Goudzand

Het is misschien wel het mooiste boek dat ik in 2016 las, Goudzand van de Russische schrijver Konstantin Paustovski. Ik heb 2 van zijn boeken in mijn boekenkast staan, maar dit boek dat ik geleend heb van de bibliotheek, haalt mij over aan zijn oeuvre te beginnen. En wat voor een oeuvre is het!

Konstantin Paustovski heeft van de nood een deugd gemaakt. Hij wordt omringd door de wereldgeschiedenis. Goudzand begint met de Eerste Wereldoorlog en loopt via de Russische revolutie en al het gedoe van onteigening en de alleenheerschappij van Stalin, zo de Tweede Wereldoorlog in. Het zijn niet deze gebeurtenissen, maar het vormt wel de leidraad van het krachtige oeuvre van Konstantin Paustovski.

Paustovski vertelt zijn levensverhaal dat begint in de Oekraïne. Hij doorloopt het gymnasium in Kiev, al onderbreekt hij hem diverse malen omdat hij het schoolgeld niet op tijd betaalt. De universiteit komt op hem over als een gevangenis, waardoor hij een zwervend leven gaat leiden.

Ik werd bevangen door levenshonger, begon een zwervend leven te leiden en had daarbij veel verschillende baantjes. Toen de oorlog uitbrak was ik tramconducteur in Moskou. Ik werd ontslagen omdat gewonde soldaten van mij gratis mee mochten. (9)

Dat schrijft Paustovski in zijn inleiding. Hij stelt dat je door reizen en trekken in staat bent om een tijdperk te doorgronden en te doorvoelen. Zo weet hij je ook in zijn aantekeningen te vangen. Het zijn brieven, dagboekaantekeningen, journalistieke stukken en literaire verhalen waarmee Konstantin Paustovski je pakt. Het is een imposant en dik boek dat een levensverhaal is, maar leest als een roman. Wat is dit een indrukwekkend boek.

Konstantin Paustovski: Goudzand, Verhalen, dagboeken en brieven. Samengesteld en vertaald door Wim Hartog. Amsterdam: Uitgeverij van Oorschot, 2016. ISBN: 978 9028 261 228. Prijs: € 34,99. 670 pagina’s.Bestel

Pizza van gisteren - #fietsvakantie

Het tafereel ’s ochtends: we pakken de tent in. Dit keer doen we dat voor de eerste keer. We moeten nog zoeken naar een prettige en snelle werkwijze. Zodoende vertrekken we vrij laat, niet al te lang voor het middaguur.

We fietsen langs het Twentekanaal naar Delden, waar we gisteren ook doorheen reden. Verder naar Hengelo, waar we nog bij de Action iets willen halen: een stekkertje dat ik vergeten ben om mijn telefoon op te kunnen laden. Ik ben er extra blij mee en tevreden rijden we door. De richting van het centrum.

We fietsen door Tuindorp ’t Lansink, langs de zwemvijver waar we kinderen een duik in het water zien nemen. Via het centrum, de indrukwekkende verbouwde fabrieken in Hart van Zuid, waar ik tijdens mijn krantentijd regelmatig kwam. Als we naar Oldenzaal willen fietsen, wordt ons de weg belet: een omleiding.

Ik vrees het ergste: omleidingen zorgen bijna altijd voor dwalen. Als een wegwijzer ons de verdere rit over de Oldenzaalse straat verbiedt, slaan we af. Wonder boven wonder komen we precies in de straat waar we moeten zijn. We fietsen nu aan de kant van Hengelo waar het Vliegveld Twente vroeger voor veel geluidsoverlast zorgde.

Nu heerst er de stilte en oogt alles zo heerlijk landelijk. We kiezen hier de plek om lekker te lunchen. Het belooft een ontzettend lekkere lunch te worden: de koude pizza met kaas van gisteren. We smullen hem op en sluiten af met een krentenbol als toetje. Wat is dit lekker!

Omwolkt door engeltjes - De Lairesse in Rijksmuseum Twenthe

De entree begint mooi. Het krachtig en effectief gebruik van blauw en rood, raken mij. Ik kan erg genieten van de mooie welvingen in de gewaden. De Lairesse verstaat daarin zeker zijn vak. De kleuren rood en blauw schieten uit de doeken en trekken je het schilderij in.

Wel worden de composities omwolkt door engeltjes, kleuters en peuters met volle billen en krulletjeshaar. Het symboliseert de zuiverheid, het pure en volmaakte. De billen ogen ook heel realistisch, de kleur op de blos laat echt een ideaal zien: gezonde, weldoorvoede mensen. De werkelijkheid was in die tijd natuurlijk anders.

Daarnaast is er een mooie verzameling reliëfs te zien. Grote schilderijen die allegorieën uitbeelden en op beelden lijken. Ze hingen in de huizen van de Amsterdamse elite. Net als het indrukwekkende plafond, dat hier nu aan de muur hangt en daarmee en bedrieglijk effect op je heeft.

Alleen mis ik in de composities een duidelijk verhaal. Het zijn zorgvuldig geconstrueerde schilderijen, in een wolk van engelen en andere fantasie. Hierbij verliezen de hoofdpersonen op de schilderijen hun zeggingskracht. Het blijft bij vlakke wezens waarbij je het alledaagse verhaal niet haalt.

Een schilderij als Jezus in de tempel, waarbij Simeon de baby Jezus vasthoudt, is qua compositie lang niet zo spannend als het gelijknamige schilderij van Rembrandt. De halfblinde Simeon die omhoog kijkt in de richting van de wolk van Cherubijnen. Maria die erbij staat in een prachtige blauwe omslagdoek. Het blijft allemaal best statisch en verliest kracht in het verhaal.

De techniek is zeker overweldigend. Het is te mooi om waar te zijn en daarmee geeft deze tentoonstelling ook meteen het antwoord waarom De Lairesse veel minder bekend is dan Rembrandt of Jan Steen. Zij houden het bij het alledaagse, vluchten niet in een klassieke wereld die vooral bedoeld is om chique te doen. De Lairesse staat echt in dienst van zijn opdrachtgevers. Hij streeft een ideale wereld na die hij verbeeldt in zijn schilderijen.

De orgelluiken van De Lairesse laten een heel andere schilder zien. Door de grote kijkafstand is dit schilderij op de houten luiken veel grover opgezet. De bloemen zijn grof gestreken en de gezichten ogen ruwer. Het is daarmee best bijzonder om de luiken van dichtbij te bekijken. Ze laten een andere kant zien van deze schilder. Veel minder poeha en directer, ruwer. Mooi om deze compositie te zien tegenover al het weelderige en opgesmukte van zijn andere werken.

De Lairesse in Rijksmuseum Twenthe

Het Rijksmuseum Twenthe in Enschede. Het staat al lange tijd op mijn lijstje. Ik woonde er niet zo ver vandaan, in Almelo. Later op de camping bij Delden bezocht ik het museum evenmin. Deze week bezoeken we voor het eerst het grote museum in Twente. Het bezit een mooie collectie en biedt eveneens mooie wisseltentoonstellingen.

De orgelluiken van het Westerkerk-orgel in Amsterdam wilde ik wel van dichtbij zien, daarom bezoeken we de expositie “Eindelijk! De Lairesse”. Een overzichtstentoonstelling van het werk van deze grote schilder uit de Gouden Eeuw. Vergeten terwijl hij in zijn tijd gelijk stond met Rembrandt van Rijn.

Ik denk dat er een relatie is tussen Gerard de Lairesse (1640 – 1711) en Twente. Dat hij hier een oorsprong zou hebben. Maar dat is helemaal niet zo. De relatie tussen de schilder en de tentoonstelling is Bob van den Boogert. Hij heeft zich van harte ingezet om de tentoonstelling te realiseren. Helaas heeft hij het niet met eigen ogen mogen zien, hij overleed plotseling in het voorjaar van 2015.

Het is zeker indrukwekkend om de 60 schilderwerken van Gerard de Lairesse hier bij elkaar te zien. Zijn compositie en kleurgebruik verschilt wezenlijk van Hollandse meesters als Frans Hals. Hij heeft een heel eigen stijl, verwijst hierbij heel sterk naar de klassieke oudheid en de bijbehorende verhalen.

Duidelijk bedient hij de Amsterdamse, nieuwe elite. Op zoek naar een eigen identiteit waarin de klassieken duidelijk als grote inspiratie gelden. De verhalen met Endymion, Venus en Mercurius in de hoofdrol. Allegorieën, overgoten van de engelen, kleine kinderen en weelderige vrouwen.

Het zijn allemaal beelden waar Rembrandt een andere draai aan zou geven. De stijl en compositie van De Lairesse doet sterker denken aan een Vlaamse schilder als Rubens. Het verraadt misschien zijn afkomst. Hij komt uit Luik – al is dat geen Vlaanderen – en wordt door een steekpartij met 2 zusters gedwongen zijn geboortestad te verlaten. In Amsterdam komt hij terecht en zijn klassieke stijl bevalt goed onder de burgerij van de hoofdstad.

Morgen het vervolg van dit museumbezoek: Omwolkt door engeltjes

 

Belemmeringen bij het lezen - #50books vraag 2

Wat weerhoudt mij om te lezen? Het zijn teveel dingen die tegenwerken, maar de grootste bedreigingen zijn wel mijn mobiele telefoon en internet. Ben ik aan het typen, dan biedt elke gedachte wel een website en voor je er erg in hebt, verdwaal je in de informatie. Allemaal zinloos en heel tijdrovend.

Het is dan ook heerlijk om echt te lezen. Ongestoord en helemaal verdiept in het boek. Dat is het lekkerste effect van het lezen. Dat lijkt ergens nog het meest op dromen: helemaal weggezonken in het verhaal waarbij je vergeet waar je bent en zelfs wie je bent.

Dat effect heb ik soms ook bij het schrijven. Als internet niet teveel afleiding geeft en de concentratie in opperste vorm is. Niet afgeleid door mijn omgeving en mijn innerlijk, maar helemaal in het onderwerp zittend. Dat zijn ook de leukste blogs, artikelen, verhalen of gedichten om te schrijven. Het lukt alleen te weinig, misschien dat ik voor mijzelf ook te streng ben hierbij.

Verder drukken allerlei verplichtingen zich op. Als ik thuis ben, de was, honden uitlaten of gezellig met het gezin televisie kijken. Allemaal dingen die ook waardevol zijn en waardoor ik niet kan lezen. Als het boek spannend genoeg is, dan probeer ik de dingen die moeten, uit te stellen zodat ik zoveel mogelijk kan lezen.

Niet altijd leuk omdat de dingen die moeten weer veel stress opleveren. Zeker nu met de bouw van ons kleine huis. Dan moet er meer gebeuren, terwijl de vrije tijd met een voltijdse baan al zo gering is…

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Dit jaar neemt Martha het weer over. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Heer van de vliegen - #nederlandleest

William Goldings roman Heer van de vliegen is een sociaal experiment en kan wedijveren aan televisieseries als Expeditie Robinson. Het uitgangspunt van William Goldings roman is een groep jongeren. Ze stranden op een onbewoonbaar eiland en moeten zien te overleven.

Heer van de vliegen is een aangrijpend verhaal over kinderen. Het refereert rechtstreeks naar de ‘grote mensen’-wereld. Een groep oudere en jongere kinderen belandt op een onbewoond eiland na een vliegtuigongeluk. De jonge kinderen moeten eigenlijk opgevangen worden door de oudere kinderen. Het draait om overleven, maar in plaats daarvan splitst de groep zich met alle gevolgen van dien.

De held van het verhaal is Piggy. Hij is de enige die niet met zijn echte naam wordt genoemd, maar hij heeft wel kijk op de zaak en realiteitszin. Terwijl de rest zich verliest in naïef gedrag, wijst hij steeds op hoe ze moeten overleven en wat ze eraan kunnen doen om te worden opgemerkt door voorbij varende schepen.

De drift van de groep jagers om de varkens op het eiland te pakken en op te peuzelen, staat symbool voor de meedogenloze manier waarmee ze onder aanvoering van Jack, Piggy aanpakken:

Ze ontdekten een biggetje dat verstrikt zat in een gordijn van lianen en zich in uiterste doodsangst tegen de elastische strengen wierp. Het gekrijs van het biggetje was ijl, snerpend en doordringend. De drie jongens renden naar voren en met een zwierig gebaar trok Jack opnieuw zijn mes. Hij hief zijn arm. De beweging werd onderbroken, het biggetje bleef krijsen, de lianen bleven schudden, en het lemmet bleef glinsteren aan het uiteinde van een knokige arm. (39)

Het boek komt op mij over als een sociaal experiment waarbij de verteller bedenkt hoe een groep jongeren zich zou gedragen als ze in zo’n situatie terechtkomen. Hij beschrijft het heel realistisch en gedetailleerd in Heer van de vliegen. De kinderen gedragen zich als volwassenen en daarmee benadrukt de verteller juist dat volwassenen zich als kinderen gedragen.

De Heer van de vliegen is een gespitste zwijnenkop waarop vliegen zitten. De kop vormt het geweten van de groep die eigenlijk geen geweten heeft. In plaats van met elkaar te proberen overleven, splitst de groep zich en maakt ruzie met elkaar. De ene groep wil de andere groep overheersen.

Het levert alleen maar ellende op. Terwijl het al zwaar genoeg is op het eiland, zijn ze elkaar aan het afmaken. Ik kon bij het lezen mijn gedachten niet losmaken van de echte, grote mensen wereld. Waarom bezorgen we elkaar zoveel ellende, terwijl we elkaar zo hard nodig hebben.

De held Piggy wacht een gruwelijk lot. Zijn dikke figuur, astma en slechtziendheid zijn mikpunt van spot. Eerst van iedereen, later draait de eigenlijke leider wel bij. Maar dan is er een andere leider opgestaan die het wil overnemen. Piggy moet het hierbij ontgelden en dat wekt erg veel boosheid op. Waarom moet deze jongen zo worden vernederd, terwijl hij de slimste is van allemaal?

De vraag is het antwoord.

William Golding: Heer van de vliegen. Oorspronkelijke titel: Lord of the Flies, 1954. Vertaald door Harm Damsma en Niek Miedema. Voorwoord: Özcan Akyol. Nawoord: Roderik van Grieken. Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek, 2016. 232 pagina’s. ISBN: 978 90 5965 388 7. Boek cadeau van de Openbare Bibliotheek, ter gelegenheid van Nederland Leest 2016.

Natuurgebied - #fietsvakantie

Het gebied waar ik eigenlijk nooit kwam in de tijd dat we hier op de camping stonden. Ik heb hier ongeveer overal gehold op mijn trainingen voor de marathons, maar hier heb ik nooit bij stilgestaan. Apart om te zien dat dit hele gebied rond de snelweg is omgevormd tot een natuurgebied.

Het is De Doorbraak een ecologische verbindingszone dwars door het Twentse landschap. In de tijd dat wij uit Almelo vertrokken, werd er hard gewerkt aan de realisatie van deze beek. De beek is gemaakt om de afwatering beter te regelen. Hierbij is het gebied ook aantrekkelijk gemaakt voor watervogels en andere dieren.

De vogels lijken zich weinig aan te trekken van de verkeersdrukte die achter de geluidsschermen voorbij raast. We moeten ervoor een eind afzakken van de verhoogde weg naar beneden. 2 dames loopt er met een loslopende hond. Ze lijken geen acht te slaan op het dier dat midden op het pad staat, zodat wij er omheen moeten lopen.

Iets verderop hebben wij ons trouwfeest gevierd bij Restaurant ’t Maatveld bij het Tusveld. Een locatie met veel vergane glorie, maar waar we een prachtig feest hebben gehad. Ons hondje Sientje logeerde iets verderop, net als mijn ouders die aan het aangrenzende vriendenhuis sliepen.

Nu ik hier zo tuur door het smalle lensje dat we als verrekijker hebben meegenomen, geniet ik van het water en de vogels. Er zijn er niet zoveel, maar het uitzicht op de beek is mooi. We klimmen even later weer het talud op naar onze fietsen. Over het zandpad lopen de 2 dames met hun loslopende hond. De vogels lijken zich net zo weinig aan te trekken van de hond als de dames.

 

Alle gelezen boeken in 2016

In 2016 ben ik dapper doorgegaan met het lezen van een boek per week. Een mooi initiatief van de openbare bibliotheek, waar ik onbewust al aan meedoe. Of ik het dit jaar ga halen, weet ik niet. Ik ben namelijk erg druk met ontspullen en mijn nieuwe, kleine huisje. Zo merk ik dat al in de eerste dagen van het nieuwe jaar. Ik ben vrij, maar ik ben erg druk met opruimen en plannen maken voor ons houten huisje.

De boeken die ik in 2016 las, heb ik niet altijd verwerkt in een blog. Het is best arbeidsintensief merk ik om elk boek uitvoerig te beschrijven in een blogje. Sommige blogs komen nog binnenkort. Zoals de laatste paar boeken die ik las.

Ruim een boek per week 2016

• Jan Wolkers: Dagboek 1969: Genieten van de dagboeken van Jan Wolkers. De tijd dat hij Turks fruit schrijft.
• Owen Sheers: Ik zag een man: Spannend verhaal dat we lazen bij Een perfecte dag voor literatuur.
• R.W.B. Lewis: Dante Alighieri: De biografie van een bijzondere schrijver.
• Christophe Vekeman: Hotel Rozenstok
• Gerrit Komrij: Brieven uit Alvites: Genieten van de brieven en artikelen die Gerrit Komrij vanuit Alvites schreef. Duidelijk niet een gelukkige periode in zijn leven.
• Nanda Roep: Dik, druk en dronken
• Gerrit Komrij: Over de bergen: De roman waarin Gerrit Komrij op een innemende wijze schrijft over zijn eerste periode in Portugal.
• Anne-Gine Goemans: Honolulu King: Bijzonder verhaal over een onderbelicht stukje van de geschiedenis.
• Jeroen Blokhuis: Place Lamartine: Bijzondere historische roman over Vincent van Goghs verblijf in Frankrijk
• A.F.Th. van der Heijden: De ochtendgave: Van der Heijden laat zien dat hij een prachtige historische roman kan schrijven.
• Hendrik Groen: Zolang er leven is: Het 2e jaar van Hendrik Groen in het bejaardentehuis.
• Tessa Leuwsha: Fansi’s stilte, Een Surinaamse grootmoeder en de slavernij: Hoe Tessa Leuwsha de geschiedenis van haar familie achterhaalt. De slavernij is helemaal niet zo ver weg.
• Jelle Brandt Corstius: As in tas: Jelle fietst met de as van zijn overleden vader naar de Middellandse Zee.
• Esther Gerritsen: Broer. Boekenweekgeschenk.
• David van Reybrouck: Zink. Boekenweekessay.
• Ilja Leonard Pfeijffer: Brieven uit Genua: Een schrijver die wel erg vervuld is van zichzelf, schrijft aan zichzelf en de mensheid.
• A.F.Th. van der Heijden: De helleveeg: prachtig portret van tante Fientje Poets, deel 5 in de reeks De tandeloze tijd.
• Gerard van Emmerik: De nieuwe Kratz: Gelezen voor de leesclub voor bloggers, Een perfect dag voor literatuur.
• Mensje van Keulen: Schoppenvrouw: Het verhaal hoe een moeder een monster heeft voortgebracht. Gelezen voor de blogleesclub.
• Corine Nijenhuis: Een vrouw van staal: Bijzondere biografie van een binnenvaartschip. Een verhaal waarin je Nederland van de andere kant ziet.
• Maarten Biesheuvel: De weg naar het licht: Heerlijke verhalen van een rasechte verhalenschrijver.
• Joachim Meyerhoff: Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte: Het vervolg op Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het geweest is. En wat voor een vervolg…
• Paul Theroux: Het diepe Zuiden: De treinreiziger Paul Theroux pakt de auto op weg naar het Zuiden.
• Basje Bender: Brussel: Debuut dat we lazen bij de leesclub Een perfecte dag voor literatuur.
• Abdelkader Benali: Brief aan mijn dochter: Hoe Abdelkader Benali zijn dochter moed inspreekt.
• Elena Ferrante: Wie vlucht wie blijft: Kun je midden in een reeks duiken?
• Bert Natter: Goldberg: Hoe Bert Natter in de historie van Dresden duikt en de biografie van de man achter Bachs beroemde variaties.
• A.F.Th. van der Heijden: Advocaat van de hanen: Deel 4 van De tandeloze tijd en wat voor een meesterwerk.
• Bruce Chatwin: In Patagonië: Reisverhaal waarbij Bruce Chatwin op zoek gaat naar het verhaal van een oud oom.
• Paul Theroux: Hotel Honolulu
• Ellen Deckwitz: Olijven leren lezen: Hoe lees je poëzie. Inspirerende leeswijzer van een rasdichter!
• Norman Lewin: Reizen in Indonesië
• Max Dendermonde: De wereld gaat aan vlijt ten onder: Bestseller die mij wel erg tegenviel.
• Herman Brusselman: Zeik en de moord op de poetsvrouw van Hugo Claus: Is Brusselman wel een schrijver van een goeie crimi?
• Jan Wolkers: De doodshoofdvlinder: Mooi portret van een uiterst autoritaire vader.
• Tineke Aarts: Familiebezit: Een prachtige roman die speelt in Frankrijk, herlezen.
• Tineke Aarts: Marguerite: Het lang verwachte vervolg van een roman waar ik nog steeds over wil bloggen. Ook omdat ik zo trots ben dat ik op de achterflap sta!
• Renate Dorrestein: Weerwater: Roman waarin mijn stad een hoofdrol speelt. Doet sterk denken aan de sfeer van Kurt Vonnegut.
• Umberto Eco: De naam van de roos: Eindelijk! En wat voor een boek is het…
• Gennaro Pepe: De Man & de Schreeuw: Erg pocherig geschreven autobiografie van de Damschreeuwer.
• Jan Wolkers: Brieven aan Olga: Prachtige, intieme brieven die Wolkers schreef vanuit Parijs en die de oorsprong van zijn schrijverschap vormen.
• Lidewijde Paris: Hoe lees ik? Ja, hoe lees ik eigenlijk?
• Laura Broekhuyzen: Winter-IJsland: Mooi portret van IJsland, je zou er zo gaan wonen, maar dan wel alleen in de zomer…
• Ron de Beuje en Anja Krabben: Napoleon in Nederland: Hoe de keizer meerdere keren Nederland bezocht.
• Afred Birney: De tolk van Java: Roman hoe Indo’s hun geschiedenis een plek proberen te geven.
• André Platteel: Net veertien: Wolkeriaanse roman over 2 broers.
• Jip Louwe Kooijmans: De stadsvogelaar en andere verhalen: Elke liefhebber van vogels kan echt van deze verhalen genieten.
• Lotte en Stine Jensen: Zussenboek: Voor iedereen met of zonder zus.
• Dolph Cantrijn: Nederland rond in 80 dagen, wandeldagboek: Inspirerend verslag van hoe je je eigen pelgrimage kunt maken.
• Nelleke Noordervliet: Aan het eind van de dag: Een politicus krijgt de vraag of ze wil meewerken aan haar biografie.
• William Golding: De heer van de vliegen: Een bijzonder experiment dat Golding omzet in literatuur.
• Konstantin Paustovski: Goudzand, verhalen, dagboeken en brieven: Wat een boek en wat een schrijver! Ik heb genoten. Hèt boek van 2016 wat mij betreft.
• Karin Giphart: Gijzelaar: Een verhaal dat van mij korter mocht, maar mooi door mijn hoofd bleef spoken. Dat is best een compliment.
• Edna Ferber: Het purperen land: Een innemende roman met zoon Dirk als contrast tegen de ijzersterke vrouw Selina Dejong. Blog volgt eind januari bij de leesclub Een perfecte dag voor literatuur.
• Barbara Pavinati: Een stadse in de Achterhoek: Bundeling van blogs waarbij ik de belofte kreeg van een antwoord…

Ganzenbord

Op de cover van Karin Gipharts roman De gijzelaar prijkt een traditionele afbeelding van het binnenste van een ganzenbord. Het ganzenbord vormt een element in de roman. Niet alleen omdat de verteller je als lezer regelmatig een paar stappen terug zet. De verteller verwijst een aantal keren expliciet naar dit oud-Hollandse bordspel.

Hoofdpersoon Jowi heeft het spel in een hoek van haar werkkamer staan:

Het was niet alleen een simpel kinderspelletje, het stond ook voor het levenspad van de mens, de innerlijke reis die men aflegt. Een potje met een cliënt spelen werkte niet alleen ontspannend, het hielp ook om via symbolen hun traumatische ervaringen zichtbaar en bespreekbaar te maken: een doolhof, een doornstruik, een put. Het ging niet om slechts één gebeurtenis, maar om de hele reis. (111)

Later komt de verteller terug in de herinnering van Jowi. Ze heeft een test gedaan bij de Scientology. Haar moeder brult dat ze is ingelijfd bij een sekte. Terwijl het voor Jowi een les is om haar beroepskeuze definitief te maken. Ze gaat psychologie studeren.

Haar vader heeft niet veel te vertellen, hij zegt dat hij is aangevallen door een gans. Als moeder bijval probeert te krijgen bij vader over haar zorgen om haar dochter, zegt hij dat iedereen hoort wat hij begrijpt. Bij dit alles gakt Jowi als een gans.

Dochter vindt na de hele gebeurtenis dat haar moeder hulp moet zoeken. Het beeld van de gans haalt de verteller weer aan. Zo is in De gijzelaar de ganzencirkel rond en het spel uitgespeeld.

Karin Giphart: De gijzelaar. Amsterdam: Nieuw Amsterdam Uitgevers, 2016. ISBN: 978 90 468 2133 6. Prijs: € 17,99. 208 pagina’s. Bestel

Een perfecte dag voor literatuur

Dit is mijn tweede bijdrage over de roman De Gijzelaar van Karin Giphart. We lazen dit boek vorige week donderdag bij Een perfecte dag voor literatuur van notjustanybook.nl. Lees de bijdragen van anderen in de reacties.

Leesuitdagingen voor 2017 - #50books vraag 1

De eerste dag van het jaar en meteen de eerste boekenvraag van het jaar, verzorgd door Martha. Ze neemt het stokje over mij en ik ben ontzettend blij dat de wekelijkse vraag blijft bestaan. Of ik altijd kan meedoen, hangt van veel dingen af. Zoals de bouw van het kleine huis waarvan volgend jaar voornamelijk in het teken zal staan.

Daar ligt ook mijn leesuitdaging. Kan ik nog wel blijven lezen wat ik nu lees? Ik zit nu ongeveer op een boek per week. Vorig jaar heb ik in totaal 54 boeken gelezen. Ik heb ervan genoten. Vooral voor het slapen gaan lees ik zeker een halfuurtje dagelijks en ik probeer elke ochtend net zo lang te lezen.

Of ik dat aantal weer zal halen, hangt van veel dingen af. Ik blijf het wel proberen omdat het mij veel rust brengt. Tegelijkertijd zal het jaar vooral in het teken staan om mijn boekenbezit terug te brengen. Er moet zeker de helft van mijn huidige boekenverzameling de deur uit. Ik ben bezig om een deel bij Catawiki te veilen.

Verder zal ik op mijn blog regelmatig aandacht vragen voor boeken die ik te koop aanbied. Misschien organiseer ik een uitverkoop waarbij vrienden en belangstellenden mogen langskomen. Zo hoop ik met minstens de helft van het aantal boeken dat ik nu heb te krijgen. En wie weet, krijg ik de smaak te pakken…

Daarom geen hard voornemen, meer een poging te blijven lezen wat ik nu lees. Wel wil ik doorgaan met het lezen van Dantes Goddelijke komedie. Het plezier in het lezen staat voor mij voorop. Het moet leuk blijven…

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Dit jaar neemt Martha het weer over. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.