Koninginnedag en nepjarig

'Vandaag is de koningin jarig.' Op het moment dat ik het zei, wist ik dat ik het niet had moeten zeggen. Ik maakte het mijzelf moeilijk met deze uitspraak tegen een vijfjarige kleuter. 'Waarom is het vandaag dan geen Koninginnedag?' Als ik het niet gezegd had, was mij deze vraag bespaard gebleven. Het is een van de dingen die niet kloppen in Nederland.

Red de volkskrantblog!

Red de vkblog toch! Het is een hartekreet die loskomt na het lezen van de reacties op mijn blog over het stopzetten van de volkskrantblog. Niet op mijn eigen webstek, maar op de vkblog-plek. De plek die op 1 maart niet meer te vinden is. Tijd om in actie te komen...

Niet bloggen maar de krant is dood

Wat doen mensen met de vkblog? (bron: vkblog.nl)

Een krant blogt niet, maar schaft hem af. De blog is dood, niemand blogt meer zei Heleen van Lier van de Volkskrant voor de Pownet-camera van Pownews bij de uitreiking van de dutchbloggies voor het decennium. Ze was er om het evenement voor de krant te verslaan. Ze bedoelde dat ze zelf niet blogt. En als je zelf niet blogt, dan doet niemand het meer. Bovendien is ze speciaal aangesteld om de redactie te leren twitteren.

Is het erg dat de volkskrant over een maand stopt met de blogservice vkblog.nl? Een grote groep Volkskrant-bloggers is woest op de directie van de krant, meldt hpdetijd.nl. Het bericht bestaat uit een grote hoeveelheid woedende reacties van bloggers die al jaren bij de Volkskrant bloggen. De Volkskrant startte de blog 6 jaar geleden om een link te leggen tussen internet en de krant. Mislukt, zo stelt de huidige directie. De redactie blogt weinig tot niet en de mensen die bloggen hebben nooit voor een scoop in de krant gezorgd. Daarom gaat de stekker uit de vkblog.

Onthutsend hoe mensen reageren op bericht levenseindekliniek

Onthutsend om onder het nieuwsbericht over de prijs voor een behandeling in de levenseindekliniek te reageren met een blog dat de 1200 euro die dit kost, een koopje zou zijn. Onder de betreffende blog reageert weer een ander dat het bestempeld als 'moordcentra voor zieken en zwakkeren'.

Om je over op te winden. Ik ben maandag flink van slag geweest na het lezen van het verschrikkelijke verhaal van @Linnes84 over de dood van haar moeder. Ze deed dit in een open brief aan @mariskadehaas. Mariska Orbán de Haas is hoofdredacteur van het Katholiek Nieuwsblad. De reactie van Marika de Haas was onbegrijpelijk, ze blijft bij haar standpunt en duikt dan in de pijnbestrijding waar alle aandacht naar uit moet gaan.

Kent Kiet de kattenverhalen van Carmiggelt?

De kat Kiet was weg. Een paar dagen had het dier zich niet laten zien in huis. De eigenaresse van Kiet vreesde het ergste. De kreet op facebook klonk in elk geval best verontrustend. De kreet van terugkeer van de verloren zoon, des te harder: 'HIJ IS TERUG! na drie dagen. hij ziet eruit alsof hij honderd kilo is aangekomen. voorlopig mag hij niet naar buiten. ben nog steeds erg beledigd.'

De discussie die daarna loskwam was niet te stelpen. Ongetwijfeld zou het dier zijn heil hebben gezocht bij de buren en zich vet hebben laten mesten met hele leverworsten, kapitein Iglo's en andere dikmakers. Al vaker was Kiet van huis geweest en dan rook hij vreemd. De vreemde lucht die hij verspreide deed een aangename date bij de buren vermoeden. Al keerde hij voorgaande keren wel iets eerder terug van zijn tweede huis.

Ik moest onmiddellijk denken aan een kattenverhaal van Simon Carmiggelt.

Is doodschieten op twitter gevaarlijk? 10 vragen over twitteren

Peter Breedveld zegt dat de VN beter naar Nederland kan komen om PVV'ers dood te schieten. Hij heeft hiermee de woede van veel mensen op de hals gehaald. Het roept onmiddelijk veel vragen op, zoals de vraag: is doodschieten op twitter gevaarlijk? Hier 10 vragen met een antwoord over social media en incidenten.

Zwarte handschoenen

Op de plek waar ik ging zitten lagen twee zwarte handschoenen. Eentje half onder de man die naast mij zat en de andere moffelde ik tussen onze benen. Ik dacht dat ze hem behoorden en ik wilde hem niet storen in de slaap. Af en toe ging een oog open als de trein vaart minderde. Ik typte wat tekst op mijn EEE.

De trein minderde vaart. Het glas van Amsterdam RAI suisde voorbij. Het wordt zo'n mooie tunnel van licht waarin het schijnsel van de trein zo grappig terugkaatst. De uitstappers voor Amsterdam Zuid begonnen al onrustig te schuifelen. Ik was al naar de uitgang gelopen en zag bij het weglopen de slaper die naast mij zat ook opstaan. De twee zwarte, gebreide handschoenen lagen nog op de stoel.

Ik wilde hem waarschuwen maar vond het teveel moeite. Hij ging al zo achteloos met die dingen om toen hij naast mij lag te slapen.

De buitenkant, Een abecedarium

Gerrit Komrij stelde in De buitenkant, Een abecedarium een bloemlezing van alle interviews met hem samen

Natuurlijk ben je ijdel als je een bloemlezing samenstelt uit interviews die met je gehouden zijn, maar Gerrit Komrij mag zo ijdel zijn in De buitenkant, Een abecedarium. Vandaag arriveerde het boek dat ik via marktplaats.nl had besteld. Samen met 2 andere boeken waar ik later wat meer over zal schrijven.

De interviewers maken vaak de goede sier met het interview, terwijl jij het hebt gezegd, stelt Komrij in zijn inleiding bij dit bijzondere boekje. Meestal stellen anderen een bloemlezing samen van interviews, maar Komrij kiest zelf voor het experiment: hoe componeert een auteur zelf weer een portret uit alles wat een reeks interviewers met vuursteen of botte bijl, in de loop der jaren uit hem heeft losgewoeld? (5)

Sluipenderwijs geluk

Als je niet oplet, dan zie je het niet. Heel langzaam wordt het langer licht. Toen iemand op twitter al eind december meende dat het eerder licht werd, vond ik het te ver gezocht. Het weer hielp daarvoor niet genoeg mee om tot dat inzicht te komen. En zo snel na de midwinterwende is het bijna onmogelijk de paar minuten tijdsverschil op te merken.

Bij mij komt het altijd zo aan het einde van de maand januari of begin februari. Vanmiddag bij het lopen naar de trein, merkte ik ineens dat het langer licht bleef. De straatverlichting brandde niet en het was zowaar nog licht. Kortom, het was het moment waarop je beseft dat de winter al een aardig eindje vordert en dat het voorjaar in zicht komt.

Het moment duurde wel heel kort, de omroeper vertelde dat ik naar een ander spoor moest lopen en mijn trein spoorde het station binnen. Geen tijd meer voor mooi vergezichten, laat staan diepzinnige beschouwingen. Zo kort is dat moment dus.

Misschien laat dit zich het beste omschrijven als een moment van geluk.

tl-lamp boven bureau

Een nieuwe tl-buis hangt boven het bureau in de oude armatuur

Ongezellig noemen veel mensen het licht van de tl-lamp. Het licht is natuurlijk van dat koude, witte licht. En het duurt altijd eventjes voordat het licht op volle sterkte is.

Het meest hinderlijk is als de tl-buis aan het einde van zijn leven komt, dan gaat hij knipperen. De buis wekt daarmee het vermoeden dat hij gaat ontbranden, maar het blijft bij een poging. Als toeschouwer hoop je dat hij spoedig doorbreekt en licht gaat geven. Het tegendeel gebeurt echter. Hij blijft knipperen. Zo lang tot hij het helemaal niet meer doet. En dat kan verschrikkelijk lang duren.

Als kind was ik erg onder de indruk van het licht van de tl-buis. Bij mijn neven hing een moderne, ronde tl-buishouder waarin de hele kamer in een zee van licht baadde. Ik verlangde naar hetzelfde licht. Toen mijn broer en ik een nieuw stapelbed kregen, kwam er ook zo'n moderne lamp. Niet een rode, zoals bij mijn neven, maar een bruine.