Station Almere Poort

Alle aandacht gaat uit naar de nieuwe Hanzelijn die vanaf 9 december in gebruik is. Maar op de Flevolijn staat nog iets te gebeuren: de komst van een nieuw station. Het station Almere Poort zal vanaf 9 december eveneens in het spoorwegnet worden opgenomen.

De voorbereidingen van het nieuwe station zijn in volle gang. Bij een fietsritje gisteren zag ik hoe druk nog gewerkt wordt aan de laatste elementen van het station. Het parkeerterrein bij het station kreeg meer en meer vorm. Grote hoeveelheden beton verdwenen op de plek waar binnenkort forenzen hun auto zullen parkeren.

Daarnaast alom bedrijvigheid bij het station zelf. De liften staan er. De toegangstrappen tot het perron kon ik nog niet zien. Wel de bordjes met de naam van het station. De aan- en afvoerwegen worden gemaakt.

Zo kunnen de reizigers straks in de volle stoptreinen naar Amsterdam, Schiphol en Utrecht stappen. Voor de andere richtingen naar Lelystad en Zwolle op de Hanzelijn zal minder behoefte zijn.

Wat wel heel jammer is dat inhaalsporen ontbreken. Het nieuwe station Dronten heeft deze wel gekregen. In Almere zullen de intercitytreinen gedwee aansluiten in de rij achter de stoptreinen aan. Het zal straks nog meer vertraging opleveren. Al ontkennen deskundigen deze mening. Hopelijk bewijst het station Dronten straks het tegendeel.

Overigens zag ik onderweg dat er druk gewerkt wordt aan het wijzigen van het beveiligingssysteem op de Flevolijn. Wat verderop lagen aan weerszijden van het spoor nieuwe seinen. Ze zullen in dit weekend wel geinstalleerd worden. Waarschijnlijk heeft dat te maken met het ‘dichter op elkaar’ laten rijden van de treinen. Of het daadwerkelijk de capaciteit en efficienty van het spoor zal verhogen, moet de toekomst uitwijzen.

In het Ontwerp tracebesluit (pdf) staat gedetailleerde informatie over de maatregelen die het rijk wil nemen.

Invriezen snert

De erwtensoep zit achter de kiezen, een deel is weggegeven, maar we zitten nog met een liter of 10 aan snert. Omdat erwtensoep niet zo lang houdbaar is, gingen we een dag later de lading invriezen.

Goed bereide snert heeft de gewoonte om hard te worden. Keihard. Zo ook de snert van ons. De volgende dag kon de soeplepel in de erwtensoep rechtop staan. Sterker nog, het was genoeg hem met de pollepel naar beneden kaarsrecht te laten staan.

De soep vormde een stevige massa. Met het invriezen verliep het wat minder soepel. De vriezer had veel moeite om de kilo’s ingevroren te krijgen. Na het ontdooien bleef de soep de volgende morgen zacht. Daarom hebben we de vriezer maar op de hoogste stand gezet. Want deze heerlijke snert mag niet verloren gaan.

Niet giftig

Met de honden in huis, gebeurt het nogal eens dat je iets uit hun bek haalt. Dat iets varieert van een lege verpakking tot aan een hoortoestel. De kenmerken zijn niet zo moeilijk: als ze ineens heel druk met iets bezig zijn, dan is er iets loos. Als het ook op een onlogische plek is, dan houden ze echt iets verborgen. Ze voeren kattenkwaad.

Zo waren ze laatst heel druk in de weer met iets in de keuken. Ik ging kijken en haalde een doosje glitter in de verpakking uit een bek. De tekst op het pakje vonden ze klaarblijkelijk een uitdaging: ‘Decoratieglitter is niet giftig, maar het is niet de bedoeling dat je het opeet.’

Waarschijnlijk lazen de dames alleen de tekst voor de komma, want ze waren zeer enthousiast aan hun klus begonnen. Gelukkig onderbrak ik hun activiteit. De teleurgestelde blik in de ogen, zal ik maar achterwege laten.

Snert

De dagen worden korter, het weer wilder en dan krijg je zin in snert. Dikke snert met worst. Het hele huis is in bezit genomen door een weeige geur. Een enorme pan staat op het vuur. In de grote pan borrelt een groene smurrie. Uren achtereen. Om het kwartier moet in de grote massa worden geroerd. De erwtensoep brandt zo aan.

Koken is natuurlijk een vorm van ontbinden. Je probeert de ontbinding in de lekkerste smaak los te krijgen. Vermengd met de weeige herfstgeur ontploft een heerlijke smaakexplosie in de keuken.

Zo kregen we gisteravond een heerlijk bordje snert voor onze kiezen. Het roggebrood met spek binnen handbereik. Zo vermengden zich alle mogelijke wintergroenten in een dikke brei. Voorzichtig blazen en hap. Wat een genot. Dan mag het even voor altijd najaar zijn.

Gesnoeid

Het grasveld was onzichtbaar geworden door het hoge struikgewas. Bladeren en takken hielden de doorgang tegen voor zicht en lijf. Iemand kon er zich goed verstoppen, zonder dat anderen het zouden zien. Veel mensen houden er niet van. Het brengt gevoelens van onveiligheid met zich mee.

Daarom ging er het mes in. De struiken en jonge bomen werden gesnoeid. De bomen afgeknot tot lege stammetjes. De struiken verdwenen. Alleen de hoge bomen mochten blijven staan. Dagen waren mannen in oranje hesjes in de weer de bomen om te zagen, de takken los te trekken en de bladeren op te ruimen.

Als je nu langsloopt, zie je een kale vlakte, leeg gras. Je kijkt tegen de blinde muur van het restaurant en ziet de lindebomen van het park. Het is soms juist mooier is iets niet te zien. Maar een fietser rijdt langs. Hij ziet mij kijken. ‘Een stuk beter dan eerst’, is zijn commentaar.

Dwarsligger

Bij het spoor houden ze wel van een woordspelletje, daarom kreeg ik laatst een dwarsligger gestuurd. Dwarsliggers zorgen ervoor dat de 2 ijzeren sporen evenwijdig van elkaar blijven. Waren het vroeger bielzen, nu liggen er betonnen exemplaren onder de rails.

De dwarsliggers lagen wel goed de laatste weken, maar de treinen reden niet zoals het zou moeten op het traject dat ik bereis. Ik kreeg een excuus-mailtje waarbij ik mocht kiezen uit een paar Dwarsliggers. Dat zijn boekjes die je overdwars leest, met de rug horizontaal in plaats van verticaal. Een onhandige leeshouding die mensen onderweg als ideaal bestempelen. Omdat de Nederlandse spoorwegen het boek sponsoren, boden ze als troost een Dwarsligger aan.

Ik mocht kiezen uit een aantal boeken, maar Saskia Noort spreekt mij niet zo aan. Het diner van Herman Koch heb ik al, dus bleef De geschiedenis van de liefde van Nicole Krauss over. Ik ken het boek verder niet, volgens mij gaat het over de oorlog. Ergens op internet staat de beschrijving: ‘Je moet er goed bijblijven wil je alles nog kunnen volgen’.

Kijk dat zijn nog eens leestips. Ik koos daarom dit boekje maar uit en kreeg het afgelopen week in mijn brievenbus. Compleet met een brief van Erik Beenen, directeur Consumentenmarkt. Hij schrijft: ‘Ik wil u nogmaals laten weten dat wij het heel vervelend vinden dat onze dienstverlening niet op orde was.’

Dank Erik Beenen. Dit complete boek in handig formaat zal mij onderweg goed van pas komen. Bijvoorbeeld als ik op een vertraagde trein wacht of een verloren uurtje krijg omdat mijn trein niet rijdt.

Donkere kamer

‘Papa moet nog even iets halen’, zegt de vader tegen zijn zoontje. Het kereltje draagt een baseball-petje. De pet staat dwars op zijn hoofd. Hij wacht in de rij bij de informatiebalie op zijn beurt. Het jochie trekt aan zijn shirt. ‘Nee, nu even niet.’ Het is zijn beurt.

‘Mag ik van u de Camera Obscura?’ vraagt hij aan de bibliotheekmedewerkster. Ze kijkt hem verbaasd aan. ‘De Camera Obscura?’ Ze spreekt het laatste woord uit alsof het iets obscuurs is. Het zoontje trekt weer aan het shirt. ‘Nu even niet’, herhaalt vader.

De medewerkster kijkt hem nog altijd verbaasd aan. ‘Ik bedoel dat gratis boekje dat je deze week kunt krijgen.’ ‘O, de Donkere kamer van Damokles’, zegt ze. ‘Ja, dat boek.’ ‘Dan moet u dit briefje even invullen.’ Hij vult het in. ‘Wilt u een groene of een rode?’ vraagt ze. Hij kiest de rode. ‘Wie dit leest is fout’, zegt de bladwijzer die uit het boek steekt.

‘U kunt ook een foto maken hier tegenover. Dat is zo’n ouderwetse fotokamer.’ Ze wijst naar de gordijnen die er hangen. Het vormt een heuse donkere kamer, een camera obscura. ‘Een donkere kamer’, zegt de man. ‘Inderdaad’, antwoordt de vrouw. Ze glimlacht.

Het jochie trekt alweer aan het shirt. ‘Kom’, zegt vader. Ze gaan de obscure kamer in. Een licht flitst op. Ze staan op de foto.

Uitstappen

Ze tuurde op haar mobieltje. Achter haar trok het polderlandschap voorbij. De schapen, de koeien en het donkere gras. De slootjes vormden zulke mooie haakse lijnen met de rijrichting van de trein.

Tegenover haar zat een ander meisje. Ze had een laptop op schoot liggen. Aan de achterkant lichtte een appel op waaruit een hap genomen was. Ik moest denken aan de foto die ik op facebook zag waarbij een Afrikaan zijn Apple-laptop aan de buitenwereld liet zien. Achterop de laptop hing een echte appel vast waaruit een hap was gehaald. De appel was vastgeklemd met een opzichtig stuk postbode-elastiek.

Het meisje tuurde naar haar laptop, of Macbook zoals Apple ze noemt. In haar hand hield ze een iPhone omhoog. Ook met een appel achterop. Ze liet haar duim over het scherm glijden en typte met de andere hand op haar Macbook.

Het andere meisje had geen appel achterop haar mobieltje. Zij hield een smartphone in haar hand waar omheen een roze beschermhoesje zat. Er was ruimte uitgespaard voor het oog van de camera en een andere uitsparing zat erin.

De trein reed bij Muiderberg toen ze haar roze mobieltje tegen haar oor legde. ‘Nee, we gaan zo de brug over’, zei ze. Daarna was het even stil. De trein klom omhoog en ging de brug over. ‘Weet ik veel wanneer ik in Almere ben. Ik stap in Almere Muziekwijk uit.’ Het was weer even stil.

De trein raasde Almere Poort binnen. ‘Dat moet ik even vragen’, zei ze. ‘Meneer’, vroeg ze mij. ‘Weet u hoe lang het duurt voor we in Almere Muziekwijk zijn?’ ‘Dat is nog een paar minuten’, antwoordde ik. ‘Een paar minuten’, herhaalde ze door de telefoon. Het was weer even stil. ‘Weet ik veel hoe je er moet komen, tik Almere Muziekwijk in je Tomtom. Hij werkt ook op stations hoor.’

Ze liet het toestel los van haar oor. Haar duim gleed over het scherm. De trein minderde vaart. Almere Muziekwijk. Ze trok haar jas aan en stond op. Ze knikte me nog even toe voor ze door de klapdeur wegliep. Het meisje tegenover haar keek even op en dook weer in het scherm van haar Macbook. Terwijl haar vingers over het scherm van de iPhone gleden. Alleen het appeltje op haar Macbook knipperde even.

Koffiehoekje

Ze zitten beneden aan een tafeltje tussen de boeken. ‘Waar kun je die koffie halen?’ vraagt een voorbijganger. ‘Die moet je achter halen uit de automaat’, krijgt de vrouw als antwoord. Ze loopt alweer verder. ‘Je moet er wel om vragen’, krijgt ze nog als dessert nageworpen.

Rond het tafeltje zitten 4 mensen gezellig te kletsen. Ze roeren de plastic roerstaafjes in de plastic bekertjes. De vrouw draait het roerstaafje om de hard geworden schuim van haar cappuccino uit het automaat. De man neemt een flinke slok van de zwarte drap. ‘Lekker’, verzucht hij.

‘Je kunt ook nooit de weg meer vinden’, zegt de man die naast hem zit. Hij is wat ouder. ‘Ik moest laatst naar mijn dochter en kon de weg niet vinden. Uren heb ik gedwaald.’ ‘Heb je dan geen TomTom?’ vraagt zijn buurman. Hij laat weer een nieuwe guts slootwater in zijn mond glijden. ‘Jawel en dan nog.’

‘Het is wat met die TomTom’s’, vertelt de man van de zwarte koffie. ‘Het is zeker wat’, zegt de vrouw die duidelijk bij de verdwaalde man hoort. ‘Vroeger kon je nog gewoon de weg vragen. Nu kijkt iedereen op zijn TomTom.’ De man van de koffie neemt de laatste slok.

Hij trekt een grijns over zijn gezicht. De vrouw die tegenover hem zit, ziet het. Ze begint te glunderen. ‘Weet je hoe de TomTom eerst heette?’ vraagt hij aan de verdwaalde man. Deze schudt zijn hoofd. De vrouw tegenover hem leeft mee met de spanning en tikt haar buurvrouw aan. ‘Ik ken hem hoor.’

‘Een tamtam.’ De man van de grap begint te bulderen van het lachen. Zijn buurman probeert mee te lachen. Het lukt niet zo. ‘Snap je hem?’ vraagt de man als hij uitgelachen is. ‘Ja, ja’, knikt de verdwaalde gast. ‘De tamtam wist het wel beter’, vervolgt hij. Zijn vrouw roert weer een keer in de harde schuimlaag van haar automaat-cappuccino. En dan neemt ze de slok.

Dan kijkt de verdwaalde meneer omhoog in de boekenkast naast zijn stoel. ‘Tjonge als je van lezen houdt, kun je hier goed terecht. Voor een euro heb je al een boek.’

Ben ik een dichter?

We lezen de laatste weken uit Annie M.G. Schmidts Wiplala. Het is een spannend verhaal over het kleine mannetje Wiplala. Nee, het is geen kabouter, Wiplala is een Wiplala.

In het verhaal kan Wiplala toveren, tinkelen noemt hij dat. Hij ontsnapt aan zijn wereld omdat hij dat niet goed zou kunnen. Zo belandt hij bij de fmillie Blom, meer Blom, met zijn dochter Nella Dellla en zoon Johannes.

Het kleine mannetje Wiplala kan bijvoorbeeld mensen laten verstenen. In het begin doet hij dat te pas en te onpas. Als hij zich bedreigd voelt, versteent hij iemand. Nadat hij de kat en meneer Blom heeft versteend, weet hij ze terug te tinkelen. Als hij in paniek de dichter Arthur Hollidee betinkelt in steen, kan hij hem niet meer terugtoveren.

De dichter is straatarm. Hij verdient helemaal niks aan zijn gedichten. Daarom heeft hij verschrikkelijke honger. Hij wilde juist een hapje meeeten met de familie Blom voordat hij versteend werd.

Ze zetten hem op het plein vlakbij het huis. Iedereen ziet het standbeeld en vraagt wie het is. Het is de dichter Arthur Hollidee zeggen de mensen tegen elkaar. Ze vliegen naar de boekwinkel om een dichtbundel van Hollidee te kopen.

In een mum van tijd zijn de boeken van Hollidee uitverkocht en verschijnt herdruk na herdruk. De armoede van weleer is als sneeuw voor de zon verdwenen, maar de dichter is versteend.

Ik vroeg Doris vanavond wat een dichter was. ‘Dat is iemand die gedichten schrijft’, zei ze. ‘Ik schrijf ook gedichten’, antwoordde ik. ‘Ben ik dan dichter?’ ‘Staan ze in een boek?’ vroeg ze. ‘Nee.’ ‘Dan ben je geen dichter. Een dichter schrijft gedichten in boeken.’