Morgenstond

Een groot deel van de dag zat ik alleen op de kamer en ik kon het echt niet laten even mijn kleine camera een blik te gunnen op mijn dagelijkse uitzicht. Zo met de zon en de sneeuw, is het bijna een sprookje. Terwijl ik gewoon aan het werk was.

Wak

Als een ijsbeer gehuld in lagen kleding hol ik langs het weerwater. De schemering maakt het ijs tot een spiegel van de stad. Het silhouet tekent haar vorm op het bevroren water.
Een verdwaalde schaatser glijdt over het ijs. Zijn lange schaduw haalt het zicht op zijn route weg. Hij passeert rakelijks een wak, ik zie het ijs zachtjes golven zo met de rode zon op de gladheid.

Ik vraag me af wat ik zou doen als hij in het water verdwijnt. Zou ik hem redden, of aan zijn lot overlaten? Ik hol de hoek om. Hij is uit mijn zicht, mijn vraag zakt weg in het wak van mijn verantwoordelijkheidsgevoel.

Thuiskomst van de IJsbeer.

Gekleurde schoonheid

Bij het thuiskomen zojuist brak juist het gouden fotomoment aan. De koude zon straalde in een kleur die de melancholie nog sterker losmaakte. De kuste de dag gedag.
Het vervulde mij met een korte schoonheidsbeleving. Zoiets heb je nodig als je gehoord hebt dat een oud-collega met wie ik bijna twee jaar op een kamer samenwerkte, er niet meer is. Alles is dan gemeen, onterecht en vooral oneerlijk. Een noodlottig ongeval op oudjaarsdag is de oorzaak van zijn overlijden. Geluk in de kiem gesmoord en kapotgemaakt, doet altijd verdriet. Dag Frodo.

Ontstoppen

De zeepresten bleven de laatste tijd liggen in het bad. Het leeglopen duurde ook heel lang en het irriteerde mij wel dat het water niet zo snel verdween als eerst. Nu bleef het water dobberen en druppelde het bad uit, traag en oneindig, een groep zeepbelletjes en strepen achterlatend.

We hadden nog een flesje ontstopper en die lieten we glijden in de afvoer. Het mocht niet baten, maar we hoopten op de korrels die we lieten vallen tussen de zes gaatjes. Een vleugje water en daarna weer een paar uur wachten. Na afloop hingen wij over de badkuip en tuurden het water weg. Het ging weg, maar toen keken wij allang niet meer, zo traag verdween het.

Vandaag hengelde Inge de keukenontstopper uit het kastje in de schuur. Weer een scheut, de laatste, en ging de weg die het water hoorde te gaan. Ongetwijfeld stuitte het venijnige middel op een bos haar waar een Neanderthaler jaloers op zou zijn. De weinig lege plekjes lieten nog een beetje water door, maar het middel zou de klus in zes uur klaren. 'Klaar terwijl u slaapt' bolde de tekst mee op de fles.

Net in bad geweest en vol spanning het water laten weglopen. Opnieuw deinde het water traag en oneindig in de hoogte. Het is al een halfuur geleden en het bad is nog niet half leeg. Het lijkt wel of de missie nog wel een vervolg krijgt.

Splinter

Het is een dingetje van nog geen twee millimeter, maar hij zit me al dwars sinds woensdag. Bij het uitladen van het bureau uit de achterbak van de auto, stak een lange splinter in mijn middelvinger. Sindsdien pest hij mij en voel ik hem de hele dag door branden onder het vel van mijn vinger. Ik kreeg hem er niet uit, tot vandaag. Want natuurlijk was de soda op en natuurlijk kwam ik gisteravond laat op het idee om het ding eruit te halen.

Na een sodabadje van vijf minuten kwam hij eruit. Ik geloofde het nog niet helemaal dat dit kleine geval mij zo dwars zat.

Meerkoeten

Op weg door de waterkou trof ik enige tientallen meerkoeten aan de waterkant. Ze aasden op het wak waar de eenden in dobberden. Ik vroeg mij af of ik ooit meer meerkoeten gezien had.

Verveling

Een plastic tas tikt bij iedere stap tegen haar kuit. Het stof van haar broek floddert losjes terwijl ze het plein schuin oversteekt. De donkere jas maakt haar lichaam nog vormelozer.

'Anti-verveeldagen' koeien rode letters op de plastic tas. De verveling houdt de
tas vast en beent traag naar het pin-automaat naast de supermarkt. Haar billen groeten met een lichte siddering.

Kerst en Oud en Nieuw. Het is allemaal voorbij, straalt door de verveling heen.

The day after

Een dag na alle gebeurtenissen is het de tijd om de balans op te maken. Bij mij in de straat valt het allemaal mee, af en toe een dun houtje van een gevallen vuurpijl en soms een rood bed van papiertjes, losgeknald van het kruit dat het omwikkelde.

Wat verderop bij de Velsenbrug tref ik vandaag de schade van de brand die er gisteren woedde. Juist toen ik de hond gisteravond rond tienen uitliet, zag ik dikke rookpluimen van daar komen. De vlammen kwamen al een meter of twee hoog. 'De brandweer is al gebeld', merkte een voorbijganger op die mij verontwaardigd zag kijken hoe hier moedwillig iets moois in de fik was gestoken.
De muren van het trapportaal zijn aangevreten door het vuur. Dit is al het tweede brandje deze week op deze plek. Eerder deze week moest de brug het ontgelden. Een deel van de regenpijp is weggeslagen. Het verbaast mij dat het kozijn heel gebleven is en er niet meer door de vlammen is gegrepen. Het leek gisteravond allemaal erger te worden, dan wat ik nu zie.
Nog weer verder is het Velsenpad een veldslag. Een bewoner verschept een uitgewoede brandhaard. Het vuur laait weer op en de rookwolken vermengen zich met de stofwolken die de man loswoelt.
De brug over de Stedendreef, de Noord-Hollandse Poort is helemaal aangetast door een brand. Het wegdek is door de warmte van het vuur helemaal opengebarsten. Het fietspad is niet meer begaanbaar voor het fietsverkeer.
Ik vraag mij af wat de lol aan deze vernielingen is. Als Oudjaarsavond het excuus is om de boel te mollen, dan mag het van mij afgeschaft worden.

Pindaketting

Om de vogels in de tuin wat tegemoet te komen en ook als goedmakertje na de wilde nacht, regen Inge en Doris vanmorgen een pindaketting. Doris kan al heel aardig met naald en draad overweg.

Sterretjes

Bij een mooie jaarwisseling horen voor een driejarige kleuter natuurlijk de fonkelende sterretjes. Doris' geluk kon niet op toen gisteravond de stokjes met een pyrotechnisch mengsel ontvlamden. En het is ook leuk, want ik heb er zelf ook eentje vast gehouden.