07 januari 2013

Kunstwerk Floriade

kunstwerk-floriade-almere-kleinDe Floriade krijgt meer en meer gestalte in Almere. Het hoge woord dat Almere de Floriade in 2022 zal verzorgen is er nog niet zo heel lang uit. Maar het heeft al tot de oprichting van een Floriade-kunstwerk aan het Weerwater geleid. Het staat op de plek waar straks het Floriadeterrein verrijst.

kunstwerk-floriade-aan-weerwater

Op ons tochtje naar Utopia fietsten we langs het nieuwe kunstwerk. De ondergaande zon gaf het wel een heel bijzondere gloed. Op de achtergrond raasde het verkeer van de snelweg langs.

De stoplichten aan de Paralleldreef sprongen op oranje. Onbewust namen ze de kleur van de achterliggende hemel aan. Net als het kunstwerk waarin een oranje vlak verwerkt zit. De sprong naar rood was nog een stap te ver voor de hemel.

kunstwerk-floriade-bij-zonsondergang

Het kunstwerk van Gerard van der Leeden is door de bedenker Maarten de Winter op een opvallende plek bedacht. Vlak langs de A6 en in de nabijheid van de Paralleldreef. Zo met die 3 statige poten en bolle bovenkant heeft het wel iets van een schorpioen die door het zand kruipt. Maar misschien dat de hoop omgewoelde aarde waarop het beeld staat, dit denkbeeld bij mij oproept.

06 januari 2013

Uitkijktoren op eilandje Utopia

uitkijktoren-utopia-almere-tussen-bomen
De uitkijktoren op het eilandje Utopia in het Almeerse Weerwater

We zijn vanmiddag even naar het eilandje Utopia gefietst om de uitkijktoren te beklimmen. De Utopiatoren in Almere is opgebouwd uit hele grote rioolpijpen. De stalen trap brengt je naar een hoogte van 12 meter. De bomen zijn nog maar iets lager dan de toren. In de zomer is de toren nauwelijks te ontwaren door de hoge bomen.

Ik was er in november al een keer geweest bij zonsondergang. Het is er dan prachtig. Je ziet de hemel beter dan op de grond. Vanmiddag zagen we ook hoe de laagstaande zon steeds verder naar beneden zakte. De dagen zijn er kort genoeg voor. De zon stond prachtig aan de hemel.

doris-hand-steekt-uit-uitkijktoren-utopia-almere
Doirs’ hand steekt uit een rond venster in de uitkijktoren op Utopia

Onderwijl hoorden we de radiografisch bestuurbare modelboten door het Weerwater gaan. De motoren aan boord van de bootjes maken knap wat lawaai. De bootjes schieten ook met een enorme snelheid door het water.

Doris vond het erg leuk om de Utopiatoren te klimmen. Ze liep alleen naar beneden om mij op de foto te zetten. Ik volgde even later. Ze wilde zelf weer naar boven en klom enthousiast weer de 12 meter omhoog. Ze genoot van het uitzicht.

in de vuurtoren

05 januari 2013

De Bezige Bij in 1000 stukjes

image
De Super lees-leg puzzel van uitgeverij De Bezige Bij

Bij het 25-jarig jubileum van Uitgeverij De Bezige Bij stonden alle auteurs op de foto in de bibliotheek van het Rijksmuseum. De topauteurs staan op de gietijzeren wenteltrap. Hoe beter je bent hoe lager je staat. Op de galerijen staat de rest van het gepeupel en bovenin – vermoed ik – staan de medewerkers van de literaire uitgeverij.

Bij het 60-jarig jubileum in 2004 werd deze foto nog eens gemaakt. Acht auteurs van de oude foto stonden er opnieuw op. Harry Mulisch is de enige die ongeveer op dezelfde plaats staat als in 1969.

Verder allemaal nieuwe gezichten of gezichten van auteurs die in de tussenliggende 35 jaar een transfer maakten. Marten Toonder was in 1969 niet aanwezig, maar wel auteur van De Bezige Bij. In 2004 kreeg hij een ereplaats op de stoel onderaan de trap.

Ik wist niet dat ze bij het 25-jarig jubileum in 1969 de poster als puzzel hebben uitgegeven. Tot ik de puzzel tegen het lijf liep in een kringloopwinkel. Onder de naam ‘Super lees-leg puzzel’ verscheen de foto. Het aantal stukjes staat nergens vermeld. Ik kan aan de stukken zien dat de puzzel nooit gelegd is. Wel is de plastic verpakking opgeritst.

Overigens biedt de achterkant van de puzzel een mooi vooruitzicht: er staat een tekst op. Wellicht dat daarom enkele stukken aan elkaar vastgeklit zitten. Door de tekst is de achterkant van de puzzel eveneens glad.

Daarnaast bevat de puzzeldoos een poster van de foto, in vieren gevouwen. Bij de foto is een afdruk gemaakt van de hoofden met nummers erin. De cijfers corresponderen met de nummers op de zijkant van de doos. Geen nummer blijft ongenaamd. Dan kun je ontdekken van nummer 145 Map Hiddema is.

Een leuk hebbedingetje waar ik een keer op een regenachtige dag op zal gaan puzzelen. Ik vermoed dat ik dan 1000 stukjes in elkaar mag drukken.

04 januari 2013

Uitzetten

image

Een gelukkige jeugd heb ik gehad midden in de natuur. Ons huis was omgeven door water. Een heuse burcht. Zo bleven wij goed beschut tegen indringers. Het gevaar was ver weg en binnen was het lekker warm. In een overdaad van eten ben ik groot geworden.

Mijn grootouders zijn hier naartoe gehaald. Het land van melk en honing. Er is veel water en er zijn genoeg bomen om een huis te bouwen. Mijn ouders verkasten naar een stukje verderop. Dichtbij genoeg om af en toe bij onze grootouders te zitten.

Ik wilde iets mooiers, wat verder gelegen. Je moest er een eindje voor reizen. Tegen de snelweg aan lag een prachtig stukje ongerepte natuur waar ik wilde wonen. Prachtig omgeven door bomen en water. Hier wilde ik mijn gezin stichten. Een heuse burcht is in aanbouw. Hier komt niemand binnen.

Maar we worden tegengewerkt. De ingang is elke avond weer kapotgemaakt. Onze doorgang naar de buitenwereld wordt moedwillig vernield. Vanmorgen lag er een brief op de deurmat. Gericht aan de familie Bever. Of we willen weggaan. We vormen een bedreiging voor de snelweg. Ze zijn bang dat de dijk waarop de weg ligt, bezwijkt door het hoge water van onze dam.

We mogen ophoepelen, terwijl we hier zijn uitgezet. Ze wilden ons terughebben, maar als we in de weg zitten, mogen we weer ophoepelen. Mooie boel is dat zeg. Ik ben heel benieuwd hoe het met onze soortgenoten in de polders gaat.

Een verre neef van mij is in Almere iets moois begonnen, weet ik. Bij het Weerwater. Daar zijn de eerste bestemmingsplannen al gewijzigd voor een Floriade. Hoe lang zijn we nog welkom in dit land? Ik vrees dat we snel weer worden uitgezet.

Dit is een blog bij het nieuwsbericht over de bevers die in Limburg de snelweg bedreigen.

03 januari 2013

Vooruitzicht - #WOT

image
Advertentie van een sportschool.

Het nieuwe jaar is de tijd om voornemens te hebben. Het overgrote deel sneuvelt al in de eerste week. Daarom happen fitnesscentra gretig in op de voornemens. Er vielen vandaag al 2 folders op mijn deurmat. Het speelt in op het voornemen: ik ga nu echt meer bewegen. Een voornemen dat voornamelijk een goed vooruitzicht is voor de sportschool.

Bij mijn hardlooprondje vanmiddag zag ik ze alweer lopen. Ze droegen de nieuwste outfit en strompelden zich voort. Onder de voeten zaten de mooiste schoenen. Toch komen ze niet vooruit. De oude conditie helpt ze niet vooruit.

Kuddedier
Met die feestdagen valt me extra op wat voor een kuddedier de mens is. Begin december staan ze in de rij voor een kerstboom. Een maand later smijt iedereen ze overal neer. Ik kon afgelopen zomer zelfs 2 bomen uit onze zijtuin verwijderen.

Daags voor kerst staat de mens in de rij voor de kalkoen. Een dag na kerst liggen de restanten voor dumpprijzen in de schappen. Niemand hoeft ze meer te hebben. Iedereen staat dan alweer in een andere rij: de rij van de oliebollen en de rij van het vuurwerk.

Sportschool
Nu adverteert de sportschool met mooie aanbiedingen. De zalen zitten vol. Massa’s mensen beginnen om na een week of wat nooit meer de sportschool te betreden. Ze betalen hun abonnement een paar maanden door tot ze de rekening beseffen en ook daarmee stoppen.

Dat kuddegedrag gaat ook door. Sportscholen adverteren niet voor niks elk jaar weer. Er vallen meer mensen af dan blijven plakken. In december is het zo goed als leeg om de eerste maand van het jaar bommetjevol te zitten.

Er zijn mensen die het kuddegedrag van mensen snappen. Zij kunnen goed vooruitzien. Die verdienen goed. Elk jaar lachen ze weer in hun vuistje. De vooruitziende blik komt uit. Eigenlijk is het helemaal geen vooruitziende blik. Het gebeurt elk jaar precies hetzelfde. Ze zien de kudde en mennen haar naar hun portemonnee.

02 januari 2013

Pas op schietende kabouters

image
Zie jij schietende kabouters?

We kochten vrijdag alvast het verjaardagscadeautje voor Inge: een set oorbellen. Het was erg druk in de stad. Overal krioelden de mensen. Deels van verveling temidden van al die vrije dagen. Deels om nog snel een cadeau te kopen. Of om iets op te lossen.

Ik had de voorbeeld-bellen in mijn portemonnee zitten. Eentje voor de grootte, eentje voor de sluiting. De eerste juwelier kon ons niet helpen. Op naar de tweede. Een vrouw voor ons, toonde een gouden zakhorloge in een doosje. ‘Ik weet niet wat hij waard is’, zei de juwelier tegen haar. ‘Dan kunt u beter naar de juwelier van het doosje.’ Op het doosje prijkte de naam van de juwelier waar wij net vandaan kwamen.

We konden niet het juiste setje vinden. ‘Het is ook een lastige sluiting voor dit formaat’, gaf de juwelier als reden. Doris tuurde in het doosje dat ze voor ons openhield. ‘Maar deze, die is mooi.’ De vrouw haalde ze eruit. De sluiting was iets anders dan gewenst, maar goed. ‘Ja doe die maar.’ De juwelier gaf de prijs en ik betaalde. ‘Is het voor een cadeautje.’ We knikten.

Daarna even een oliebol eten. De eerste van het jaar. Of eigenlijk de eerste van deze Oud en Nieuw. Het was een vette bol, die als een blok in de maag viel. ‘Waar moet ik het cadeautje verstoppen?’ vroeg Doris. Ik ging in gedachten alle lades in huis af. ‘Je kunt hem wel in je sokkenlade leggen’, zei ik. ‘Daar komt mama nooit.’

We kwamen thuis. ‘Niet kijken mama’, riep Doris terwijl ze in de richting van de trap holde met het cadeau. Ze verdween naar boven en stopte het geschenk voor de verjaardag in de lade. Later vroeg ze nog of mama echt niet in de la gaat kijken. ‘Welnee’, zei ik. ‘En wat ziet ze dan liggen? Niks bijzonders toch?’

De volgende morgen kroop ze bij het krieken van de dag tussen ons in. Altijd even lekker nadutten bij papa en mama. Ik verliet de sponde al snel om met de honden te gaan lopen. ‘Mama’, zei ze tegen Inge. ‘Je moet niet in mijn sokkenla kijken.’ Inge vroeg waarom. ‘Nou, er zitten kabouters in en die kunnen schieten als je kijkt.’

Inge liet het er niet bij zitten. ‘Maar wat doen ze dan bij jou?’ ‘Mij doen ze niks. Mij kennen ze. Je moet in elk geval niet kijken tot woensdag.’ ‘Waarom tot woensdag?’ ‘Dan gaan ze verhuizen.’

Ze zijn vanmorgen verhuisd en lieten een prachtig cadeautje achter.

01 januari 2013

10 meestgelezen blogs 2012

websitebezoek 2012
Weergave van het aantal bezoeken in 2012 (blauw) ten opzichte van 2011 (rood)

Wat zijn eigenlijk de meestgelezen blogs van 2012? Ik heb natuurlijk mijn eigen jaaroverzicht, maar wat vindt de lezer van deze blog? Het bezoek ten opzichte van 2011 is met 30 procent toegenomen. Topmaand was juni, met dank aan geenstijl.nl voor een verwijzing naar een oude blog in 2010 over verkeersminister Melanie Schulz.

Top 10 meestgelezen blogs 2012

  1. Daar is ze Melanie Schultz
  2. Overzicht van boekenveilingen
  3. Magere Anna Drijver maar dan vetter
  4. Vogelgeluiden
  5. De gevangen leeuw die een reiger vangt
  6. Vreemde poepjes
  7. Kriebel voor een teckel
  8. De treinen van Madurodam
  9. TL-lamp boven bureau
  10. Rondje kringloopwinkels in Twente

In 2012 is vooral oudere content populair onder bezoekers. Veel blogs uit 2011 (4 stuks) staan in het lijstje van de 10 bestgelezen blogs. Daarnaast blogs uit 2009 (1) en 2010 (3). Slechts 2 blogs komen uit 2012. Van de in 2012 geschreven blogs zijn de volgende 10 het populairste:

Bestgelezen blogs uit 2012

  1. De gevangen leeuw die een reiger vangt
  2. Kriebel voor een teckel
  3. Wifi repeater
  4. Traumahelicopter
  5. 5 tips voor dagelijks bloggen
  6. Voordelen en nadelen van een weekendje Duinrell
  7. De rits als Doodle
  8. De eerste dag met teckeltje Teuntje
  9. Hondenpoep een probleem
  10. Voorkomt lezen Van der Heijdens Tonio een verkeersovertreding?

Bezoek
Veel bezoek (60 procent) komt binnen via de zoekmachines. Blijkbaar is de nieuwe content minder interessant voor zoekmachines. Het bezoek dat binnenkomt via google is in 2012 bijna verdubbeld ten opzichte van 2011.
Bijna 30 procent van de bezoekers komt via een andere website binnen. Facebook en twitter scoren hier hoog. Zo zie je dat social media steeds belangrijker wordt.

Bekijk de gegevens via 2012 in blogging

 

31 december 2012

2012 in blogs

oliebollen.jpgHoe was 2012 in blogs? Het was een bijzonder jaar. Het jaar waarin de teckels Teuntje en Saartje kwamen. Vanaf januari zijn de jonge ruwhaartjes een veelgescheven onderwerp. Verder het jaar van de fietsvakantie en natuurlijk is er in 2012 weer veel ontdekt op literair gebied. Ik heb genoten van Poe en Dickens. Net als van Jan Wolkers en Hotz.

  1. Kriebel voor een teckel
    Na de dood van Sientje misten we het vertier van een hondje in huis. We gingen weer op zoek naar een ruwhaartje. Voor we er erg in hadden, kwamen we thuis met 2 hondjes. De Rode Teuntje en de getijgerde Saartje. Twee schattige hondjes. We hebben er flink wat werk aan. De twee teefjes houden ons niet van de straat. We komen vaker dan ooit buiten.
  2. De grote spoorwegcarrousel 33 jaar later
    Ontdekte ik in 2011 de Grote spoorwegcarrousel van Paul Theroux. In 2012 ging ik verder met lezen. Ik las de herhaling van de eerste reis die Theroux maakte in De grote spoorwegcarrousel retour. Een prachtig boek, misschien wel mooier dan de eerste. Ook kwam de Oude Patagonie-express voorbij. Een boek dat ik nog altijd moet bespreken in een blog. Dit reisboek zorgde voor een kennismaking met Edgar Allan Poe en van Poe kwam ik uit bij Jan Wolkers. Een heuse leesroute. Zeker ook omdat ik Jack Kerrouac weer las. En ik vond het geweldig.
  3. Gehackt
    Het moest een keer gebeuren: in oktober werd mijn site gehackt. Het gevolg: ik moest de boel opnieuw plaatsen. Veel werk. Het euvel vraagt nog altijd om een complete afwerking: de vele plugins moeten eigenlijk opnieuw worden geinstalleerd. Daarom lukt het mij vaak nog niet een blog in een keer te plaatsen. Gelukkig heb ik alles nog en kan iedereen er dagelijks van genieten.
  4. Auto leren kennen
    In 2012 kregen we een andere auto. In maart ruilden we de Toyota in voor een Ford. Een wereld van verschil. Met pijn in het hart namen we afscheid van het oude wagentje dat ons 11 jaar had vergezeld. Het rijdt waarschijnlijk ergens in Kenia rond. De nieuwe auto blijft nog altijd wennen.
  5. Geen treinverkeer
    Ik zou niet meer bloggen zonder de trein. Herhaaldelijk zorgden de Nederlandse spoorwegen voor mooie blogs. Over te laten treinen en gestrande treinen in de winter. Het hoogtepunt was voor mij het ritje over de nieuwe Hanzelijn. Ik zag hem in de zomer bij de fietsvakantie al liggen in de polder bij Dronten.
  6. Fietsvakantie
    In 2012 heb ik veel gefietst. Gewoon voor de lol. Het was heerlijk om naar de kringloopwinkels in Naarden en Weesp te fietsen. Of naar een congres in Bussum. Ik fietste het allemaal. Het hoogtepunt was natuurlijk de vijfdaagse fietsvakantie.
  7. Het gedicht van de Heuvelrug
    Het winnen van de dichtwedstrijd Dwalen in gedichten zie ik als een groot compliment. Een hoogtepunt van mijn dichterschap. Ik deed regelmatig mee aan schrijfwedstrijden. Altijd zonder resultaat. Totdat ik daags voor Sinterklaas een mailtje kreeg: ik had de wedstrijd gewonnen. Een resultaat om trots op te zijn.
    Verder genoot ik natuurlijk ook van het schrijven van nieuwe blogjes. Zo liet ik mij uitdagen een blog te schrijven over de muis op het werk naar aanleiding van een andere blog. Ook schreef ik geregeld een #wot op donderdag.
  8. Improviseren
    De improvisatiecursus van Gerben Mourik in Bergentheim kreeg in het voorjaar een vervolg. Vooral die bijeenkomst in mei werkte heel inspirerend op mij. Ik kreeg het te pakken en studeerde vanaf de terugkomdag dagelijks geharmoniseerde toonladders. Bij de cursus in november leerde ik hoe nuttig die oefening was geweest. Gelukkig blijven de voorbeelden nog onbereikbaar. Zoals Jan Jongepier, een groot improvisator.
  9. Bibliotheek
    Mijn boekenbezit is ook in 2012 weer flink uitgebreid. Voornamelijk van koopjes van de kringloopwinkel. Ik liep tegen een prachtige serie van Rothschild & Bach en maakte er mijn eerste vlog bij. Ik kreeg van mijn facebook-vriend Robert een serie bibliofiele uitgaven van Gerrit Komrij. Ook bemachtigde ik het exemplaar van Junghuhns Licht- en Schaduwbeelden uit de bibliotheek van de voormalig Dichter des Vaderlands.
  10. Annihilate bij de dood van Gerrit Komrij
    Het jaar 2012 is vooral het jaar waarin Gerrit Komrij stierf. Voor mij geheel onverwachts. Hij had zich nog droevig uitgelaten op facebook over de vrienden die hem vergaten te feliciteren voor zijn 68e verjaardag. Ik behoorde tot die categorie vrienden. Stellig nam ik mij voor hem volgend jaar als eerste te feliciteren op 30 maart. Sinds zijn dood probeer ik integraal zijn oeuvre door te nemen. Voor litnet schreef ik een necrologie. Na zijn dood heb ik een grote liefde meer dan ooit opgepakt: het dichten. Er is zelfs een dichtbundel in de maak met de werktitel Tussen hel en hemel. In december verscheen een voorproefje La nativite du Seigneur, gedichten bij Messiaens gelijknamige kerstcompositie.

30 december 2012

Hoarding

image

Een extreme vorm van bewaren of verzamelen heet hoarding. De hoarder is een pathologisch verzamelaar. Hij wil alles bewaren en kan niks wegdoen. De angstbeelden van kamers waar slechts een smal pad tussen alle troep ligt. Of mensen die alleen nog maar op hun stoel kunnen zitten, terwijl het ongedierte een hol in de rommel heeft gemaakt.

Bewaren staat groot op de Volkskrant Magazine van dit weekend. Evelien van Veen lijdt in haar artikel ook aan de ziekte van het bewaren. Dat het in haar huis – op kelder en zolder na – geen rommeltje is, komt omdat haar man stiekem dingen weggooit. Als dat niet gebeurde, zou het spoedig net zo’n rommeltje zijn als bij die pathologische verzamelaars. Ze wil van haar verzamelwoede af.

Waarom zou je van je verzamelwoede af willen? Zolang je nog gewoon kunt leven, je huis bewoonbaar is en je financieel nog kunt rondkomen, is er voor mij geen reden te stoppen met verzamelen. Sommige spullen zijn heel bijzonder. Sommige voorwerpen worden later heel populair. Er wordt al zo verschrikkelijk veel weggegooid. Waarom zou je iets weggooien als het niet kapot of versleten is?

Ik heb een zwak voor verzamelaars. Vooral van die verzamelaars die obsessief speuren naar iets en er alles voor over hebben. De bekende namen als Boudewijn Buch en Gerrit Komrij doemen op. Dat zijn de echte verzamelaars. Al gaf de laatste flink af op de eerste. Hij schreef in Demonen: ‘Nu is hij gestorven tussen de rotzooi’.

De foto’s van zijn bibliotheek in de catalogus van Bubb Kuyper intrigeren mij. Ik heb er vaak naar gekeken. De smalle gangetjes tussen de boeken. De stapels boeken voor de kast. Ze moesten nog een plaatsje krijgen, maar dat is niet meer gelukt.

Die foto’s van bibliotheken of de beelden van de dichter Bloem die door de smalle gangen van zijn opgebouwde verzameling sjokt. Op zoek naar dat boek dat hij niet heeft. Het verlangen liefde te krijgen van de dingen om je heen. De boeken die je troosten en er voor je zijn als er niemand meer voor je is.

Evelien wil van haar bewaarziekte af. Ze geeft tips: flikker alles dat je niet gebruikt weg. Ze heeft deze wijsheid van de website wisebread.com. Op de site staan 25 dingen die je vandaag nog moet weggooien. Met op 5: ongelezen boeken. De suggestie is dat je een gelezen boek gebruikt en een ongelezen boek niet. Ik zou het liever omdraaien: waarom bewaar je een gelezen boek en gooi je een ongelezen boek weg?

Een boek weggooien vind ik doodzonde. Ik heb het weleens een boek weggedaan. Vrijwel altijd kreeg ik er later spijt van. Dan haalde ik ze toch weer in huis. Boeken zijn mij dierbaar. Of ik ze nu wel of niet gelezen heb, maakt niet zoveel uit. Elke dag zit ik wel even in mijn bibliotheek. Dan geniet ik van alle boeken die mij omringen.

Ik zou dan eerder een ander advies geven: breng je verzameling goed in kaart. Zo kun je snel vinden wat je hebt en wat je nog zou willen. Met verzamelen is niks mis. Wel met alles gedachteloos in huis halen. Neem de beroemde Boekito uit Groningen. Hij heeft werkelijk alles in huis gehaald en kan ook niks meer vinden.

De verzameling van Boekito is nutteloos. Of zoals ik het zelf zeg: als je het niet kunt vinden, heb je het niet. Ook al heb je het. Iets is waardeloos als het niet meer bereikbaar is. Dus: verzamel allemaal lekker verder. Stouw de huizen vol en geniet van de spulletjes.

Ik zou het anders willen stellen: koop niet zomaar iets. Alle rommel die je niet gebruikt, heb je eens gekocht. Dus gebruik wat je hebt en koop alleen iets als je het nodig denkt te hebben. Dat levert een opgeruimd huis op en bespaart je veel geld.

29 december 2012

Jaarkaart

image

De donkere dagen voor kerst en mijn jaarkaart om in het nieuwe jaar ook op mijn werk te komen, is nog altijd niet in de bus gevallen. Met een geprivatiseerde postonderneming die nogal eens de post in een andere brievenbus doet. De deurwaardersbrieven voor anderen vallen hier nogal eens op onze deurmat. Zodoende belde ik maar eens op met klantenservice NS Zakelijk.

Een uitgebreid menu waarin mijn optie niet voorbij komt. Niks indrukken. Dan een lange rij wachtenden.

‘Met Katrien van NS zakelijk’

‘Met Hendrik-Jan. Ik bel u om te informeren hoe het staat met mijn jaarkaart. Ik heb hem namelijk keurig ingevuld voor 15 november. En ik heb hem nog niet ontvangen. Normaal krijg ik hem altijd begin december. Ik vraag me af waar hij blijft.’

‘Ik zal eens kijken. Wat is uw postcode en huisnummer?’

‘Ik heb ingelogd op de website en daar staat dat de kaart ‘in behandeling’ is.’

‘O, ik zie het. Hij is in productie. Dan moet hij nog komen.’

‘Maar de feestdagen zijn er en ik vraag mij af of hij wel komt. Normaal is hij veel eerder.’

‘Meneer hij komt er hoor.’

‘Bij mij op het werk vroegen ze zich af waarom er geen OV-chipkaartnummer bekend is.’

‘Dat is pas bekend als hij gemaakt is meneer.’

‘En wat moet ik doen als hij er niet is voor nieuwjaar.’

‘Meneer belt u ons dan op.’

Daags na kerst valt de blanco enveloppe op de deurmat. De datering 20 december: ‘Hierbij ontvangt u uw nieuwe Jaartrajectabonnement, die u via uw werkgever heeft besteld.’

Ik zit met de brief en de kaart in mijn hand. En ik vraag me af of ik dit alles gekregen heb naar aanleiding van mijn telefoontje een dag voor de datering. Of dat het automaat van de NS dit jaar trager was dan anders.