Ondoorgrondelijk - #WOT

Ondoorgrondelijk staat voor onbegrijpelijk. Het geheim van de natuur is niet te begrijpen. Net als dat sommige mannen hun vrouw niet begrijpen. Dit begrijpen gaat het menselijk verstand nog meer te boven als het om God gaat. God is ondoorgrondelijk.

Momenteel lees ik een boek dat Een kleine geschiedenis van bijna alles heet. Het is een boek van Bill Bryson. Hij is van origine niet een beta, maar probeert de wereld van de natuurkunde, biologie, scheikunde en geologie uit te leggen. Het is een onbegrijpelijke wereld. Ook voor hem. Je leest in het boek zijn onbegrip. Het is ook heel moeilijk uit te leggen als je er zelf nauwelijks uitkomt.

Uitdijend heelal
Zeker het begin waarin hij het alsmaar uitdijende heelal probeert uit te leggen. Het ondoorgrondelijke wordt iets minder ondoorgrondelijk. Het is niet erg, want je hoeft niet alles te begrijpen. Het boek is zo mooi, zeker ook door de platen erin dat er genoeg dingen instaan die je niet wist en nu wel. Of dingen die je niet begreep maar nu wel.

Het boek is geschreven in 2003. Dat is voor de vondst van het higgsdeeltje. De vondst in 2011 was een wetenschappelijke doorbraak die je inderdaad beter begrijpt na het lezen van Brysons uitleg. Het is iets ondoorgrondelijks, een theorie die iemand verzon. Of zoals Bill Bryson schijft: ‘Het Higgs-boson bestaat misschien en misschien ook niet; het is simpelweg uitgevonden als een manier om de deeltjes massa te geven.’ En dan blijkt het wel te bestaan.

Godsdeeltje
Een kleine geschiedenis van bijna alles is daarmee een boek om te lezen en maakt zo het ondoorgrondelijke iets minder ondoorgrondelijk. Sommigen noemen het higgsdeeltje het ‘Godsdeeltje’. En de vondst stelt de mens daarmee bijna gelijk met God. Maar ik denk dat het vinden van dit deeltje nog niet betekent dat je het doorgrondt.

Met God en doorgronden is overigens nog iets aparts aan de hand. God is voor gelovigen niet te doorgronden en ook niet te benoemen. Terwijl God wel elk mens persoonlijk van haver tot gort kent. Hij doorgrondt hem helemaal.

Psalm 139
De dichter van psalm 139 – het zou David zijn – heeft het zo geschreven: ‘Heer, U doorgrondt mij en kent mij’. Dat kennen gaat heel ver. God doorziet van verre je gedachten, volgt al je gangen en weet al wat je gaat zeggen nog voor je de lippen van elkaar haalt.

Ik zie het maar als dichterlijke vrijheid om het ondoorgrondelijke dan zelf doorgrondelijk te maken. Ik heb in mijn versie van psalm 139 er maar de draak mee gespeeld:

Noem mij dichter
maar de woorden
stoppen waar het
denken begint

Het is net zoiets als mannen en vrouwen. Er zijn mannen die klagen dat hun vrouw hen niet begrijpt. Andersom hoor je dat vrijwel nooit. En of dat klopt? Dat ik deze vraag stel, heeft waarschijnlijk met dezelfde ondoorgrondelijkheid te maken.

Overwinterende lieveheersbeestjes

Overwinterende lieveheersbeestjes in de uitkijktoren op het eilandje Utopia

Ook lieveheersbeestjes overwinteren. In de uitkijktoren op het eilandje Utopia zagen we ze zitten. In grote klonten aaneen, verzamelden ze in de kieren tussen de rioolpijpen. Het zag er heel schattig uit. Ook omdat het allemaal verschillende soorten waren.

Ik had niet eerder zoveel Lieveheersbeestjes bij elkaar gezien. In hoeverre het een echte winterslaap betrof, weet ik niet. Misschien dat het relatief warme weer ze wakker had gemaakt. Een enkeling was namelijk al ondernemend genoeg om zich van de groep los te maken.

We hebben lang naar de groepen kevertjes zitten kijken. Het waren er bij elkaar zeker een paar honderd. Misschien wel enige duizenden.

Utopia en de Floriade 2022

Bij het bezoek aan het eilandje Utopia, moest ik wel denken aan de plannen die de gemeente Almere met dit gebied heeft. Op deze plek zal over een paar jaar het terrein van de Floriade verrijzen. Ik ben heel benieuwd hoe ze het zullen aanpakken en wat van het huidige terrein behouden blijft.

De uitkijktoren is een duidelijk baken en verwijst naar de historie van Almere. In de tijd van de inpoldering plaatste de RIJP (Rijksdienst voor de IJsselmeerpolders) overal uitkijktorens, gemaakt van oude rioolpijpen. Niet zo groot en hoog als deze toren, maar hoog genoeg om er ver mee te kunnen kijken.

Bomen en struiken
Deze uitkijktoren staat op het eilandje Utopia dat vooral bestaat uit bomen en struiken. Je komt er via een smal en hoog bruggetje dat tegen de jachthaven ligt. Het voelt allemaal niet meer op zijn stevigst, maar het is de moeite waard. Veel bedrijvigheid heb ik er nog niet gezien. Het zal in de zomer wel drukker zijn.

Tussen Utopia en een groter eilandje in het Weerwater leeft een beverfamilie. Dat heb ik mij laten vertellen bij de rondvaart van Almere Veertje op mijn verjaardag. Ik heb ze toen niet gezien, maar ze moeten er wel zitten.

Bevers
De gemeente Almere heeft grootse plannen met het gebied voor de Floriade die in 2022 is. Ik hoop dat ze het gebied geschikt houden voor de bevers die hier leven. Al besef ik ook dat een dergelijke grootschalige vernieuwing veel impact op het leven van plant en dier zal hebben. Of volgt uitzetting van de familie Bever naar andere oorden?

Een gebied dat niet veel aandacht heeft gekregen, kan juist heel veel rijkdom hebben gekregen. Als niemand er naar kijkt, dan krijgt de natuur de kans. Het kan tot ongewilde dingen leiden. Maar ik hoop dat de ontwikkelaars straks ook oog hebben voor wat hier nu is. Het gebied is in mijn ogen meer dan een braakliggend stukje land.

Groene bouwrai
Tegelijkertijd zie ik hier heel veel uitdagingen. Zo zie ik op een plattegrond iets over een ‘groene bouwrai’ waarin ruimte is voor 115 woningen. Ik hoop dat hierbij Almeerders betrokken worden. Ik zou het fantastisch vinden als er weer ruimte vrijkomt voor projecten als De Fantasie (1982), De Realiteit (1986) of De Eenvoud (2009). Het kan heel inspirerend zijn om mee te denken over wonen in de natuur.

Ik heb daar wel ideeen over en zou op een locatie als aan het Weerwater zo aan de slag gaan. Al dat groen, de bevers en het water bieden een mogelijkheden waar je u tegen zegt. Daarom hoop ik dat het project niet van projectontwikkelaars wordt, maar iets van Almeerders zelf. Waarbij natuur en cultuur elkaar zullen aanvullen en versterken.

Kunstwerk Floriade

De Floriade krijgt meer en meer gestalte in Almere. Het hoge woord dat Almere de Floriade in 2022 zal verzorgen is er nog niet zo heel lang uit. Maar het heeft al tot de oprichting van een Floriade-kunstwerk aan het Weerwater geleid. Het staat op de plek waar straks het Floriadeterrein verrijst.

Op ons tochtje naar Utopia fietsten we langs het nieuwe kunstwerk. De ondergaande zon gaf het wel een heel bijzondere gloed. Op de achtergrond raasde het verkeer van de snelweg langs.

De stoplichten aan de Paralleldreef sprongen op oranje. Onbewust namen ze de kleur van de achterliggende hemel aan. Net als het kunstwerk waarin een oranje vlak verwerkt zit. De sprong naar rood was nog een stap te ver voor de hemel.

Het kunstwerk van Gerard van der Leeden is door de bedenker Maarten de Winter op een opvallende plek bedacht. Vlak langs de A6 en in de nabijheid van de Paralleldreef. Zo met die 3 statige poten en bolle bovenkant heeft het wel iets van een schorpioen die door het zand kruipt. Maar misschien dat de hoop omgewoelde aarde waarop het beeld staat, dit denkbeeld bij mij oproept.

Uitkijktoren op eilandje Utopia

De uitkijktoren op het eilandje Utopia in het Almeerse Weerwater

We zijn vanmiddag even naar het eilandje Utopia gefietst om de uitkijktoren te beklimmen. De Utopiatoren in Almere is opgebouwd uit hele grote rioolpijpen. De stalen trap brengt je naar een hoogte van 12 meter. De bomen zijn nog maar iets lager dan de toren. In de zomer is de toren nauwelijks te ontwaren door de hoge bomen.

Ik was er in november al een keer geweest bij zonsondergang. Het is er dan prachtig. Je ziet de hemel beter dan op de grond. Vanmiddag zagen we ook hoe de laagstaande zon steeds verder naar beneden zakte. De dagen zijn er kort genoeg voor. De zon stond prachtig aan de hemel.

Doirs’ hand steekt uit een rond venster in de uitkijktoren op Utopia

Onderwijl hoorden we de radiografisch bestuurbare modelboten door het Weerwater gaan. De motoren aan boord van de bootjes maken knap wat lawaai. De bootjes schieten ook met een enorme snelheid door het water.

Doris vond het erg leuk om de Utopiatoren te klimmen. Ze liep alleen naar beneden om mij op de foto te zetten. Ik volgde even later. Ze wilde zelf weer naar boven en klom enthousiast weer de 12 meter omhoog. Ze genoot van het uitzicht.

De Bezige Bij in 1000 stukjes

De Super lees-leg puzzel van uitgeverij De Bezige Bij

Bij het 25-jarig jubileum van Uitgeverij De Bezige Bij stonden alle auteurs op de foto in de bibliotheek van het Rijksmuseum. De topauteurs staan op de gietijzeren wenteltrap. Hoe beter je bent hoe lager je staat. Op de galerijen staat de rest van het gepeupel en bovenin – vermoed ik – staan de medewerkers van de literaire uitgeverij.

Bij het 60-jarig jubileum in 2004 werd deze foto nog eens gemaakt. Acht auteurs van de oude foto stonden er opnieuw op. Harry Mulisch is de enige die ongeveer op dezelfde plaats staat als in 1969.

Verder allemaal nieuwe gezichten of gezichten van auteurs die in de tussenliggende 35 jaar een transfer maakten. Marten Toonder was in 1969 niet aanwezig, maar wel auteur van De Bezige Bij. In 2004 kreeg hij een ereplaats op de stoel onderaan de trap.

Ik wist niet dat ze bij het 25-jarig jubileum in 1969 de poster als puzzel hebben uitgegeven. Tot ik de puzzel tegen het lijf liep in een kringloopwinkel. Onder de naam ‘Super lees-leg puzzel’ verscheen de foto. Het aantal stukjes staat nergens vermeld. Ik kan aan de stukken zien dat de puzzel nooit gelegd is. Wel is de plastic verpakking opgeritst.

Overigens biedt de achterkant van de puzzel een mooi vooruitzicht: er staat een tekst op. Wellicht dat daarom enkele stukken aan elkaar vastgeklit zitten. Door de tekst is de achterkant van de puzzel eveneens glad.

Daarnaast bevat de puzzeldoos een poster van de foto, in vieren gevouwen. Bij de foto is een afdruk gemaakt van de hoofden met nummers erin. De cijfers corresponderen met de nummers op de zijkant van de doos. Geen nummer blijft ongenaamd. Dan kun je ontdekken van nummer 145 Map Hiddema is.

Een leuk hebbedingetje waar ik een keer op een regenachtige dag op zal gaan puzzelen. Ik vermoed dat ik dan 1000 stukjes in elkaar mag drukken.

Uitzetten

Een gelukkige jeugd heb ik gehad midden in de natuur. Ons huis was omgeven door water. Een heuse burcht. Zo bleven wij goed beschut tegen indringers. Het gevaar was ver weg en binnen was het lekker warm. In een overdaad van eten ben ik groot geworden.

Mijn grootouders zijn hier naartoe gehaald. Het land van melk en honing. Er is veel water en er zijn genoeg bomen om een huis te bouwen. Mijn ouders verkasten naar een stukje verderop. Dichtbij genoeg om af en toe bij onze grootouders te zitten.

Ik wilde iets mooiers, wat verder gelegen. Je moest er een eindje voor reizen. Tegen de snelweg aan lag een prachtig stukje ongerepte natuur waar ik wilde wonen. Prachtig omgeven door bomen en water. Hier wilde ik mijn gezin stichten. Een heuse burcht is in aanbouw. Hier komt niemand binnen.

Maar we worden tegengewerkt. De ingang is elke avond weer kapotgemaakt. Onze doorgang naar de buitenwereld wordt moedwillig vernield. Vanmorgen lag er een brief op de deurmat. Gericht aan de familie Bever. Of we willen weggaan. We vormen een bedreiging voor de snelweg. Ze zijn bang dat de dijk waarop de weg ligt, bezwijkt door het hoge water van onze dam.

We mogen ophoepelen, terwijl we hier zijn uitgezet. Ze wilden ons terughebben, maar als we in de weg zitten, mogen we weer ophoepelen. Mooie boel is dat zeg. Ik ben heel benieuwd hoe het met onze soortgenoten in de polders gaat.

Een verre neef van mij is in Almere iets moois begonnen, weet ik. Bij het Weerwater. Daar zijn de eerste bestemmingsplannen al gewijzigd voor een Floriade. Hoe lang zijn we nog welkom in dit land? Ik vrees dat we snel weer worden uitgezet.

Dit is een blog bij het nieuwsbericht over de bevers die in Limburg de snelweg bedreigen.

Vooruitzicht - #WOT

Advertentie van een sportschool.

Het nieuwe jaar is de tijd om voornemens te hebben. Het overgrote deel sneuvelt al in de eerste week. Daarom happen fitnesscentra gretig in op de voornemens. Er vielen vandaag al 2 folders op mijn deurmat. Het speelt in op het voornemen: ik ga nu echt meer bewegen. Een voornemen dat voornamelijk een goed vooruitzicht is voor de sportschool.

Bij mijn hardlooprondje vanmiddag zag ik ze alweer lopen. Ze droegen de nieuwste outfit en strompelden zich voort. Onder de voeten zaten de mooiste schoenen. Toch komen ze niet vooruit. De oude conditie helpt ze niet vooruit.

Kuddedier
Met die feestdagen valt me extra op wat voor een kuddedier de mens is. Begin december staan ze in de rij voor een kerstboom. Een maand later smijt iedereen ze overal neer. Ik kon afgelopen zomer zelfs 2 bomen uit onze zijtuin verwijderen.

Daags voor kerst staat de mens in de rij voor de kalkoen. Een dag na kerst liggen de restanten voor dumpprijzen in de schappen. Niemand hoeft ze meer te hebben. Iedereen staat dan alweer in een andere rij: de rij van de oliebollen en de rij van het vuurwerk.

Sportschool
Nu adverteert de sportschool met mooie aanbiedingen. De zalen zitten vol. Massa’s mensen beginnen om na een week of wat nooit meer de sportschool te betreden. Ze betalen hun abonnement een paar maanden door tot ze de rekening beseffen en ook daarmee stoppen.

Dat kuddegedrag gaat ook door. Sportscholen adverteren niet voor niks elk jaar weer. Er vallen meer mensen af dan blijven plakken. In december is het zo goed als leeg om de eerste maand van het jaar bommetjevol te zitten.

Er zijn mensen die het kuddegedrag van mensen snappen. Zij kunnen goed vooruitzien. Die verdienen goed. Elk jaar lachen ze weer in hun vuistje. De vooruitziende blik komt uit. Eigenlijk is het helemaal geen vooruitziende blik. Het gebeurt elk jaar precies hetzelfde. Ze zien de kudde en mennen haar naar hun portemonnee.

Pas op schietende kabouters

Zie jij schietende kabouters?

We kochten vrijdag alvast het verjaardagscadeautje voor Inge: een set oorbellen. Het was erg druk in de stad. Overal krioelden de mensen. Deels van verveling temidden van al die vrije dagen. Deels om nog snel een cadeau te kopen. Of om iets op te lossen.

Ik had de voorbeeld-bellen in mijn portemonnee zitten. Eentje voor de grootte, eentje voor de sluiting. De eerste juwelier kon ons niet helpen. Op naar de tweede. Een vrouw voor ons, toonde een gouden zakhorloge in een doosje. ‘Ik weet niet wat hij waard is’, zei de juwelier tegen haar. ‘Dan kunt u beter naar de juwelier van het doosje.’ Op het doosje prijkte de naam van de juwelier waar wij net vandaan kwamen.

We konden niet het juiste setje vinden. ‘Het is ook een lastige sluiting voor dit formaat’, gaf de juwelier als reden. Doris tuurde in het doosje dat ze voor ons openhield. ‘Maar deze, die is mooi.’ De vrouw haalde ze eruit. De sluiting was iets anders dan gewenst, maar goed. ‘Ja doe die maar.’ De juwelier gaf de prijs en ik betaalde. ‘Is het voor een cadeautje.’ We knikten.

Daarna even een oliebol eten. De eerste van het jaar. Of eigenlijk de eerste van deze Oud en Nieuw. Het was een vette bol, die als een blok in de maag viel. ‘Waar moet ik het cadeautje verstoppen?’ vroeg Doris. Ik ging in gedachten alle lades in huis af. ‘Je kunt hem wel in je sokkenlade leggen’, zei ik. ‘Daar komt mama nooit.’

We kwamen thuis. ‘Niet kijken mama’, riep Doris terwijl ze in de richting van de trap holde met het cadeau. Ze verdween naar boven en stopte het geschenk voor de verjaardag in de lade. Later vroeg ze nog of mama echt niet in de la gaat kijken. ‘Welnee’, zei ik. ‘En wat ziet ze dan liggen? Niks bijzonders toch?’

De volgende morgen kroop ze bij het krieken van de dag tussen ons in. Altijd even lekker nadutten bij papa en mama. Ik verliet de sponde al snel om met de honden te gaan lopen. ‘Mama’, zei ze tegen Inge. ‘Je moet niet in mijn sokkenla kijken.’ Inge vroeg waarom. ‘Nou, er zitten kabouters in en die kunnen schieten als je kijkt.’

Inge liet het er niet bij zitten. ‘Maar wat doen ze dan bij jou?’ ‘Mij doen ze niks. Mij kennen ze. Je moet in elk geval niet kijken tot woensdag.’ ‘Waarom tot woensdag?’ ‘Dan gaan ze verhuizen.’

Ze zijn vanmorgen verhuisd en lieten een prachtig cadeautje achter.

10 meestgelezen blogs 2012

Weergave van het aantal bezoeken in 2012 (blauw) ten opzichte van 2011 (rood)

Wat zijn eigenlijk de meestgelezen blogs van 2012? Ik heb natuurlijk mijn eigen jaaroverzicht, maar wat vindt de lezer van deze blog? Het bezoek ten opzichte van 2011 is met 30 procent toegenomen. Topmaand was juni, met dank aan geenstijl.nl voor een verwijzing naar een oude blog in 2010 over verkeersminister Melanie Schulz.

Top 10 meestgelezen blogs 2012

1. Daar is ze Melanie Schultz
2. Overzicht van boekenveilingen
3. Magere Anna Drijver maar dan vetter
4. Vogelgeluiden
5. De gevangen leeuw die een reiger vangt
6. Vreemde poepjes
7. Kriebel voor een teckel
8. De treinen van Madurodam
9. TL-lamp boven bureau
10. Rondje kringloopwinkels in Twente

In 2012 is vooral oudere content populair onder bezoekers. Veel blogs uit 2011 (4 stuks) staan in het lijstje van de 10 bestgelezen blogs. Daarnaast blogs uit 2009 (1) en 2010 (3). Slechts 2 blogs komen uit 2012. Van de in 2012 geschreven blogs zijn de volgende 10 het populairste:

Bestgelezen blogs uit 2012

1. De gevangen leeuw die een reiger vangt
2. Kriebel voor een teckel
3. Wifi repeater
4. Traumahelicopter
5. 5 tips voor dagelijks bloggen
6. Voordelen en nadelen van een weekendje Duinrell
7. De rits als Doodle
8. De eerste dag met teckeltje Teuntje
9. Hondenpoep een probleem
10. Voorkomt lezen Van der Heijdens Tonio een verkeersovertreding?

Bezoek
Veel bezoek (60 procent) komt binnen via de zoekmachines. Blijkbaar is de nieuwe content minder interessant voor zoekmachines. Het bezoek dat binnenkomt via google is in 2012 bijna verdubbeld ten opzichte van 2011.
Bijna 30 procent van de bezoekers komt via een andere website binnen. Facebook en twitter scoren hier hoog. Zo zie je dat social media steeds belangrijker wordt.

Bekijk de gegevens via 2012 in blogging