Hardlopen in de mist

Mist verandert het landschap. Hardlopen in de mist verandert het hardlopen. Je ziet niet meer waar je naartoe rent. Je rent ergens maar je weet niet waar. Je rent alleen in het hier en nu.

Er zijn weinig hardlopers deze zondagmorgen. Ik ben eigenlijk van plan niet zo ver te gaan. Maar de mist trekt. Ik zie de flarden verdwijnen in het licht. Nieuwe flarden komen erbij. Zo verbetert het zicht niet en zit alles potdicht met het wit.

Ik ren verder, verbaas me erover dat zo weinig mensen buiten zijn. Het is namelijk prachtig om buiten te zijn. Ik denk aan Terschelling waarbij ik ook in de mist rende. Of de verlaten oorden in Schotland waar ik weleens van droom. Of IJsland waar niemand is. Het geluid van de verlatenheid. De herrie van de eenzaamheid.

Onverwachte schoonheid

Troost komt altijd op je pad in de vorm van een onverwachte schoonheid. De prachtige hemel en de lucht die zichzelf plotseling volblaast met mist. Ik kwam het vandaag onverwachts tegen op mijn fietsrit door het Beatrixpark. Het water, de bomenrij en de stilte van de vallende avond deden de rest.

Roos in november

De natuur valt extra op als er buiten het gebruikelijk seizoen iets gebeurt. Zoals de roos in de achtertuin die plotseling in bloei staat. De rozenstruiken in de achtertuin doen al tijden raar. Elk moment van het jaar kunnen ze ineens in bloei staan. Hij bevat nauwelijks blad en laat af en toe een bloem opkomen.

Ik heb er vanmiddag even aandachtig naar gekeken. Net als het vliegje dat op 1 van de bladeren een veilig heenkomen had gezocht. Zo is het in november toch nog even voorjaar. Ik vraag me af of het een naschok is van wat was of een voorbode van wat komen gaat.

Orgelmeditatie: gezocht een orgel en improvisaties

Improviseren op mijn harmonium

Of ik een aflevering van een twittervriend zijn wekelijkse popmeditatie wilde overnemen voor een heuse orgelmeditatie. Dat aanbod kreeg ik onlangs. Elke zondagmorgen biedt twittervriend StevenGort op zijn blog socialgort.wordpress.com een popmeditatie.

Met plezier wil ik een aflevering van deze rubriek verzorgen, speciaal met orgelmuziek. Ik krijg zondag 4 december, de dag voor Sinterklaas. Ik wil natuurlijk de meditatie plaatsen in de tijd van de verwachting. Niet alleen klopt ons hart vol verwachting, maar de adventstijd is op 4 december in volle gang.

De tweede uitdaging die StevenGort mij gaf, was om zelf iets op orgel te spelen en op youtube te zetten. Die uitdaging ga ik graag aan, alleen heb ik zelf niet de beschikking over een eigen pijporgel. Evenmin heb ik goede apparatuur. Dus elke organist met een orgel die dit leest en die over goede opnameapparatuur beschikt. Mag ik dit weekend of volgend weekend een adventsimprovisatie op uw orgel spelen en voor youtube opnemen?

Tenslotte vind ik het de uitdaging hier een oproep aan organisten te doen: neem een mooie improvisatie op je orgel op op youtube. Probeer daarin de sfeer van zondag 4 december op te roepen. Dat kan met een mooi kerklied als thema, een popliedje of juist een sinterklaasliedje. Als je de sfeer en intentie van deze zondag maar weet te verklanken.

Een wie weet haalt jouw improvisatiefilmpje de Orgelmeditatie van zondag 4 december

Pepernoten lezen

Precisiestrooien noemen ze dat bij het #sinterklaasjournaal: de Piet legt een keurige reeks letters van pepernoten naast de schoen. Samen vormen de letters de naam van het kind dat iets in zijn schoen krijgt.

Gistermorgen trof Doris ook haar naam in letters naast de schoen. Ze had de kalender in haar schoen gedaan met de vraag aan Zwarte Piet wanneer ze haar schoen mocht zetten. Ze kreeg de kalender keurig in gevuld terug in haar laars. Onder haar laars vormden zich de letters van haar naam in pepernoten, afgewisseld met wat snoepgoed.

Vooral het puntje op de ‘i’ vond ze erg mooi en grappig.

Tijdsprongetje in winterjas

Ik behoor tot het slag mensen dat zijn winterjas zo laat mogelijk aantrekt en ook weer zo laat mogelijk uittrekt. Zo kon het gebeuren dat ik pas dit weekend voor het eerst mijn winterjas weer aantrok. Het is niet eens mijn dikste. Voor de dikke variant moet het echt een paar graden vriezen.

Ik trok mijn winterjas zaterdag weer eens aan. Automatisch doken mijn handen in de zakken. Een schare van papiertjes lagen erin. Het waren de bonnetjes, flyers en krabbels van 7 maanden geleden. Ik tuurde op de briefjes, zag inleverdata van de bibliotheek die al een halfjaar voorbij waren. De boeken uit en allang terug. Of de aankondiging voor een film die nu al op televisie draait.

Hoe een winterjas je terug in de tijd brengt.

Sinterklaas en de oude man

Sinterklaas is in het land en dan praat je erover. ‘Ik vind het maar een rare oude man’, zei ik tegen Doris. Ze keek me verbaasd aan.

‘Het is toch raar dat iemand cadeautjes geeft. Heb jij wel eens een oude meneer zomaar cadeaus zien weggeven aan kinderen?’ Ik gooide maar eens een knuppel in het hoenderhok van de gelovige.

Ze keek me indringend aan. Ik snapte er niks van. ‘Maar dat is dan Sinterklaas niet’, zei ze.

Stacaravan verkocht!

We zijn hem kwijt: de stacaravan in Delden. Ik ben altijd heel trots op ons stulpje in Twente geweest. Maar hij vroeg teveel onderhoud. Een grote renovatie was onontkoombaar. Ik hikte steeds meer tegen het idee van de grootschalige opknapbeurt.

Eigenlijk zag ik het niet zitten. Een likje verf of een latje vastschroeven was nog haalbaar. Maar een nieuwe vloer leggen in de slaapkamer. Of een deel van het elektra vernieuwen, zag ik echt niet zitten. Bovendien deinsde ik terug voor het idee wat ik allemaal zou aantreffen als ik een muur zou openbreken of een muur zou weghalen.

Daarom hebben we de caravan te koop gezet. Met het idee om hem van de hand te doen aan iemand die belangstelling had. We wisten wel beter. Het zou een lange speurtocht naar een koper worden. Zeker in deze tijd van het jaar denken weinig mensen aan het kopen van een caravan.

Band lekgestoken

De fietsen staan anders dan ik ze achtergelaten heb vanmorgen. Een klein fietsje drukt tegen mijn fiets aan. Het stond er eerder niet. Ik trek mijn fiets uit het rek en merk dat er iets niet in orde is. De band is lek. Dat was hij vanmorgen niet toen ik hem erin reed. Er heeft iemand aangezeten. Dat zie ik. Zouden ze?

Ik kijk snel, maar zie niet iets dat wijst op een leeggedraaid ventiel. De band is zo plat als een dubbeltje. Lopen, er zit niks anders op. De novemberduisternis slaat om zich heen. Samen met de waterige kou doet het mij naar huis verlangen. Maar het gaat niet. Ik moet met een fiets aan mijn arm lopen. De lekke band zorgt ervoor dat hij onstabiel over de straatstenen zwabbert.

Ik heb geen zin om mijn fiets thuis aan een uitvoerig onderzoek te onderwerpen. Als ik lucht in het ventiel blaas, blaast ergens anders de lucht er even hard uit. Er is geen land mee te bezeilen. Lekgestoken met een mes, luidt mijn snelle conclusie. De plek staat te ver van de loop af. Op een onbewaakt moment – en die zijn er veel in een onbewaakte fietsenstalling – kunnen vervelende lieden toeslaan.

Naar de fietsenmaker. Hij lacht me al toe, noemt mijn naam. Een slecht teken. Deze maand ben ik al eerder bij hem geweest met een kapotte fiets. Nu heeft de achterband het begeven. De schade: 42 euro voor een nieuwe binnen- en buitenband. Of hij is lekgestoken, durft hij niet te zeggen. Ik zie de grote gaten in de buitenband en weet genoeg.

Wat de lol aan het leksteken van andermans band is, zou ik niet weten. De schade is groot. Ik vraag me af of ik niet gewoon mijn fiets op een andere plek ga stallen. Het zou mij een hoop ergernis schelen. Maar dan loop ik de kans op een bon. Vaak werkt het zo namelijk: een draaideur is moeilijker tot stilstand te krijgen dan een fietser zonder licht.

Sint Maarten

Heb jij nog iets van snoep in huis? Snel alle kasten uitmesten. Hollen naar de winkel en een leeg schap aantreffen. Geen snoep. Mandarijntjes, dat is nog gezond ook. Maar die schappen zijn eveneens leeg.

Thuis vind je nog een kaal rolletje pepermunt. Snel klaarleggen. Je kunt wel onder de tafel kruipen van schaamte. De bel gaat. Help. Daar staan ze. Je ziet hoe ze naar binnen proberen te turen. Maar je houdt je verstopt.

Gelukkig staat mijn snoeppot klaar. Snel vergaard uit de proviandkast. Het grote graaien kan beginnen…