De meeuw, de vrouw en de krijs

De zon scheen vlak over het dak van de huizen aan de overkant. Zo kwamen de stralen heerlijk warm binnen. Buiten mocht alles wel besneeuwd en beijsd zijn, binnen kreeg de winterzon het behaaglijk warm.

De meeuwen vlogen laag over de gracht. Een vrouw aan de overkant hengelde uit een plastic zak grote hompen brood en wierp dat op het ijs. Het schoof een eindje over het bevroren water en werd dan opgepikt door een krijsende meeuw.

Voor ons huis stond een jongetje stil. Hij tuurde vanonder zijn gebreide muts omhoog. De lucht was blauw, maar zijn ogen volgenden iets anders. Ik zag zijn mond opengaan, achter de dartelende meeuwen aan. Een stuk brood viel naar beneden, iets naast hem.

Besneeuwd fietspad

 Het wagentje snort over het besneeuwde fietspad. Naast haar liep haar dochter. Een boodschappentas sjouwt ze. Ze beent flink door. Op het wagentje voor hangt een fietsmandje. Op het metaal zitten speelgoedknuffels geplakt. Je ziet de hele mand niet meer. Een botsing met dit voertuig verandert in een zachte knuffel.

‘Ga ik niet te hard?’ vraagt de moeder. ‘Nee’, riep de dochter hard.  ‘Wat heb je dan precies aan je arm?’ vroeg de moeder. De klank in haar stem houdt het midden tussen ergernis en belangstelling. ‘Gewoon, hij doet zeer als ik hem beweeg.’ De arm waaraan de tas bengelt, hangt stil. De andere arm beweegt ze naar haar mond om een haal van haar sigaret te nemen.

Tip voor doorgaan Elfstedentocht: niet aan denken

De zwanen houden meer van het water dat op het ijs ligt.

Het verlangen naar de Elfstedentocht is zo sterk, dat het gedoemd is tot mislukken. Als je er alles aan doet om iets voor elkaar te krijgen, lijkt het juist niet te gebeuren. Zeker als je afhankelijk bent van de weergoden. Hoe meer moeite je doet om het ijs hard te krijgen, hoe minder moeder natuur hoeft te doen.

Ik lees teleurstelling in het bericht dat vannacht een halve centimeter ijs aangroeide. Dat had er meer moeten zijn, staat er. De rayonhoofden meten ’s morgens vroeg, ’s middags na de lunch, na het avondeten en voor het slapen gaan. Meer meten kan niet. Het moet meer zijn. Door te meten moet het ijs aangroeien. De vorst vindt van niet. Jullie willen en meten maar, maar er gaat eentje over de Elfstedentocht. Dat ben ik!

Als Jip en Janneke in het verhaal ‘Eerste aardbeien’ elk uur gaan kijken of de aardbeien rijp zijn, zegt moeder dat je dat juist niet moet doen. Jullie kijken maar en kijken maar. Je kunt dat beter niet doen en er even niet aan denken. Het is de beste remedie, zo blijkt uit het verhaal. Ze vergeten de hele aardbeien. Als ze 2 dagen later kijken, zijn ze rijp. ‘Wat is dat vlug gegaan’, constateert Jip. ‘Dat komt omdat je er niet meer naar gekeken hebt’, zegt moeder. ‘En omdat je er niet op hebt zitten wachten.’

De collectieve schaatskoorts doet bijna de rest vergeten. Er zijn zoveel andere schaatswedstrijden en evenementen. Misschien gewoon daarvan genieten, in plaats van te denken aan die grote tocht. Als je er niet aan denkt, dan zou het nog weleens kunnen gebeuren. Nu is verlangen veel te groot. Te groot dat het alleen maar op een teleurstelling kan uitlopen.

Spoorwegen, winter en een oneindig herhalen

Ik krijg het gevoel dat media zich oneindig herhalen als het over de winter en de spoorwegen gaat. Elk jaar gaat het fout met de Nationale spoorwegen. Het sneeuwt, het vriest, het dooit. Winterweer is voldoende om de dienstregel door elkaar te schudden. Elk jaar beloven de Nederlandse Spoorwegen beterschap en elk jaar gaat het fout.

Op het matje
De politiek roept de bestuurders op het matje. Soms citeren ze zelfs het werk van bloggers. Zoals destijds mijn opmerking over de weersvoorspelling van de NS. Die is beter dan het KNMI kopte mijn blog en vertelde een paar uur later – heel toevallig – ook het persbericht van de SP.

Verkeerde bestuurders
Het is jammer dat de kamerleden de verkeerde bestuurders roepen. Ze kunnen beter een machinist en een conducteur laten vertellen wat er nu fout gaat. Deze mensen hebben meer verstand hoe ze een trein besturen dan de bestuurders.

IJs of geen ijs werk aan gracht gaat gewoon door

De kade langs de gracht voor mijn huis werd vandaag keurig afgewerkt ondanks de ijslaag op het water

De ijslaag op de gracht wordt dikker en we vroegen ons af of ze vanmorgen wel verder zouden werken aan de kade. Tussen het talud en het water wordt een houten damwand geslagen. Maar de vorst deert de werkers niet. Ze gingen vanmorgen netjes verder waar ze vrijdag gebleven waren.

Ze zijn al sinds nieuwjaar bezig met de gracht. Vorige week naderden ze het gedeelte voor ons huis. Ze haalden ze de oude wanden weg en trilden de nieuwe erin. Blijkbaar doet de vorst er niet toe. Want vorige week en ook vandaag gingen ze verder met het werk aan de houten wanden langs het water.

Het maakte voor de werklui het werk vandaag alleen maar makkelijker. Vanaf het ijs dekten ze de rechtopstaande planken toe met een mooie plank. Zo ligt de kade er weer voor jaren keurig bij.

Jemig de pemig Van Kooten en De Bie op tv!

Even bekruipt mij het zondagavondgevoel van weleer. Aan twitter te zien, hebben meer mensen daar last van. De zondagavond met Van Kooten en De Bie. Ik mocht het niet zien van mijn ouders, maar wilde dolgraag. Op zondag werd geen televisie gekeken. Alleen Songs of Praise op de BBC. Maar geen Van Kooten en De Bie.

Maar als ze naar de zondagavond bijbelkring gingen, sloeg ik toe. Ze verlieten meestal het huis rond achten. Dan wachtte ik geduldig tot het journaal voorbij was. Geen reclame en dan kijken. Of ik keek stiekem op het oranje zwartwit-tv’tje op mijn slaapkamer. De tv was eigenlijk bedoeld voor de tweedehands Atari-spelcomputer. Maar op zondagavond flikkerde het beeld in alle toonaarden of zag ik schimmen in de sneeuwstorm bewegen. Maar ik had het gezien.

Pas na lang dralen werd het oogluikend toegestaan. Een soort gedoogbeleid. Ik was (bijna) 18 en mocht Van Kooten en De Bie kijken. Mijn vader keek soms mee. Hij lachte het hardst. Precies op dat moment brak het laatste seizoen aan.

En de typetjes kwamen voorbij: Dirk, de dames Veenendaal, dr. Clavan en al die anderen. Op mijn vers aangeschafte kleurentv keek ik naar het VPRO-duo. Wat was ik onder de indruk. Voordat ik er goed van genoot, was het voorbij.

Vogels verzamelen rond wak in ijs

De vogels uit de buurt hebben zich verzameld in een wak in het ijs bij de Haarlembrug. Een eindje van mijn huis maar dichtbij genoeg om het uit mijn zolderraam te kunnen zien. De groep vogels groeit gestaag. Het wak neemt gestaag aan volume af. De zwanen houden de hele tijd hun kop onder water. Op zoek naar iets eetbaars op de bodem. Als ik naar buiten kijk, zie ik steevast een zwaan ondersteboven.

Ergens in de middag, op het moment dat het zonnetje heerlijk op de gracht scheen, zag ik een aalscholver in vol ornaat zijn vleugels spreiden. Het leek of het dier de zegen uitsprak over de verzamelde eenden, zwanen, koetjes en hoentjes.  De vleugels trilden zachtjes om te drogen in de ijskou.

Bij het langslopen nog wat later op de middag, had de aalscholver gezelschap van een andere aalscholver gekregen. Ik kon ze op een dichte afstand naderen. Zelfs als ik op de brug stond, bleven ze deftig op de rand van het ijs zitten. De vleugels ineengeslagen. Wat koukleumeriger dan eerst.

Wat drijft daar? Een zwanenpoot?

De rest van de watervogels zwom hoopvol in mijn richting. In het water dobberde iets dat op een grote zwanenpoot leek. Misschien is mijn fantasie groter dan de werkelijkheid. De vogels dreven erbij alsof er niets aan de hand was. Maar dat gebeurt meer als er zojuist een drama achter de rug is.

Pup in sneeuw

Nog zo jong en dan al sneeuw. Onze ruwhaar teckelpup maakte vandaag haar eerste sneeuw mee. Niets van het vrolijke gehuppel waar ik op rekende. In eerste instantie negeerde ze het millimeter dunne laagje vanmorgen. Ze stapte alsof er niks lag.

Maar wat later kreeg ze de smaak toch te pakken. De tuin werd een interessant gebied. Ze dook achter de struiken, gleed over de kikkerpoel en verdween achter de hortensia’s. Nog wat later mocht ze even mee oplopen met de slee waar Doris op zat. De foto die ik toen maakte, veranderde teckel Teuntje even in een heuse sleehond.

Braaf het hondenboek

Als voorbereiding bij de aanschaf van onze hond sloeg ik het boek Braaf van Rien Poortvliet weer open. Ook was ik enthousiast geworden door Van de hak op de tak dat ik voor een paar euro’s had gekocht bij de Kringloopwinkel. Het boek verscheen een paar jaar voor Braaf. Daarin komen ook enkele honden voor die je in Braaf ziet terugkomen.

Vooral de komst van een nieuw teckeltje in huize Poortvliet levert herkenbare beelden op. Voordat de oude Max doodgaat, zegt Poortvliet dat ze geen teckel meer nemen.  ‘We hebben met die goeie ziel enorm geboft en de kans is klein dat je er zóeen weer krijgt.’ Als de hond dan sterft, komt er spoedig toch eentje. ‘Mevrouw Poortvliet kon het toch niet zonder ruwhaar teckeltje stellen.’

Rits

Hij laveert over het pad. Het gaat traag. De tong hangt een eind uit de mond. Terwijl hij loopt, probeert hij zijn dikke winterjas dicht te krijgen. Het lipje van de runner wil niet sluiten. De pas slingert. De tong steekt hij nog een eindje verder uit de mond. De ogen kijken naar de rits en niet in de looprichting.

Het lipje wil niet in de tandjes van de rits. Ze blijven niet haken, schieten telkens weer naast de runner. Dan kiest hij voor de makkelijkste weg. Hij staat stil, tuurt naar de rits en sluit hem. Laat de kou maar komen, zie ik hem denken. En de kou komt.