Helemaal winterklaar

Iedereen maakt de tuin winterklaar sinds de Van Kooten en De Bie typetjes Jacobse en Van Es een oud vrouwtje besodemieterden door de tuin winterklaar te maken. Onzin natuurlijk, maar vandaag heb ik wel even de enorme takken van de braam weggehaald. Net als de uitgebloeide spruiten van de framboos. Het resultaat: een opgeruimde schutting, waartegen de nieuwe spruiten weer genoeg ruimte krijgen.

Het andere resultaat is dat de duobak weer vol zit. Dat ding zit met 3 uitgebloeide takken al vol en is ook nauwelijks leeg te schudden door de vuilnismannen. Helemaal nu het ding eens in de 2 weken wordt geleegd, is het een crime met de biologisch afval. Op zulke momenten vraag ik mij altijd af wie dat ding bedacht heeft. Praktisch was hij in elk geval niet. Hij, inderdaad, zulke vreselijke dingen kunnen alleen mannen uitvinden!

Plastic scheiden of verbieden?

Plastic moet sinds 1 januari in de plasticbak in Almere

Kun je beter plastic zakjes inzamelen of kun je het verstrekken van plastic tasjes beter verbieden? Ik let er de laatste tijd een beetje op en het valt mij op dat overal weggegooid plastic ligt. Plastic in de vorm van tasjes, flesjes en lege frietbakjes.

Wat betreft verpakkingsmateriaal zou ik ervoor pleiten dat alleen verpakkingen die snel verteerbaar zijn om artikelen mogen zitten. Het verbaast mij namelijk met welk gemak plastic wordt meegegeven. Zo kocht ik gisteren wat bij de Hema. Er zat al een plastic tasje om mijn aangekochte waar nog voordat ik afgerekend had. De tas met boodschappen stond tussen mijn benen. Daar konden die 3 pakken koffiebonen makkelijk in.

Plastic bak of plastic afval

Sinds het nieuwe jaar wordt het huisvuil in Almere gescheiden opgehaald. De ene week de duobak bioafval en restafval, de andere week de 'plastic bak' voor plastic afval. Vorige week zou de plastic bak worden geleegd. Op het pleintje achter het huis stond naast de onze welgeteld 1 andere blauwe container. Verder hadden de andere buurtbewoners gewoon hun groene container, de duobak, geplaatst.

Alleen de blauwe bakken werden geleegd. Een week eerder kregen we bij de plastic bak een planning voor het komende jaar. Een rood vierkantje rond de datum zegt doubak en een blauw rondje zegt blauwe bak. Blijkbaar hadden mijn buurtbewoners het niet begrepen.

Archiefvernietiging

Het binnenhof in de morgen. Een rode vuilniswagen, rijdt achter het Mauritshuis het Binnenhof op. De palen met de rode lichtjes zakken langzaam. Terwijl ze de grond ingetrokken worden, klinkt een ritmische piep om aan te geven dat er iets gebeurt.

Economische afvalverwerking

De vuilcontainer buiten zetten is iedere week een avontuur. Eerst besef ik dat het dinsdagavond is. Dan vraag ik me toch even af of de vuilnis toch niet op woensdagavond aan de straat moet. Daarna loop ik alle prullenbakken in huis af, speur naar vuil dat ook meekan, gooi de vuilcontainer vol en rol hem naar de parkeerplaats waar zijn vriendjes staan.
Gisteravond was het weer zover. Ik verzamelde het afval en gooide het in de container. Voor de container stond de kapotte rolkruk en ik meende dat het metalen geval wel mee moest kunnen. Zoveel vuil was er niet en met dat ene ding naar het grofvuil te rijden?
De kruk wilde niet uit elkaar en hij viel ook niet zo makkelijk uit elkaar. Na veel trekken en wurgen, kreeg ik het afdankertje in een geschikter formaat. Het metalen onderstel bleef tegenwerken. Pas toen de wieltjes eraf waren, lukte het met duwen om het metalen onderstel in de groene container te krijgen.
Hij zat een beetje vast, maar de vuilophalers zouden de omgekeerde container wel een paar keer heen en weer schudden en dan zou alles in de vuilniswagen vallen.

Toen ik van mijn werk terugkwam, zag ik de lege containers staan en liep naar een container waar een metalen voorwerp onder de klep vandaan stak. Het was het onderstel dat demonstratief bovenop al het andere vuil lag. De heren vuilnismannen waren blijkbaar niet gecharmeerd van mijn economische vorm van afvalverwerking.

Tinky Winky

Ze kreeg het ding van een bekende: een Tinky Winky, die geen Tinky Winky is. Het paarse geval maakte al een verschrikkelijk lawaai terwijl het nog in het inpakpapier zat. 'Het is toch geen lawaaiding', verzuchtte ik. 'Ja, is er tegenwoordig niks anders meer te koop', hoorde ik als excuus.

Ongetwijfeld hebben kleine kinderen het ding aan elkaar gelijmd. De batterijtjes zitten achter zulke kleine schroefjes verborgen. Alleen kleine kinderen kunnen de benodigde schroevendraaiers daarvan vasthouden. Het is mij niet gelukt om ze open te draaien.

En het ding maakt een verschrikkelijke herrie.

Het is jouw dag

Of ik even achteraan in de rij wilde aansluiten. Het recyclingperron op zaterdagmiddag is een ramp. Ik heb mijn auto volgeladen, vol met oude troep en rommel die ik met hartzeer weggooi. Dingen die je wegdoet, heb je vroeg of laat altijd weer nodig.
De dingen die je bewaart, kunnen eigenlijk net zo goed weg, want je gebruikt ze nooit meer. Kortom, het dilemma van rommel bewaren of wegdoen, hoort bij de hedendaagse consument, die vooral koopt en nooit meer iets weggooit.
Het stoplicht voor het platform brandt continu groen, maar de auto's staan helemaal stil. Een waarschuwingslichtje knippert dat er auto's na de helling kunnen staan. Ik zie ze ook voor mij, dus dat lichtje knippert onzinnig.
Veel busjes wachten met mij. Ik zie door het ruitje van het busje voor mij een oude koelkast. Naast mij treuzelt een karretje met bouwafval. Een paar stenen en vooral veel behang, aan hout en delen van gipswanden gekleefd.
Als ik dan eindelijk stop naast de man met het gele hesje, krijg ik een plekje bij het hardplastic toegewezen. Hij ziet de hardplastic delen die bedoeld waren voor mijn Flärkes, liggen over alle andere troep heen. De auto die net naast mij stond, rijdt a-sociaal langs mij heen om hem precies op mijn afgesproken plekje neer te zetten. Daarom kluns ik mijn auto naar achteren op spiegels die meer rommel dan weg laten zien.
Het hardplastic ligt netjes in de diepe containers en ik sleep het grote computerscherm in de bak met computerschermen. Daarna houd ik een dekbed met meer stof dan veren omhoog naar een man in een hesje. 'Die maar bij restafval?' vraag ik, omdat ik weet dat dekbedden niet gewaardeerd worden in de textielbak. 'Mag daar ook in', zijn vinger wijst naar de groene textielbak. 'Dekbedden mogen toch niet?' 'Van mij mag het', zegt hij snel. 'Maar je mag hem ook daar in doen hoor. Het is jouw dag.'
Het dekbed verdwijnt in de bak met restafval. Ik zie nog net hoe een groen stuk metaal hem wegdrukt. De slapeloze nachten verdwijnen met de nachten vol begeerlijke dromen.