Vorstschade of vandalisme

Vorstschade of vandalisme?

Het lijkt wel of deze bomen in het park moedwillig zijn gesloopt door vandalen, maar ik vermoed dat de vorst de vandaal in dit geval is. De bast heeft overal losgelaten en er zijn zelfs kale plekken waarbij het hout goed zichtbaar is. De bast ligt in schilfers onder de boom.

Het lijkt of iemand er met een botte bijl naar beneden heeft staan hakken. Of met een scherp mes de bast heeft losgeschraapt. De vorst is natuurlijk van zichzelf bot genoeg om op een boom te hakken. Zeker als de koude winterwind langs de vrijstaande bomen giert. De sneeuwstorm van zondag deed de rest.

Een droevig gezicht, maar voor een mooi winterlandschap moet je blijkbaar wat over hebben. Ik zie veel bomen die het zwaar hebben. Grote vochtplekken verschijnen in de bast. Mogelijk dat de bomen in het park op deze plek zijn stukgevroren.

Zeker 2 bomen bij het Den Uyl monument in het gelijknamige park zijn er slecht aan toe. Hopelijk komen ze de vorst weer te boven. Maar dat weten we pas later.

Heuvelrug op posterformaat

Daar is hij dan: het winnende gedicht Heuvelrug op posterformaat

De poster met mijn winnende gedicht ‘Heuvelrug’ is bezorgd. Ik was verschrikkelijk benieuwd naar het resultaat. Net als het formaat. Het resultaat mag er zijn en het formaat ook! De poster is op A2-formaat, ongeveer 42 bij 60 centimeter. Hij komt in alle VVV’s van de heuvelrug te hangen. En wie weet hangt een gemeentehuis, bibliotheek, museum of andere attractie de poster ook op het raam.

Het lettertype van het gedicht is in de huisstijl van Uitindeheuvelrug.nl. Dit komt de leesbaarheid niet altijd ten goede. Zeker als je het van een afstandje probeert te lezen. Je moet er dicht opzitten om het goed te kunnen lezen. Ik hoop dat de mensen die dit gedicht tegenkomen die moeite nemen.

Doe mee voor mijn prijs!
Ik ben vooral benieuwd hoe het gedicht hangt in de VVV’s. Daarom daag ik je uit. Ik zou het leuk vinden wanneer je de poster tegenkomt, hem op de foto voor mij wilt zetten in zijn omgeving. Dus mocht je hem op of rond de Utrechtse Heuvelrug aantreffen, stuur dan de foto op. Deel de foto via facebook, Google+ of twitter als je hem bent tegengekomen. Je mag ook de pdf van de poster uitprinten en voor je eigen raam hangen. De mooiste foto krijgt een persoonlijke prijs van mij.

Download gedicht Utrechtse Heuvelrug in pdf

De Grootinquisiteur - Dostojevski's De gebroeders Karamazov

Ik strand in elke vertaling van Dostojevski’s Karamazov

Als er een boek is dat ik vaak geprobeerd heb te lezen, dan denk ik aan De Gebroeders Karamazov van Fjodor Dostojevski. Ik heb veel boeken van hem gelezen. Het lezen van Misdaad en straf was voor mij bijna een religieuze ervaring. Gegrepen door het verhaal las ik het verhaal in twee dagen uit. Het boek liet mij niet los. Daarna haalde ik veel boeken van hem en las ze ook.

Van De gebroeders Karamazov bezit ik zelfs een tweede en nieuwere vertaling, getiteld De broers Karamazov. Ik heb het boek een paar keer proberen te lezen. In het beroemde gedeelte, het verhaal van de Grootinquisiteur, blijf ik haken. Het vormt het hoogtepunt van de literatuur, maar mijn aandacht valt weg als ik in dit hoofdstuk beland.

Tijdens mijn reis door Italie in 2001 nam ik het boek mee en strandde ergens in het herhaal van de Grootinquisiteur. In de Pandora-pocket ligt nog een ansichtkaart van het Piazza Navona in Rome. In de zomervakantie van 2009 probeerde ik het opnieuw met de kersvers aangeschafte ‘nieuwe vertaling’ van Van Oorschot. Dit keer op de camping, maar het lukte niet. Weer bleef ik steken in het mooiste verhaal uit de wereldliteratuur.

Afgelopen zomer schreef blogvriend Jacob Jan Voerman prachtig over dit hoogtepunt van de wereldliteratuur. Dit keer probeerde ik alleen het fragment te lezen. Maar weer lukte het niet. Het lijkt of er een inquisitie op dit hoofdstuk rust. Elke keer als ik begin, strand ik. Zeker, ik had het hoofdstuk dapper uitgelezen, maar dan kon ik het op geen enkele manier doorgronden of navertellen.

Misschien klikt het gewoon niet tussen mij en dit hoogtepunt uit de literatuur. Misschien wil ik het doorgronden en is het gewoon ondoorgrondelijk. Misschien is het gewoon literatuur die niet aan mij besteed is. Toch koester ik nog de hoop het boek ter hand te nemen en het echt uit te lezen. Ooit op een dag als ik mijzelf begrijp. Ik vermoed dat mijzelf begrijpen en De broers Karamazov uitlezen op dezelfde dag vallen. De dag dat ik het boek uit heb.

#50books
Ik doe mee met het fantastische initiatief van Petepel. Elke zondag stelt hij op zijn blog een vraag over boeken, onder de noemer 50books. Vandaag de tweede vraag: Welk boek krijg je maar niet uitgelezen, hoe vaak je er ook aan begint?

Sneeuwpret

Het heuveltje iets achter ons huis, staat garant voor veel sneeuwpret. Dat hebben de voorgaande jaren wel bewezen. Maar gisteren gingen we het wat grootser aanpakken. Doris liet de middag bij de bso verstek gaan om lekker te sleetje glijden. Toen ik aanbood om met haar naar het Beatrixpark te gaan, kon het geluk helemaal niet meer op.

Ik bracht haar keurig met het sleetje. Ze werd de hele rit naar het park confortabel voortgetrokken door het werkpaard. Dat is nog eens een arrenslede. Het is best een aardige wandel zo door de sneeuw. Gelukkig wordt in het park niet gestrooid waardoor de wegen bijna helemaal begaanbaar waren voor een vader met een slee achter zich.

Daarna diende zich de grote bult aan die midden in het Beatrixpark staat. Ik herinner mij nog goed hoe we daar liepen toen we hier kwamen wonen en de sneeuw zich aandiende. Het was een koude winter. Net als de jaren erna. Het lijkt wel elke winter wel te sneeuwen.

Deze heuvel midden in het park, is een heuse belevenis. Hij is een stuk hoger dan de bult bij ons achter. Wel moet je oppassen niet in het water te belanden dat beneden vlak langs het pad loopt. Doris moest even het remmen onder de knie krijgen, maar dat lukte al heel snel.

Zo ging ze een paar keer van de heuvel af en genoot van het vaartje waarmee ze beneden kwam. Net als al die andere kinderen. Het was wel een stuk kouder geworden dan eerder die middag toen ik er nog in het zonnetje met de honden liep. Daarom bleven we niet zo lang. Het was een geslaagd partijtje sleetje glijden. De terugweg was eveneens een feest, getrokken door het werkpaard.

De grote oversteek

Een waterig winterzonnetje schijnt in het park. In de verte loopt een echtpaar over de boulevard. Ze flaneren niet. Ze drentelen. Het lijkt wel of ze rondjes om elkaar lopen en zo geleidelijk vooruit cirkelen.

Ver achter hen loopt een hond. Hij laveert zich vooruit over het pad. Nog slomer dan het cirkelende echtpaar. Ze bereiken het bruggetje, dat haaks op de brede boulevard staat. Ze nemen die brug om het pad op het eilandje te bereiken. Ze trekken over het bevroren water.

De stappen van eenden en waterhoentjes liggen donker op de sneeuw. Daaronder ligt ongetwijfeld ijs. Maar de scheuren in het ijs verderop doen vermoeden dat een stap op het natuurijs vragen om problemen is. Daarvoor is het ijs te dun en het water eronder te diep.

Traag loopt het echtpaar over de brug. De klim naar boven vraagt veel van ze. Ze cirkelen niet meer, maar gaan kreunend en steunend omhoog. De hond laveert zijn tocht verder over de boulevard en mist zo de brug. Het dier heeft er geen last van. Er ligt genoeg sneeuw en ander vermaak om zich over te bekomeren.

Dan tikt de man tegen jas van de vrouw. Hij wijst het dier na. Zij roept hem. ‘Jimmie hier’, gilt ze over het bevroren water. Hij staat al aan de overkant en roept ook. ‘Jimmie’. Het dier rent in de richting van het water en springt op het donkere ijs. ‘Trui’, gilt de man nu. ‘Jimmie hier’, roept ze nu.

Er klinkt paniek in haar stem. Het dier heeft de overtocht ingezet en gaat gewoon door. Dwars over de bevroren sporen van de waterhoentjes. Zonder angst en vrees. Trui begint nu te gillen. Er is geen naam meer in te horen. Dan staat het dier in de rietkraag aan de overkant. Bij de man. ‘Hij is hier’, schreeuwt hij.

De vrouw stopt met gillen en rent de brug over naar de hond. Ze omhelst het dier opgelucht. Dan slaat ze een arm om de man en samen cirkelen ze verder en slaan het pad in. Jimmie laveert erachter. Net als voor de oversteek.

Overstromen in de flow - #WOT

Hij wist niet zo goed waar de cadans van het leven viel. Go with the flow, noemden ze het. Gaan met het ritme dat anderen je opleggen. Elke ochtend op tijd uit bed, de trein in en op weg naar kantoor. De gang door. Hij kende het beeld uit zijn hoofd. Hoe de gang nog donker was. Hij het licht aandeed. Het knopje zat vlak achter de klapdeuren.

De deur openen. Hij graaide in zijn rugzak, het zijvak. De sleutel hing aan een keykoard. Het ging moeizaam. Daarvoor zat het slot te los in de deur. Hij leerde pas veel later het trucje. Je moest de vlakken rond de sleutel met de vingers aandrukken en dan draaien.

Dan het licht in de kamer aan. Hij liep naar het bureau, de computer aan, het raam wijd open. Hij had deze gewoonte overgehouden aan een collega die elke morgen het raam helemaal opende. Zij was allang vertrokken. Het contract was niet verlengd, zoals het hier de laatste jaren gewoonte was geworden. Niemand bleef langer dan de 3 contractperiodes van een jaar.

Hij blies het kantoor uit. De koude wind van de ochtend wuifde de bedorven kantoorlucht uit de kamer. De verwarming voelde warm. De laatste was hem gisteren vergeten dicht te doen. Het kwelde hem. Zonde van de energie, die onnodige hitte.

Hij vulde de waterkoker met water en draaide zich om naar zijn computerscherm. Het vroeg om zijn inlogcode. Hij tikte de onmogelijke codes op het scherm. Dat hij het wachtwoord onthield, zelfs na een vakantie van een paar weken, bleef hem verbazen. Er zat geen naam of ander ezelsbruggetje aan vast. Toch wist hij de onbeduidende tekens, compleet met dollarteken in de juiste volgorde in te tikken.

Het water in de waterkoker kookte. Hij goot het hete water in zijn mok. De aanslag van de thee zat aan de wanden vastgeklonken. Het liet een bruin spoor na dat in de loop van de tijd een steeds egalere kleur had. Het was de flow, waarin hij zat. Als hij het zou schoonmaken doorbrak hij zijn eigen ritme. Bovendien was het binnen een dag weer even bruin. Wat er zit, heb ik niet binnengekregen, dacht hij als troost.

Hij begon te werken. Het mailprogramma zat boordevol mailtjes die nog verstuurd waren na zijn vertrek gistermiddag. Hij kwam vroeg, zodat hij ook vroeg kon gaan. Daarna startte hij het statistiekenprogramma op. Even kijken wat er gisteren gebeurd was. Niet zoveel, zag hij snel.

Het werd koud, het raam moest dicht. Hij ging verder met werken. Aandachtig in de rust. Soms schreef hij een los woordje op in het schriftje dat hij links van zijn toetsenbord had neergelegd. Een gedicht kon zo geleidelijk ontstaan op de flow van het werk.

Hij wachtte tot de eerste zou komen. Tegen negenen. De stoel bleef leeg. De klok tikte verder. Het bleef leeg. Ook de tweede stoel bleef leeg. Nog een uur later tuurde hij naar de deur. Hij keek op de gang. Het was allemaal leeg. Zelfs de schoonmakers bleven weg, terwijl die elke morgen druk aan het werk waren. De enige deur die openstond, was de deur van zijn kamer.

Hij liep terug naar zijn computer en zag dat de halve werkdag voorbij was. Hij tuurde op het scherm, keek nog eens duidelijk: zaterdag stond er duidelijk in zijn agenda. Hij zat zo in de flow, dat het weekend zelfs opging in het ritme van de week.

Teckels in sneeuw

Een klein jaar geleden (eind januari) kwam de eerste teckel in huis: Teuntje. Daags erna begon het te vriezen en nog een paar dagen later viel de eerste sneeuw. Zo liep een puppie van 9 weken in de verse sneeuw.

Teuntje op Zapp Live

We maakten een prachtige foto van Teuntje in de sneeuw. Ze stond voor de slee waar Doris op zat. Het leek net of de kleine pup de slee aan het trekken was. We stuurden de volgende dag de foto op naar Zepp Live. En daar kwam ze op televisie. Saartje was er nog niet, die hing op het moment van de foto aan de tepel van moeder Bree.

Nu de sneeuw weer ligt, moesten we allemaal aan die foto terugdenken. En vandaag stelde Doris voor om de foto nog een keer te maken. Maar dan een jaartje later. We hebben niet alleen een oudere Teuntje. Ook de dame op de slee is een jaartje ouder. Bovendien is Saartje er ook bij. Net als de rest ook een jaartje ouder.

De uitvoering was een stuk lastiger dan het idee. De honden wilden natuurlijk niet mooi naar voren kijken. Ook trokken ze niet zo uitdagend als Teuntje vorig jaar. Uiteindelijk slaagden we erin op dezelfde plek als vorig jaar. En het verschil is goed te zien.

Aanrandend

Interessante opmerking die Said el Haji op facebook plaatste vandaag. Hij haalt onderzoek van kenniscentrum Rutgers WPF aan. Hieruit blijkt dat veel allochtone jongeren de neiging hebben om de schuld van een verkrachting bij het slachtoffer neer te leggen in plaats van bij de dader. Ze liep er dusdanig bij dat ze erom gevraagd had, luidt de verklaring.

Alsof de kleding van een meisje ‘uitnodigt’ tot verkrachting. Het dragen van weinig verhullende kleding wordt hierbij als ‘sletterig’ opgemerkt. En dat zou de daders zo verleiden dat ze wel moeten verkrachten. Dat zo’n meisje verkracht wordt, is haar eigen ‘schuld’. Ze heeft er immers vanwege haar kleding om gevraagd.

Onzin natuurlijk. En dat bleek ook uit de reacties. Said zag het geheel vanuit een andere cultuur waarbij vrouwen dikwijls naakt rondlopen en zo nog minder verhullen dan de meisjes in ‘sletterige’ kleding in Nederland. Het item zette mij aan het denken.

Wanneer vrouwen weinig kleren aan hebben, wordt dat als verleidelijk gezien. Terwijl mannen die weinig dragen met afschuw worden bekritiseerd. Denk aan het bouwvakkersdecolllete dat niet bepaald als flatteus wordt gezien. Of mannen die met blote buik rondlopen.

In het boek Vaders en dochters van Martin Bril staat het verhaal ‘Naakt’. De dochters van Bril kunnen er niet tegen als hun vader halfnaakt door het huis loopt. ‘Aanrandend’, noemen ze het. Dat hij gewoon een schone en witte onderbroek draagt, maakt niet uit. Het blijft ‘aanrandend’.

Ik vind het vooral grappig dat Brils dochters dat zo noemen. Niemand zou dat in zijn hoofd halen bij het zien van een halfnaakte vrouw om dat ‘aanrandend’ te noemen. Het zou eerder volgens bepaalde jongeren een aanranding oproepen. Voor Brils dochters is het zien van hun halfnaakte vader ‘aanrandend’.

Daarom trekt hij maar iets aan als hij de echtelijke slaapkamer verlaat. ‘Het voelt, eerlijk gezegd, al vrijheidsberoving, maar gelukkig is het mijn eigen huis dat de gevangenis is’, eindigt het verhaal van Martin Bril.

Bij de filmopnames van Peter Greenaway zat een oudere man in zijn kamerjas. Onder de kamerjas had hij niks aan. Zelfs geen onderbroek. Een vrouw die ook bij de opnames was en net als iedereen lang op haar beurt moest wachten, ergerde zich mateloos aan deze man. Ze vond het vies en ook ‘aanrandend’. Al zei ze het laatste er niet zo bij. De man trok zich weinig van aan van de vragen om iets aan te trekken. Stiekem genoot hij ervan.

Reerug

Anderen gaan naar de markt en kopen een koe. Ik kom van de markt met een reerug in een wit plastic tasje. Voor de honden. Zaterdag kwam ik thuis met een zak vol lekkere hap voor de honden. Een halve ree droeg ik in het plastic tasje. De inhoud bestond uit een paar mooie stukken ribben en delen van de rug. Net als wat schouderbladen en andere botten.

De eerste portie kregen ze gisteren. Een groot stuk rug verdween onder het opstapje, het favoriete eetplekje van Saartje. En op de deurmat, de eetplek van Teuntje.

Ze weten ondertussen goed raad met de botten en knekels van het wild. Vakkundig ripten ze het vlees van het bot en knarsten het bot naar binnen. Iedere keer weer een mooi gezicht. Even komt dan de woeste kant van de hond naar buiten. Je hoort hoe de buit wordt vermorzeld in dat machtige gebit.

Natuurlijk allemaal goed in de gaten houden. Het mag niet te hard gaan en een bot kan te groot naar binnen gaan. Tot nog toe gaat het heel netjes. Ze eten rustig genoeg om de maaltijd goed te verwerken. En het is heerlijk om naar te kijken hoe je eigen huiswolfje zo’n machtig stuk wild naar binnen werkt.

Mijn jeugdboek: De Heidelbergse Catechismus - #50books

Opening van de Heidelbergse Catechismus met zondag 1

Een fantastisch initiatief van Petepel: elke week een vraag beantwoorden over boeken. Vandaag het boek dat mij van mijn jeugd het meest is bijgebleven. Dat antwoord laat zich raden: de bijbel in een statig boek met de berijmde psalmen achterin. Achter de psalmen zaten dan nog de Dordtse Leerregels en de Heidelbergse Catechismus.

Voor de paplepel
Ik ben met de bijbel opgevoed. Nog voor de paplepel er was, was de bijbel er. Ze passeerden mij in alle denkbare diktes, kleuren en formaten. De kinderbijbel en de bijbel voor volwassenen.

Ex Libris in een zakbijbeltje met psalmen en catechismus uit 1865. Er staat: ‘dit boek behoort aan mij Thoria Sara Verdick oud 17 jaren. gekregen den 10 september 1868.’

Het exemplaar dat mij met het meeste aantrok, was wel het exemplaar dat mijn moeder meenam op zondag naar de kerk. Met die mooie gaten aan de zijkant in de bladzijden om snel het bijbelboek te vinden. En achterin de formulieren, de leerregels en de catechismus.

Onbetaalbaar
Die bijbels waren onbetaalbaar. Nieuw of tweedehands, je betaalde er een vermogen voor. Nu zie ik ze vaak liggen, afgedankt en wel. Afgelopen week kwam ik een exemplaar tegen – een NBG-vertaling – in een kringloopwinkel. Ik heb hem niet gekocht omdat ik meer bijbels heb dan sokken. Het was wel een exemplaar uit mijn jeugd.

De kleuterjuf had er precies zo een. Dat zij op een Hervormde school uit deze (nieuwe) vertaling mocht lezen, verbaast mij nu. De gele strepen, afgewisseld met groen, herinner ik. Net als dat ze de bijbel vasthield en het stukje van het nieuwe testament scheidde van het oude als Mozes de Schelfzee spleitte.

Zondagmiddag
Mijn echte herinnering aan de bijbel, is een zondagmiddag. Mijn vader was naar de kerk (de middagdienst). Mijn moeder paste op ons. Ik had het psalmboekje van mijn moeder te pakken. Ze luisterde naar de kerkdienst op de radio. Ik pakte een stukje uit de Heidelbergs catechismus en schreef de tekst letterlijk over.

Geheimzinnigheid
De geheimzinnigheid van de letters. De drukletter ‘g’ maakte de meeste indruk. Dat grote rondje onderaan, enigszins afgeplat. Het kleine rondje erboven, verbonden door een raar kringeltje. Of die imposante ‘W’, waarin de schuine stokjes in het midden zo mooi door elkaar heen lopen.

Ik kon niet lezen wat ik schreef. De letters spraken voor zichzelf. Het was het geheimschrift dat het eigenlijk nog altijd voor mij is. Alleen kan ik het nu lezen. Het was de eerste tekst die ik schreef: ‘Zondag 1: Welke is uw enige troost, beide in leven en sterven?’

Doe mee
Doe ook mee met dit mooie initiatief van Petepel. Dit jaar lanceert hij wekelijks een vraag over boeken. Deze week: Welk boek heeft in je vroegste jeugd de meeste indruk op je gemaakt?