Het gezoem klinkt al als ik het park inloop. Het is het geluid van de bladblazer. Door de pijp heen blaast de lucht vooruit en stuwt alle bladeren die er liggen naar voren. Er is nog niks te zien, maar ik zie het al voor me. Het geluid zegt genoeg.
Ik zie ze als ik het hoekje kom. De mannen dragen de motor op de rug. De brandstoftank bovenop toont de hoeveelheid brandstof die er nog in zit. De motor zoemt en blaast lucht door de pijp die de mannen vasthouden.
Het fietspad is al vrij van bladeren. Het zandpad dat ik altijd bewandel is helemaal ontdaan van de herfstbladeren. De grond is weer zichtbaar en de gladde stukken steen verderop zijn allemaal weer te zien.
De ruimers waaien het blad allemaal mooi op. Het blaast over het veld. De gele, rode en bruine grondbedekking maakt weer plaats voor het groene gras. De herfst wordt uit de bladeren geblazen.
De bomen trekken zich weinig aan van de opruimwoede. Terwijl ik over het zandpad loop, regent het bladeren. Ze dwarrelen met een sliepuit naar de schoonmakers. Het lijkt of ze willen zeggen: blaas maar een eind weg, maar wij blijven toch wel vallen hoor.
De treinkaartjes lagen als sinds begin september in de la. Ik wilde dit najaar namelijk dolgraag gebruik maken van een rondrit per spoor door Nederland voor 17 euro p.p. Door persoonlijke omstandigheden lukt dit voornemen niet, maar gisteren kwamen Doris en ik al heel aardig in de buurt: we reden tot aan Venlo.
De werkzaamheden zorgden ervoor dat het een weekend eerder niet lukte. Afgelopen weekend reden er eveneens minder treinen omdat bij Schiphol aan het spoor gewerkt werd. Voor ons pakte dat juist gunstig uit. De intercity’s van Schiphol naar Eindhoven en Nijmegen hadden hun begin- en eindpunt op Almere Centrum.
Zo konden we de heenreis blijven zitten tot aan Eindhoven en namen daar de trein naar Venlo. De enige trein die reed, was een stoptrein. De uitgelopen werkzaamheden bij Helmond zorgden daarvoor. Maar dat deerde niet.
Vanaf Venlo namen we gelijk de trein naar Nijmegen. Deze spoorlijn heet de Maaslijn of Heilige lijn. De Nederlandse Spoorwegen heeft sinds 2006 het vervoer overgedragen aan Veolia. Ik was even bang dat dit roet in het eten zou gooien. Gelukkig ontdekte ik bij het checken van het kaartje op internet, dat de kaart ook geldig is bij deze vervoerder.
Ik wilde heel graag over de Maaslijn rijden. Het is een van de mooiste spoorlijnen van Nederland. Eenmaal eerder reed ik over deze bijzondere lijn. Als puber reed ik er met mijn tienertoerende neefjes. Ik herinnerde mij een prachtige spoorlijn met veel bos en bijzondere vergezichten.
De spoorlijn ligt inderdaad in een prachtig gebied en doorkruist een aantal keer mooie bossen en natuurgebieden. Na het verdwijnen van de lijn van Nijmegen naar Kleef en de kruising met de spoorlijn van Boxtel naar Wesel, verdween ook het belang van de Maaslijn. Nu is de lijn een regionale zijlijn, maar met 18.000 reizigers per dag wel de drukste regionale spoorlijn.
Dat merkte ik gisteren ook. Elk station nam het aantal reizigers toe. Ze kwamen naar binnen met fietsen en grote koffers. Met een kind mee, ontdekten we al snel dat dit treinstel bijzonder praktisch is ingericht. De stoelen kunnen overal worden opgeklapt. Wel zo vriendelijk voor reizigers. In de buurt van Nijmegen zagen we hardlopers de Zevenheuvelenloop hollen.
In Nijmegen stond de intercity naar Almere Centrum al klaar. Het was heerlijk. De regen van de ochtend had plaatsgemaakt voor een heerlijk zonnetje. We deden nog een spelletje voor onderweg. En genoten nog eens extra van het landschap, het meegenomen snoep en de zonnestralen.
De poelier op de markt had weer een bijzonderheid voor mij: de resten van een heuse ree. Zo liep ik naar huis met 3,5 kilo aan ribben, schouder en stukjes mergpijp. De enorme zak met gebeente moest natuurlijk thuis verwerkt worden voor de vriezer. Als altijd is de vriezer te klein voor dit soort aangelegenheden.
De honden kregen een stuk rib en hebben het heerlijk opgekloven. Dan valt op hoe verschillend de twee het opeten. Saartje haalt er eerst al het vlees vanaf en nekt dan de ribben een voor een. Teuntje hanteert de ruwe methode. Zij eet het van boven naar beneden. Het boeit niet of dat eerst vlees of eerst bot is.
Nadat ze de rib hadden verorberd, bleven de dames teckel in de keuken hangen tot ik de kippenbotten en overblijfselen van de ree had verwerkt. Het ruikt behoorlijk sterk dat wild. Daardoor duurde het even voordat ik het goed kon verwerken. Nu zit de vriezer weer bomvol met vlees. De lade voor de honden is te klein voor zo’n stuk ree.
Nu Sinterklaas weer in het land is, mogen ze weer: de pepernoten en de kruidnoten. Inge vond een recept voor ouderwetse pepernoten op internet. Daarna het bereiden en op het moment dat de Goedheiligman voet aan Roermondse wal zette, aten wij de pepernoten. Ze kwamen net uit de oven en waren nog heerlijk warm.
Ik weet dat kruidnoten en pepernoten dikwijls door elkaar worden gehaald. Een vorm van strooigoedtaalverloedering. Dat het bij een recept ook kon, wist ik niet. Ze hebben de vorm van een kruidnoot, maar ze hebben in de smaak erg veel weg van de echte pepernoten. Qua hardheid dobberen ze tussen de pepernoot en de kruidnoot in.
Maar ze zijn heerlijk. Zeker als ze net uit de oven komen.
In de nieuwe dichtbundel De tijd vliegt, maar de dagen gaan te traag van Jean Pierre Rawie heeft hij een cyclus over Venetie opgenomen. De 5 gedichten kregen de titel ‘Naherfst in Venetie’. Ze behandelen de vertrouwde thema’s van dood en verval. Het zeewater overstroomt de stad, de toerist loopt wiebelend over de vlonders en uiteraard het dodeneiland San Michele.
Piazetta San Marco met uitzicht op de twee zuilen
Dat kan ik beter, dacht ik en ik schreef zelf een cyclus gedichten over Venetie. Voor een bundel in de toekomst. Of voor de liefhebber. Uit mijn herinnering schreef ik de gedichten. In het achterhoofd zat mijn eigen bezoek aan Venetie in januari 2001. Ik liep door de stad als een toerist, maar voelde mij een dichter. Alle beelden sloeg ik op in mijn hoofd. Geen fototoestel mee, alleen maar de ogen en pen en papier.
Gondel bij Frari-kerk in Venetie
Ik zocht de beelden weer op, die ik anderhalf jaar eerder maakte bij mijn eerste bezoek aan Venetie. Veel gebouwen en smalle steegjes. Vervuld van Thomas Manns Der Tod in Venedig en de film die Visconti van de novelle maakte. Ik zocht de steegjes en pleintjes op. Speurde naar de ervaring van het verhaal. Het lukte aardig. Al scheen de zon veel te fel en warm voor verval.
Koepels van San Marco basiliek in Venetie
De beroemdst en veruit beste gedichtencyclus over Venetie schreef Gerrit Komrij. In zijn biografie schrijft Onno Blom dat Gerrit Komrij helemaal verrukt terugkeerde uit Venetie. Hij bezocht de stad in 1973 met Charles. Het leverde een prachtige cyclus gedichten op: De stenen van Venetie. De cyclus is opgenomen in de bundel Fabeldieren uit 1975.
San Giorgio Maggiore, gezien vanaf de kade bij de Piazzetta San Marco
Komrij vermengt 2 elementen van de Italiaanse stad met elkaar in deze gedichten. Dat zijn carnaval met verval. Het brengt mooie associaties met zich mee. De stad als niet in te nemen vesting, een labyrint dat elke steeg weer een nieuwe beerput laat uitkomen. En het spel met de poezie zelf, zoals de regel
(Stil toch, bedaar: het is maar poezie, Het is maar dichterlijk.)
Een regel die het gedicht verandert in een maskerade waarachter het lyrisch ik zich verschuilt. Over de stad die ‘boven spot verheven’ is, ‘Maar zelf een rarekiek en toverzaal.’ Dichtregels die niet te overtreffen zijn. Zeker niet door mij en helemaal niet door Jean Pierre Rawie.
Zou de stilte het slotakkoord zijn? @metkcom schreef vanmiddag op haar blog dat de #WOT van vandaag de laatste is. Uitgerekend deze 46e en laatste #WOT krijgt het onderwerp *stilte*. Stilte betekent veel. Zeker als je in een huis met slechthorenden woont. De televisie staat luid, er wordt luid en duidelijk gepraat en ze hebben niet altijd in de gaten dat hun stilte helemaal niet stil is.
Het geluid van de koelkast die aanslaat, het gezoem van een computer of het voorbij rijden van een scooter. Een fietsbel die klinkt, een auto die toetert of een kind dat jengelt. Overal zit geluid. Zelfs in de wachtkamer waar ik vanmorgen zat, klonk op de achtergrond een radio. Stilte maakt mensen blijkbaar een beetje bang, want het is moeilijk te vinden. Zelfs in het winkelcentrum klinkt achtergrondmuziek.
Alleen het rustgevende getik van mijn wekker, daar kan mijn lief niet tegen. Ze zag het ding in mijn Leidse studentenkamer staan en was resoluut. ‘Dat ding gaat weg. Anders slaap ik niet.’ Hij mocht staan in de kast, weggestopt tussen 2 truien. Zo hoorde ze hem tenminste niet.
Ik kan heerlijk op de tikkende wekker slapen. Zeker als je veel geluiden om je heen hoort, kan het helpen als rustgevend tegengeluid. Bij mij wel. Wat voor mij rustgevend is, is voor haar zenuwslopend. Vandaar dat het ding op mijn kamer staat. Het getik wordt daar weer overstemd door het getik op het toetsenbord.
De laatste tik van de #WOT heeft nu geklonken want @metkcom doet het niet meer. Wel jammer. Al heb ik maar aan een paar #WOT’s meegedaan, het gaf mij altijd wel plezier de bijdragen van anderen te lezen en zelf te associeren rond het onderwerp. Want ik was niet op het verhaal van de tikkende wekker gekomen, al schrijvend over *stilte*.
Dank je Karin voor de inspirerende 46 #WOT’s die je uitschreef. En jammer dat je stopt.
Ik vind het knap zegt een moeder als ze Doris omhoog ziet klimmen langs de rails van het klimtoestel. ‘Ach’, zegt een vader. Er kllinkt bluf in zijn stem. ‘Het is simpel. Je komt zo omhoog.’ ‘Nou, mij lukt dat niet hoor’, antwoordt de moeder. ‘Simpel’, bluft de vader nog eens. ‘Nou, laat dan eens zien’, reageert de moeder.
Hij wil zich niet laten kennen en loopt naar het toestel toe. Onverschrokken en dapper. Simpel, even omhoog klimmen. Hij legt zijn handen op de rails. Ze staan wel heel dicht bij elkaar, zegt hij. Het eerste excuus. Dan schuift hij door tot hij niet meer kan staan.
Hij probeert zich omhoog te hijsen, maar nog voor zijn voeten van de vloer zijn, laat hij los. ‘Het is veel te glad’, zegt hij. De vrouw weet wel beter. ‘Zie je, jij kunt het ook niet’, zegt ze. Haar stem klinkt plagerig en ik ben onwijs trots op zo’n dochter.
In een herfstliedje stelt het lyrisch ik een vraag: herfst, herfst wat heb je te koop? Als antwoordt krijgt hij: duizend kilo bladeren op een hoop. Ik kon me tot voor kort niet zoveel voorstelen bij duizend kilo bladeren. Het was vooral veel, dat besefte ik.
Laatst op een fietstocht passeerde ik een recyclingbedrijf. Ze hergebruiken grond en maken compost. Bovenop een enorme berg bladeren stond een grote machine. De zware rupsbanden rolden over de opeengehoopte bladeren. Met de grijper, greep de kraan wat bladeren omhoog en verplaatste het naar een ander gedeelte van de bladerberg.
De hoeveelheid bladeren die daar lag, overtrof vele malen de duizend kilo. De machinist reed zijn kraan naar de andere kant van de berg. De bladeren zakten een klein stukje in. Diep in de berg zouden de bladeren broeien tot compost. In de berg compost naast de bladerberg dampte het al. De typische geur van rijpende compost kwam omhoog.
Zo ligt daar een heel bos aan bladeren te wachten tot het in vruchtbare grond verandert.
De Ginkgo in de herfst. Het vult elk najaar de achtertuin in een prachtig gele tint. Alleen lijkt het dit jaar niet zo te lukken. De bladeren blijven ergens steken tussen groen en geel. Dan vallen ze al uit de boom. In de kruin blijven de kleinste blaadjes het langste zitten. Ze sieren als een puntige piek op de kerstboom.
De Ginkgo begint ook meer en meer vorm te krijgen. Het afgelopen jaar is de boom hard gegroeid. Vooral in de hoogte. Of dat een mooi gezicht is, kun je betwijfelen. De stam begint beneden ook mooi stevig te worden.
Na het planten van deze boom en de moeizame start vroeg ik mij af of hij het zou redden. Die twijfel is helemaal weg. Hij begint de achtertuin te domineren. Zijn bladeren doen het in elk geval wel. De hele tuin ligt bezaaid met het blad dat 2 en toch 1 is.
Het snoep stond klaar bij de deur en ik mocht samen met Doris langs de deuren gaan. Ze zong haar eigen variatie op de liedjes van Sint Maarten. De toehoorders schoten van de ene verbazing in de andere. De ene keer had de heilige een geit die al zijn tanden kwijt was. De andere keer verdween er iemand ziek in bed.
Ze vond het weer erg leuk om met haar zelfgemaakte lampion de deuren langs te gaan. Het gaf mij weer een inkijkje in de buurt. Er heerst hier de stilzwijgende afspraak dat als het licht in de hal brandt, kinderen welkom zijn. Zo haalde ze weer een grote zak met snoep op.
‘Ik vind Sint Maarten erg leuk’, zei ze toen we terug naar huis liepen. Ze nam een hap van een dropsleutel. Volgend jaar maken ze op school nog een lampion. Dat zal de laatste zijn. ‘Dan wil ik nog een keer lopen. De laatste keer’, zei ze resoluut.
Ouders die hun kind een trauma willen aandoen, moeten morgen hun kind vertellen dat ze het snoep hebben opgegeten. En als ze uitgehuild zijn vertellen dat het niet zo is. Dan is de verbazing nog groter. Ter inspiratie het volgende filmpje.
