrijkse kroonprins Franz Ferdinand en zijn vrouw Sophie op 28 juni 1914 in Sarajevo. Hoe begint een wereldoorlog? Dat vraagt Mak zich op deze februaridagen in 1999 af, in een leeszaal van de Nationale Bibliotheek van Oostenrijk.
Nee, niet het schot veroorzaakte de oorlog, maar het diplomatieke werk faalde, meent Mak op 12 februari. Loert ook vandaag niet het lontje in hetzelfde kruitvat? Ik vroeg het mij vandaag meerdere malen af bij het zien van de demonstraties in Sarajevo.
Nee, concludeerde ik tevreden terwijl ik mijn gat veegde. We zijn ons nu veel bewuster van het kruitvat in die regionen. Daarom letten we beter op en kunnen we misschien veel voorkomen. In 1914 heerste de naïeteit en nu is de angst heer en meester. Dat is het grote verschil.

Wil je meer weten over de In Europa -kalender? Lees mijn recensie op Litnet Neerlandinet.