Zomerhitte verjagen

De ventilator verjaagt de zomerhitte in huis

De zomerhitte grijpt dag en nacht om zich heen. Het is heet in huis. Ramen en deuren open en dicht. Het maakt niet meer uit. Daarom moet ik maar eens op zoek gaan naar de ventilator. Sinds de verhuizing in 2006 ligt hij al op zolder.

Ik loop naar zolder, 2 trappen. De zon brandt op het schuine dak. Ik kruip onder het smalle stukje tussen vloer en dak. Op zoek naar de ventilator. Hij ligt in het voetenbadje. Ergens ver achter de logeerbedden. Ik weet wel dat het daar ergens het voetenbadje moet liggen.

Ik haal wat dozen weg. Ik til de kerstboom op, de dozen met kerstballen en ander tuig. Een doos met schriftjes uit mijn jeugd. De eerste schrijfoefeningen en rekensommen. Nog verder naar achteren. Voorbij de 2 dozen met overgebleven laminaat. De vloer van zolder, een paar planken van beneden.

Daar doemt hij op: het voetenbadje met de ventilator. Ik zie hem liggen. Hert badje wil niet over de stapel laminaat. Ik druk wat planken weg. Er valt iets om aan de andere kant. Ik zie niet wat, maar ik heb mijn badje.

Beneden gekomen voel ik de zomerhitte in de kamer. Ik laat de ventilator draaien. Het schoeprad tikt tegen de stalen beschermhuls. Stekker er weer uit, draaien en wat wrikken. Ik laat hem weer draaien. Geen aanraking meer. Nu nog de ventilator op de juiste hoogte laten draaien.

’s Nachts in de slaapkamer gaat hij mij. Hij draait een half rondje. Het kraakt. We kunnen er niet van slapen. De bries over ons heen is lekker, maar helpt weinig. Een warme nacht, is een warme nacht. De zomerhitte is niet te verjagen met een ventilator.

Als ik dan ’s morgens in het park loop met de honden. Voel ik hoe de zomerhitte langzaam wegwaait. De wind neemt haar mee. Als ik weer in huis kom is de zomerhitte nog altijd binnen. De ventilator gaat aan. De wind neemt de warmte langzaam mee. Het raam uit.

Big

Kunekune biggetjes in het Den Uylpark Almere

Ik wankel door het enorme hok waarin ik beland ben. Mama ligt rustig. Haar huid trilt van de vliegen die rond haar zwermen. Dan schiet haar poot tegen mijn broertje die zich achter haar achterpoot heeft verstopt. Hij heeft er weinig last van.

We liggen bovenop mijn zusje. Ze beweegt zich amper. De lichte en donkere vlekken van haar vallen wel op. Ze stond laatst op en wankelde in de richting van een tepel. Wij waren allang uitgedronken en ronkten weer in een bundeltje op, onder en naast elkaar. Ze waggelde als een dronken cafébezoeker door de nacht. Op zoek naar de laatste kroeg die nog open is. Mijn zusje zocht een tepel. De oogjes nog dichtgeknepen van de slaap.

Misschien is ze nog halfblind. Zo lang zijn we nog op deze wereld. Haar mondje hapt steeds verkeerd en grijpt in een buidel haren. Ze hapt, zuigt, zoekt, hapt en zuigt weer. Ik kan niet zien of ze beet heeft. Wel druk ik even mijn snuit in haar achterste. Je bent de gangmaker of je bent het niet. Ik moet wel even laten weten dat ik hier de gangmaker ben.

Verder is het rustig in het stro. Mijn moeder knort soms knorrig in mijn richting. Ik dwaal dan teveel af. Ik vind het wel leuk om even de ruimte te verkennen. Dan voel ik mij het grote varken in het hok. De pootjes stappen nog wankel op het stro. Maar de val is zacht en ik sta weer snel overeind.

Dan buigt weer een mensenhoofd over ons. Zo’n snoezig gezicht die verbaasde hoofden die enthousiaste kreetjes loslaten. Soms graait een hand over het hek. Ze proberen je dan aan te halen, maar dat wil mijn moeder niet hebben. We zijn van haar en daar moet iedereen van afblijven. Dan loop ik brutaal weg. Net zolang dat de knorrige knor weer klinkt. Terugkomen.

Bintang Beer

‘Bintang Beer Bali’ staat in grote letters op zijn hemd. De grote ster en de cirkel in de vorm van een bierdop doen aan het logo van Heineken denken. Zijn witte armen steken vrijwel in dezelfde gele tint uit het hemd. Hij hangt half voorover. Zijn vingers knippen aan een aansteker. Een stompje sigaar krijgt de vonkjes toebedeeld.

‘Opa, opa’, klink uit de kinderboerderij. Hij loopt het hek uit in de richting van de vouwfiets. Daarnaast prijkt een kinderfiets. Roze slingers steken uit de handvatten. ‘Opa, opa’, een klein meisje rent achter de man aan. Ze draagt een roze hemd. Haar donkere armen steken uit de stof. Ze holt achter hem aan. Haar Indonesische uiterlijk vormt een kleurrijk contrast met haar blonde en bestofte grootvader.

De man haalt de fiets van het slot. Het kinderfietsje staat eveneens los. De sigaar hangt in zijn mondhoek. Hij rijdt al. Het kind slingert achter hem aan op het fietspad. ‘Opa, opa.’ Zijn gezicht heeft dezelfde gele tint als zijn haren. Achter zijn oor, steekt een nieuwe sigaar. Klaar om hetzelfde lot bezegeld te krijgen als het stompje dat nu in zijn mond hangt.

Hij zit half gebogen op het veel te kleine fietsje. Zijn buik steekt rond in het shirt. ‘Bintang Bali’. ‘Opa, opa’, zegt het meisje. Het rijdt aan de andere kant van het fietspad. ‘Ik wil daarheen.’ Hij keert. Zij slingert het fietspad over. Ze rijden in de richting van het bruggetje. Een wolk sigarenrook kringelt om hem heen.

Rondvaart door Almere

Aan boord van de Almere Haven van Almere Veertje

Een rondvaart in eigen stad. Het is heerlijk om toerist te spelen in eigen stad. Vorig jaar had ik het al op mijn verlanglijstje voor mijn verjaardag staan. Helaas ging het toen niet door. Nu kreeg ik het: een rondvaart met Almere Veertje.

We vertrokken met de boot Almere Haven van 12 uur vanaf de Esplanade. Over het Weerwater op weg naar de eerste stop. Zo kregen we een paar mooie beelden te zien van onze woonplaats. Vanaf het water ziet de stad er anders en imponerend uit.

De skyline van Almere gezien vanaf het Weerwater

Het is sowieso verstandig Nederland vanaf het water te ontdekken. Steden als Rotterdam en Amsterdam zien er vanaf de waterkant heel anders uit. Je krijgt een nieuwe indruk van steden. Ook ontdek je een wezenlijke functie van het water: als verkeersaders.

Nu gleden we onder tunneltjes door waar we normaal overheen fietsen. Ook tuurden we naar gebouwen en huizen vanuit gezichtshoeken die we anders niet zo snel maken. Het water is lager en biedt een veel ruimtelijkere omgeving. Met de lage begroeiing langs de waterkant lijkt het of niemand achter die bossages woont. Terwijl ik wel beter weet.

Ook hoor je nog eens wat. Bijvoorbeeld dat de elektriciteitsmasten die dwars door de stad lopen de oude Hanzeroute volgen die de schepen over de Zuiderzee voeren. Of dat bij het Weerwater ook bevers zwemmen. Ze hadden een wilgenboom al om gekregen. En schildpadden aan de oevers liggen te zonnen. Ook hoorde ik waarom er zo’n strakke route over het Weerwater loopt. Er groeit veel gras in het water. Op de plek van de route is het mooi kortgeknipt.

De Gateway – een authentieke Amerikaanse Diner – ligt midden in het Beatrixpark

In de pauze gingen we dineren in de authentieke Diner van Almere, de Gateway. Het is het oudste gebouw van Almere. We aten er een authentieke hamburger. Het smaakte goed en anderhalf uur later pakten we de volgende boot. Ik werd nog toegezongen ook. Een beter verjaardagscadeau kun je niet wensen.

Loslaten - #WOT

Newton zag het in de appel die naar beneden viel. Als je iets loslaat, dan valt het. Behalve als het zelfstandig is en zichzelf in de lucht houdt. Een vogel die leert vliegen, valt naar beneden maar weet zich te redden door met de vleugels te fladderen.

Lopen is niks anders dan voorkomen dat je valt. Je zet de ene voet voor de andere zodat het niet gebeurt. Voor je er erg in hebt, loop je al vallend de marathon. De handen los en daar ga je.

Loslaten is moeilijk. Ik ben bang dat iets kapot valt als ik het loslaat. Het vraagt vertrouwen. En er is niks mooiers dan vertrouwen krijgen. Vertrouwen is net dat duwtje in de rug om juist in de lucht te blijven. Bij honden werkt het net zo. Laat je hond los en je geeft het vertrouwen dat hij bij je blijft.

Iets vasthouden betekent niet dat het bij je blijft. Je kunt het juist kapot drukken met het vasthouden. Loslaten geeft voldoening en trots. Dan kun je het op tijd vangen als het mis dreigt te gaan. Wie zegt dat het misgaat als jij het hebt losgelaten. Als je het vasthoudt gaat het juist mis.

Zo is het verhaal van de appel vooral het verhaal van loslaten. Als het loslaten moeilijk is, denk dan wat er misgaat als je vasthoudt. En dat is veel meer dan er gebeurt wanneer je loslaat. Als je iets loslaat kun je het altijd nog proberen te vangen. Bij vasthouden kan dat niet.

Onderweg

Ik ben onderweg

Vakantie is de tijd van reizen en van onderweg zijn. Er is geen mooiere vorm van onderweg zijn dan lezen. Je zit in je luie stoel – waar dan ook – en laat je meenemen naar de verste uithoeken van de wereld en de fantasie.

Mijn leesroute heeft zich verplaatst van Jan Wolkers naar Jack Kerouac. Ik las over de verfilming van Kerouacs beroemdste boek: On the road. Vertaald als Onderweg door Guido Golüke. Ik trof het boek dit voorjaar aan in de Kringloopwinkel van Almere en kon de neiging niet onderdrukken het mee te nemen.

Tijdens mijn studie las ik het voor mijn leesclubje. Ik vond het verschrikkelijk. Het boek barst uit zijn voegen van drank, vrouwen en drugs. Waarom zou je daarover moeten lezen? Waarom zou je dat gezemel mooi moeten vinden? Ik begreep het niet en wilde het misschien ook niet begrijpen.

Als je dagen tussen de 4 muren van een kantoor doorbrengt, snap je het misschien wel. Ik nam het boek – met de nodige scepsis – in de hand. Een boek dat ik toen verschrikkelijk vond, zou ik nu niet veel mooier vinden. De verbazing was er snel: ik werd gegrepen door het verhaal van de vrienden Sal Paradise en Dean Moriarty. Wat een verhaal en wat een belevenissen.

Ik werd meegenomen naar het Amerika van 1950 en lifte mee van de westkust naar de oostkust en terug. Eindeloos op de cadans van het verhaal. Dat iemand zo’n mooi verhaal kon schrijven over onderweg zijn, reizen en vooral over vriendschap. Vrienden die geen vrienden zijn. Iedereen die waarschuwt dat Dean niet te vertrouwen is, een verteller die het ook wel weet maar het niet wil weten. Tegelijkertijd vertelt het verhaal ook over de andere kant van Dean. De jongen die het hele continent bereist om zijn vriend Sal even te spreken en dan alleen maar stamelen kan.

De roman is met een enorme vaart geschreven, bevat intrigerende personages en boeiende verhalen. De stijl waarin het geschreven is, pakt je beet en laat je niet meer los. Het lijkt net op een glas cola dat je te snel inschenkt. Het borrelt en bruist over de rand. Je probeert het op te slurpen, maar het stroomt alsnog over de rand heen.

Als je dat zo leest, bedenk je dat het haast onmogelijk is een verhaal als On the road te verfilmen. De vele lagen en verhalen. Het is meer dan een stelletje vrienden dat heen en weer rijdt over het continent op zoek naar vertier en vooral naar elkaar. Wat ik gelezen heb, blijft de film vooral beperkt tot het sentimenteel oproepen van een verloren Amerika. Zo lopen ze de hele film met Proust onder de arm, terwijl Onderweg het heel kort aanhaalt aan het einde. Misschien de strekking, maar niet het verhaal.

Folders bezorgen

Ze trok voorbij over het smalle voetpad. De fiets en erachter de fietskar. Het vlaggetje dat een eindje uit de fietskar stak, wapperde op de snelheid van het fietsen. Ze stapte af met een lange haal. Zoals alleen kerels doen. Trok een bundel folders uit de kar, beklom het trapje voor het huis en wierp de folders in de brievenbus.

De folders werden bij elkaar gehouden door een laagje cellofaan. De stapels lagen door elkaar geschud in de fietskar. Ze liep naast de fiets naar het volgende huis. Dezelfde handeling. Haar donkere broek klemde strak rond haar volle lichaam. Niet dat het er iets toe deed. Ze liep behendig als een topsporter door de straat.

De beat ging door de oortjes haar oor in. Ze haalde een muziekspeler uit haar zak, drukte naar het volgende nummer. De muziekspeler verdween weer in de zak. Ze liep naar het volgende huis. Tot ze de hoek bereikte en sprong behendig weer op de fiets. Het vlaggetje verdween vrolijk wapperend om de hoek.

Tot volgende week, zwaaide het.

Nieuwe hondenmand

‘Liggen ze eigenlijk weleens samen in de mand?’ Ik vroeg het gisteravond toevallig aan Inge. De kleedjes uit de hondenmand had ik eens gewassen. De frisse hondenkleden vielen met een plof in het kleine mandje.

Sinds we Teuntje hebben, gebruiken we het mandje van Sientje uit de caravan. Het is een kleine mand. Bij de komst van Saartje kropen ze er samen in. De laatste tijd trof ik ze er nooit meer samen in. ‘Te klein’, concludeerde Inge.

Ik keek nog eens goed. Het mandje is inderdaad niet met de teckels meegegroeid. Onze hondjes zijn het afgelopen halfjaar wel 3 tot 4 keer groter geworden. De mand is even klein gebleven. Wat eerst nog een zee van ruimte was, veranderde in een klein modderpoeltje waar ze helemaal niet meer languit in kunnen liggen.

Bij het bezoek aan de kringloopwinkel trof ik vandaag een nieuwe mand aan. Sterk genoeg om de bijtgrage bekkies tevreden te houden. En groot genoeg om languit in te liggen. Teuntje bewees het vanavond uitvoerig. Ze kon er languit in liggen. Nu nog met z’n tweeën!

Leesroute

Leesroute door mijn boekenkast

Zoals het gaat met een trektocht van plaats naar plaats, zo maak ik ook trektochten met boeken. Ik lees gestaag van het ene boek in het andere. Soms onderbroken door een heftige break. Maar vaker inspireert het ene boek mij om het andere te gaan lezen. En zo baan ik mij een weg door een reeks boeken. Ogenschijnlijk hebben ze niet alles met elkaar te maken, maar nog veel vaker sluiten ze naadloos op elkaar aan.

De laatste maanden werk ik mij door het oeuvre van Jan Wolkers. Het begon eigenlijk bij het lezen van Paul Theroux’ De oude Patagonië Express. Ik daag mij vaker uit een treinboek van hem op schoot te nemen. Na het lezen van De Grote Spoorwegcarrousel en De Grote Spoorwegcarrousel Retour begon ik met het lezen van de Oude Patagonië Express. Het boek schreef de Amerikaanse (trein)reiziger 4 jaar na de publicatie van De Grote Spoorwegcarrousel. Het boek waarmee hij de harten van veel (trein)reizigers en liefhebbers van reisverhalen stal.

Ik moet nog steeds een blogje schrijven over dit prachtige boek. Dat het nog er niet van gekomen is, komt doordat Theroux in zijn boek over 2 boeken schrijft die mijn aandacht trokken. Ook werd ik afgeleid door andere boeken die ik voor Litnet las en soms nog moet bespreken.

Als eerste schrijft Theroux over Boswells Life of Samuel Johnson. Een boek dat zich laat vergelijken met Eckermanns Gespräche mit Goethe. Boswell schrijft over het leven van zijn vriend, de legendarische Samuel Johnson (1709-1784). Deze essayist en dichter is vooral bekend geworden als samensteller van het woordenboek A Dictionary of the English Language. Ik trof via internet aan dat het boek mogelijk vertaald wordt in het Nederlands. De uitgave staat voor volgend jaar gepland.

Het tweede boek dat Theroux leest tijdens zijn reis door Latijns-Amerika is The Narrative of Arthur Gordon Pym van Edgar Allen Poe. Het is de enige roman van Poe. Het boek is enkele keren in het Nederlands vertaald, waaronder door de schrijver A. Alberts. Door het lezen van de Oude Patagonië Express werd ik enthousiast voor de verhalen van Poe. Al snel las ik het verhaal ‘The Gold-Bug’ en wist voor de geest te halen dat dit een lievelingsverhaal van Jan Wolkers is. Hij heeft er een prachtig essay over geschreven en het verhaal heeft een nieuwe liefde bij hem losgemaakt: de liefde voor de Tulpenboom, de Liriodendron tulipifera.

En zo ben ik terechtgekomen bij Jan Wolkers. Langzaam maar zeker heb ik alle romans van Het vroege werk gelezen. De Kus heb ik tussen het fietsen door gelezen. Een heerlijk boek. Dat wat mij betreft zelfs De Walgvogel overtreft. Een mooie opbouw en goede typering van de karakters tijdens een groepsreis in Indonesië. Het verhaal is eenvoudig en meeslepend tegelijk. Ook hier komt een boek in voor: The Romantic Agony van Mario Praz. Ik heb het gelijk vandaag doorgebladerd.

Ik heb nu even een korte leespauze van het werk van Wolkers ingelast. Zo probeer ik even het boekenweekgeschenk van het afgelopen jaar te lezen. En ook ligt Jack Kerouacs On the road op mijn leesplankje. Maar ik weet zeker dat spoedig de volgende roman van Wolkers volgt: De doodshoofdvlinder.

Fietsvakantie: de afstanden

We arriveren op stadslandgoed De Kemphaan

De dag na de thuiskomst van de heerlijke fietsvakantie. We ruimen de boel op, kneden de spieren en slapen vooral lekker uit. Dan genieten we nog heerlijk na van het fietsen. Praten er gezellig over met elkaar. Hoort ze hoe knap het wel niet is en mag ze zelfs nog even door de stad fietsen.

Ik heb gisteravond de afstanden berekend via google maps:

Dag	Van – Naar	Afstand
1	Almere – Lelystad	26,6 km
2	Lelystad – Dronten	46,8 km
4	Dronten – Zeewolde (via Elburg – Harderwijk)	42,5 km
5	Zeewolde – Almere	29,5 km
Totaal		145,4 km

Geen slechte prestatie. Zeker ook omdat de afstanden beduidend verder zijn dan ik dacht. De weersomstandigheden op de eerste en tweede dag waren ronduit slecht. De hoosbui waar we dinsdag in terechtkwamen, belette niet dat we uiteindelijk de verste afstand hebben gereden. Daarbij is de zwerftocht door Lelystad ook een beetje meegenomen.