In een lijstje

Het is alweer een paar weken geleden dat Inge voor mij een fotocollage maakte. De foto bestelden we bij het Kruidvat, maar een passend lijstje vond ik er nog niet bij.
Gisteravond kocht ik een lijstje en vandaag zette ik het op mijn bureau. Nu kijken heel veel Dorissen mij aan als ik werk.

Dat kost niet duur (2)

Gelukkig zijn er in mijn omgeving mensen die goed researchwerk verrichten. Het Kruidvat-verhaal krijgt een vervolg. De actie 'Dat kost niet duur' schijnt te passen in de ideëenwereld van het reclamebureau dat de actie op touw heeft gezet. 'Het hoort bij het Hollands voordeel festival', aldus een medewerker die de grap in een mailtje probeert uit te leggen. 'In de folder staat ook 'u heb'', voegt de beantwoorder toe aan de uitleg.
Wie begrijpt dergelijke 'taalvondsten'? De puristen ergeren zich aan het foutieve taalgebruik en de eerstejaars pabo'ers zien de grap niet. Op het moment dat een grap uitgelegd moet worden, is het al geen grap meer.
Ik heb zelf het idee dat dit de eerste actie is van het nieuwe reclamebureau van Kruidvat. Het bureau Beyenmeyer is na een zorgvuldige selectie uit vijf bureau's gekozen. Waarschijnlijk de humor en taalkundige spitsvondigheden hebben de doorslag gegeven.
Op het moment dat een taalfout als een grap wordt neergezet, ben ik de weg in humorland kwijt.

Kijk voor meer druktemakers bij:

• www.vaagtaal.nl: voor de echte taalpurist en mopperaar;
• www.mimblog.nl: wat meer vanuit de reclamekant bezien;
  
• www.bartrick.punt.nl: iemand die het ziet en de grap net als vele anderen niet begrijpt.
  

Hajo meisje

We lopen langs de gracht. De warmte zorgt ervoor dat de hondenpoep op de helling naar het water in onze richting geurt. Een meisje pakt de kleine stenen die bestraat liggen op het smalle stukje tussen huis en pad.
Doris houdt mijn hand vast bij het lopen. 'Wat doet het meisje?' vraagt ze. 'Ze stapelt stenen.' We passeren het meisje. 'Hajo meisje', zegt Doris. 'Hallo', zegt het meisje terug. 'Het meisje zei hajo', zegt Doris trots.

Dat kost niet duur

Uit de serie kantinegesprekken:

C: 'Wat ik laatst zag, zou dat een grap zijn? Ik vraag het me echt af of ze het bewust hebben gedaan. Zoiets doe je toch niet serieus? Bij Kruidvat stond buiten een bord met de mededeling Dat kost niet duur.'
B: 'Ach, hou toch op. Dat zijn mijn vader altijd. Het kost veel of het is duur. Nou, van mij mag je wel zeggen dat het duur kost.'
C: 'Maar zo'n reclamebedrijf zou toch genoeg mensen moeten hebben die het goed schrijven.'
B: 'Net zoiets als ergeren en irriteren. Hoe was het nou? Ergeren aan was fout. Nee, je ergerde je, of: je irriteerde je aan iets. Geloof me, hij heeft het er zo in gestampt, dat ik het nu spontaan vergeten ben.'
C: 'Ik geloof nooit dat je dat serieus fout doet. Er hebben zoveel mensen naar gekeken.'
B: 'Ach, taal verandert toch. Trouwens, volgens mij snappen jongeren de grap dan niet eens.'
C: 'Het lijkt wel of ik van een andere planeet kom. Met mijn neefjes heb ik het gevoel dat ik twee werelden verder ben. Kijk B, ik sta van jou één wereld af en dan van je dochter nog één verder. Ik word oud, geloof ik.'

Nagelaten gedichten

Voor een week had ik ze allebei nog niet en kon het mij enkel toewensen. Nu bezit ik zowel de Verzamelde gedichten als de Nagelaten gedichten van Simon Vestdijk. Gisteravond zag ik de Nagelaten gedichten op de deurmat liggen, de hond Sientje had de bundel godzijdank niet opgevreten en het kaft had de val van een meter overleefd.
Ik schreef vrijdag zo vol vuur over mijn wens, dat ik direct op internet zocht en de bundel voor een zeer acceptabele prijs vond bij antiquariaat Boek&Glas in Amsterdam.
Weer zo'n gaaf exemplaar ligt er nu naast mij. De geur van het papier is vergelijkbaar, totaal ongebruikt, vrijwel geen letter gelezen en afgesleten. Het lezen van de gedichten roept alleen maar verbazing op. Ik proef en lees geen verschil met de gedichten van de Verzamelde gedichten. Altijd keurig af en degelijk in elkaar. Geen onverlet woord en geen zinloze gedachte. Zelfs hele cyclussen zoals Amsterdam, Tranen, Portretten van jeugdvrienden of Korte berichten uit het Vondelpark. Alsof elk nagelaten gedicht voorbestemd was voor de drukpers.
Aan Nagelaten werk hangt altijd zo'n vies geurtje. Het zijn meestal de gedichten die het net niet haalden, half af en klungelige rijm. Bij Vestdijk is dit geenszins het geval. De gedichten tonen een dichter die die zijn vak verstaat. Wat leuk is, zijn de vertaalde gedichten van Rilke en Dickinson. Ze doen niet onder met het de vertalingen in Verzamelde gedichten.

Glijbaan

Ik vroeg Doris vanavond voor het slapen gaan, wat ze vandaag gedaan had. Ze vertelde dat ze van de glijbaan was geweest. Kinderen malen niet om wilde attracties, zij letten op heel andere dingen. Daarom voor de glijbaan-collectie een nieuw filmpje in de reeks.

Ze heeft ook heel veel andere dingen gedaan, zoals in het treintje zitten...

...of zelf een auto besturen...

Druk op die knop man!

De rollende theekopjes heb ik net overleefd en de vliegtuigjes draaien een stuk rustiger. Daarom stel ik Doris voor in die dingen te gaan. We kijken terwijl het ding draait aandachtig hoe de vliegtuigjes ronddraaien en in hun vlucht van beneden naar boven gaan.
We stappen in, ik bind ons vast aan hetzelfde hengsel en voel hoe we langzaam in een draaimolen verzeild raken. Ons vliegtuig blijft mooi op dezelfde hoogte van de grond hangen. De vliegtuigen om ons heen maken alle capriolen die een vliegtuig in een draaimolen maken kan. Ons vliegtuig zweeft op dezelfde hoogte.
Ik zoek naar een stick of een knop, maar zie alleen een strak dashboard zonder iets voor ons. Ik gebaar machteloos naar Inge die ons op de foto zet en gebaart dat we nu echt eens omhoog moeten. Een man in het publiek, dat wacht op de volgende ronde, zwaait naar me. 'Druk op die knop man!' 'Maar ik zie geen knop', roep ik machteloos. Terwijl ik de zin uitspreek verschijnt er op het dashboard een grijs-metalen knop. Ik druk hem in, we stijgen op en als ik de knop loslaat, dalen we langzaam. 'Omhoog en omlaag,' zegt Doris vol enthousiasme. De mechaniek van de draaimolen kraakt als ik de knop weer in druk.

Gegarandeerd stralingsvrij

Kernie heet hij. De naam klinkt vertroetelend. De mascote van het pretpark Kernies Familienpark, als onderdeel van het complex met hotels, restaurants en barretjes: Wunderland Kalkar. Een pretpark in de voormalige kerncentrale bij Kalkar, langs de Rijn gelegen, iets over de Nederlandse grens. Als de boel niet draait, heeft het iets onschuldigs en schattigs.
De kerncentrale stond vanaf 1985 klaar om te gaan draaien, maar de politiek draaide zover dat hij nooit ging draaien. Het verhaal van de kerncentrale bij Kalkar is een verhaal van moderne techniek, de angst, het milieu en besluiteloosheid. Maar vooral het verhaal van geldverspilling. Acht miljard Duitse Marken armer stonden de betonnen bouwsel weg te rotten. Twee meter dikke muren die aardbevingen en raketaanslagen overleven, maar de politiek niet konden overtuigen.
Het heeft wel iets om zo over dat park te lopen, dat eigenlijk voor heel andere doeleinden bestemd was. Hoe die zakenman Hennie van der Most hier iets in heeft gezien. Omdat van kernstraling geen sprake is, kan hij hier zelfs adverteren dat het stralingsvrij is. Alle oorspronkelijke gebouwen staan er nog en hebben een bestemming gekregen. Alleen het grootste gebouw waar de kernreactoren in stonden, staat nog leeg. De koeltoren bevat van onderen een speelparadijs, van buiten een klimwand en van binnen een omgekeerde echoput. Hoe van iets simpels, een attractie wordt gemaakt.
Op zo'n maandag is het heerlijk rustig, zodat wij de gewonnen kaartjes van de postcodeloterij goed kunnen besteden. Behalve van een basisschool uit Bennekom, de Kraatsschool, valt er van drukte weinig te bespeuren. Dat betekent weinig wachten bij attracties, zelfs de gratis patat en frisdrank is snel binnen handbereik. Hoe leuk een dagje weg naar een kerncentrale kan zijn.
Hoe snel de angst een attractie is.

IJmeer

Water en mist zoeken elkaar op
Een schip drijft in de lucht
voor de dobberende eendjes
golven de baren zachtjes uit

Een stem praat dichtbij
waar niemand staat
het land aan de overkant
verdwijnt in een wolk

Een klotsende bak water
boordevol met algen
noemde iemand het eens
zonder gevoel voor poëzie

Als de zon nu scheen
zou ik het stadiondak zien
en groen, heel veel groen
van de kade en de brug

Nu krijst een hoentje
over het water en doet
of de klotsende algen
hem tot kotsen dwingen

Almere, 1 juni 2008

Bellenblaas

Een bellenblaas-setje van de Lidl had Inge mee naar huis genomen. We wierpen gisteren de halve 'Nachfüllflasche' in het bijbehorende 'bord' en bliezen een kwartier gigantische bellen. In een soort tennisbeweging 'ademt' de wind in het met zeepsop gevulde gat en een grote bel vliegt de lucht in.
Een duur feest, zo vond Inge. De herinnering aan het afwasmiddel, al dan niet verdund, waar geen bel van viel te blazen, stond ons allebei in het geheugen gegrift. Inge speurde wat op internet en vond een recept voor de echte bellenblaas.
We hebben gisteren even geoefend, maar na een nacht staan, is het resultaat verbluffend. Doris genoot vooral van de demonstratie, waartussen haar eigen bellen fraai kringelden.


O ja, voor hetzelfde resultaat: het recept voor de bellenblaas:

• 2 liter water
• 100 gram suiker (opgelost in een klein beetje kokend water)
• 150 milliliter groene of gele dreft
• 5 tot 10 gram glutofix of Collall (dit is peuterlijm), behangplaksel kan ook, maar dit geeft niet uitwasbare vlekken op kleding (zie de reactie van Ewa)
  

Tot slot nog een paar foto's van het bellenblazen van vanmiddag...

Inge slingert een grote bel de lucht in.Bellen hangen in de atmosfeer.
Resultaat van een kwartiertje bellen maken.