Fiets fout = fiets weg

Foute fietsen worden van het plein voor het Den Haag Centraal gehaald. Met de leus 'fiets fout = fiets weg' wordt het plein leeggeveegd. Langzaam zuivert het terrein zich van de fietsen. De projectontwikkelaars krijgen vrij spel op het enorm lege plein. Een uitgestorven vlakte waar geen verdwaald fietsenlijk meer ligt.

Oorlogsgebied

De knallen ploffen al een tijdje bij mijn raam. Het ergert mij dat mensen dagen voor de jaarwisseling al met explosieven in de weer zijn. De lolbroeken gooien rotjes op het ijs en hebben de grootse lol. Gevaar bestaat niet en het eigen vertier wolkt uit de rook van de rotjes.

GroenLinks stelt nu in Rotterdam voor om in elke straat een vuurwerkverkiezing te houden. Wel of geen rotjes. Ik zie de dreigementen al rondgaan. Als we geen rotjes mogen afsteken, dan zullen we je. Gun ons die paar uurtjes plezier moppert iemand in een reactie.

En gelijk heeft hij, maar dat er dagen mortieren, bommen en granaten door de lucht vliegen, verzwijgt hij. Dat sommige gebieden een week lang tot no-go-area's zijn verheven, dat iedereen kruit voor de voeten geworpen krijgt, kind of volwassene. Het maakt niet uit, ze vuren op alles dat beweegt. Een terrorist voert een eerlijkere strijd.

Vuurwerkverbod of niet, je kunt beter de huidige wetgeving handhaven. Als er op 31 december en op 1 januari een paar uurtjes geknald mag worden, is het buiten die tijden stil.

Ja pannetje

De woonkamer weer eens aan het opruimen. Omdat Doris zo van koken houdt, het kookgerei van haar opgezocht. We wisten nog dat diverse pannetjes in de tuin lagen. Die vond ik spoedig in een emmer met speelgoed dat ik aan het einde van de zomer bijeen geraapt had.
Nu was alleen nog de braadpan kwijt. Ik zocht, zocht en zocht nogmaals, maar vond het ding niet. Ook Inge vond het ding in geen velden of wegen. We overpeinsden alle plekken waar hij in de herinnering lag, gingen die plekken af, maar vonden niets.
Toen ik in de gang, het papier opgeruimd en de schoenen maar eens netjes bij elkaar legde, hoorde ik het gerinkel van een pannetje achter mij. Doris haalde hem uit het reisvak van haar poppenwagen. Ik juichte. 'Ja pannetje, ja pannetje, hij is weer terecht.'

Corrie Vonk, de vrouw van Wim Kan, hield tijdens de Japanse bezetting van Nederlands-Indië af en toe een show voor haar medekampgenoten. Ze stond dan met wat pannen op het podium, zette een kookpannetje op haar hoofd en zei: 'Ja pannetje, ja pannetje, jouw krijg ik nog wel.' De bezetter zat in de zaal, maar hoorde de grap niet. Alle vrouwen die er waren wel. Kijk, dat is nou creatief verzet.