A. L. Snijders

Misschien omdat het een gesprek van niets was, Tommy Wierenga ernaast zat, of omdat de klik die Matthijs van Nieuwkerk met Martin Bril zocht, volledig mislukte. Ik vond het optreden van A. L. Snijders bij De wereld draait door dusdanig dat ik helemaal verlang naar zijn nieuwe bundel Bordeaux en ijs. Iemand die zo slecht te interviewen is, maar wel blijft stralen. Dat moet een topschrijver zijn.

Hij schrijft voor tweehonderd mensen die in zijn mailbox staan een kort verhaal en stuurt dat dan naar ze toe. Een fantastisch idee. Het doet mij denken aan het gedicht van de week. Elke week stuurde ik een gedichtje naar alle mensen die in mijn inbox stonden. Daar zaten groten bij, maar de meeste had ik geronseld in het café. Na het lange aandringen van mij, gaven ze uit puur meelij mij hun e-mailadres mee. Op een bierviltje geschreven, altijd met een fout in de naam zodat het mailtje met het gedicht alsnog nooit aankwam.

Snijders doet dat helemaal pretentieloos en gewoon uit vermaak voor zichzelf. Je moet natuurlijk ook in een boerderij in de Achterhoek wonen en geen gezeur van een baan aan je kop hebben. Anders lukt zoiets niet. Gewoon een kort verhaal, of zoals hij het noemt een zkv, iets als 'zeer kort verhaal'. Een haas die in de sloot springt, die honderdduizendste zonsondergang waarbij toch iets vreemds gebeurt, of een akkefietje met de fiets. Overal zit een verhaal in. Het is de kunst om ervoor te gaan zitten en het op te schrijven.

Snijders vertelde dat er op één of andere manier door een computer met pech duizend verhalen verdwenen waren. Hij nam zich niet de moeite de verhalen via digitale foefjes weer terug te krijgen. 'Ach, dan schrijf ik toch gewoon weer duizend nieuwe.'

Echt een schrijver die voor zichzelf schrijft... En voor zijn e-mailcontactpersonen. Misschien moet ik gewoon weer eens die contactpersonen uit mijn e-mailaccount eens een verhaaltje of gedicht toesturen. Gewoon voor mezelf.

Mulisch aan politieke wieg Marijnissen

Een bevlieging is het schrijven voor Mulisch. Dat haalt Mathijs van Nieuwkerk uit de documentaire die vanavond wordt uitgezonden. O ja, by the way, Mulisch is sinds 2002 gestopt met schrijven. Net zoals hij stopte met roken tussen twee trekken van zijn pijp, zo heeft hij de schrijverspijp aan Maarten gegeven. Ik vermoed dat hij met beide dingen tegelijk is gestopt.
Marijnissen heeft iets anders uit Mulisch gehaald, hij onthulde dat zijn politieke interesse is aangewakkerd door een boek van Mulisch over Cuba.

Even voel ik de schaamte door Mulisch lichaam trekken en het besef: Ik sta aan de basis van een raddraaier, die nog gelooft in de dingen waar ik nooit in geloofd heb. Mijn vriend Komrij vertelde eens over de activist Mulisch, die met zijn sportwagen drie straten verderop de rellen van de revolutie ijlijngs passeerde in een vaartje van honderdzestig kilometer per uur.

Kruisbestuiving bij de gemeentegrens

ś Morgens in de krant, 's avonds op televisie. Ik las vanmorgen een stukje over astrologie en sterrenkunde van Vincent Icke. Vanavond presenteerde de sterrenkundige het weerbericht van het heelal.
In één week zie ik het programma De Wereld Draait Door al een aardige kruisbestuiving maken met NRC Handelsblad en de grachtengordel. Maandag zat Pieter Steinz zijn eigen zaterdagrubriek dunnetjes op televisie over te doen.
Originaliteit, nieuwe gezichten en andere onderwerpen, bepalen volgens mij de kracht van een televisieprogramma. Nu wordt een circus gemaakt met artiesten die hun kunstje al ergens anders doen. Jammer, want er is veel talent dat onopgemerkt blijft. Alsof de wereld ophoudt bij de gemeentegrens van Amsterdam. Dat lijkt de oud-hoofdredacteur van Het Parool en ook van de Amsterdamse zender AT5 graag te willen uitdragen.

De wereld herhaalt door

Het lijkt nog het meeste op masturberen op tv. In het begin vond ik De Wereld Draait Door best een leuk programma. De constructie met Mathijs van Nieuwkerk en een site-kick was best leuk en leverde soms grappige situaties op. Maar als ik dan het programma vanavond bekijk met Arjan Ederveen en Joep van Deudekom met zijn maatje Rob Urgert, dan slaat mij het gevoel naar de keel dat ik naar een herhaling zit te kijken. Terwijl het gewoon live is. De gasten zijn het afgelopen jaar zeker één keer langsgeweest. Ze spraken toen ook over de nieuwe dvd van creatief met kurk (nu tweede deel) en een nieuw televisieprogramma (toen Vara nu Net5 en een andere naam) Om te zwijgen over Rutger Hauer of Rene Froger. Gasten die bijna wekelijks aan tafel zitten.
Zeker, televisie is een moeilijk vak en Nederland is een klein land. Het is verdomd lastig om dagelijks een praatprogramma te maken met veel gasten en actualiteit. Toch geloof ik dat het mogelijk is om een leuk programma te verzorgen, zonder in de herhaling te vervallen. Er gebeurt veel meer en zo'n zestigkoppige redactie moet zeker wat creatiever kunnen zijn. Originaliteit verdwijnt en de herhaling viert welig hoogtij. Het is niet de wereld draait door, maar de wereld herhaalt door.