Achteraf

Mij verbaast het niet dat er mensen in de Tweede Kamer zitten die inbreken of terroristische acties beramen tegen ambtenaren. Dat gebeurt in meer landen. Schurken schoppen het dikwijls tot premier. Koningen en prinsen verrijken zich en hoeven zich voor niemand te verantwoorden. Schoonvaders die het niet meer weten of sloeries die hun complete verleden verdoezelen.
Dat alles verbaast mij niet. Wat mij wel verbaast is dat de man in kwestie zelf zijn galgenmaal bereid heeft. Compleet met soep vooraf en een schattig slagroomrijk toetje. De beste kerel zit al zes jaar in de volksvertegenwoordiging en geen haan kraaide. Zelfs geen hen wist een zachtgekookt eitje in de richting van de actievoerder te werpen.
Ik herinner mij één rel van een komend kamerlid. Het ging om de VVD'er Hans van Baalen. Hij wilde tot de kamer treden, maar enkele journalisten onthulden een verleden met rechtsradicale sympathieën. Hij zou in zijn pubertijd ooit een briefje hebben geschreven aan Glimmerveen. Ook zou hij onder de vlag van zijn dispuut het 'Horst Wessel lied' hebben gezongen.
Hij is later zonder veel herrie in de Tweede Kamer gekomen. Het bleef onduidelijk of hij echt de brief geschreven had en de verhalen over het dispuut hingen erg op vage verhalen. Dat gaat wel vaker bij dat soort clubjes, waar drank en haat met elkaar optrekken als twee goede vrienden.
Beide dingen laten zien dat de Nederlandse journalistiek, met de AIVD voorop, falen in het onderzoek naar nieuwe parlementariërs. Ik pleit niet voor politici met schone handen, hebben ze in het verleden geen misdaden gepleegd, dan gaan ze het wel later doen.
Waar ik voor pleit is voor dit soort open discussies vooraf en niet als hetzelfde kamerlid met precies hetzelfde verleden na zes jaar kamerlidmaatschap ineens niet schijnt te deugen. Achterafpraat, is dat.
Eerlijkheid en openheid horen immers de kurk te zijn waar de democratie op drijft. Deugdelijkheid valt hier buiten. Wat voor de één deugd is, is voor de ander een misdaad. En andersom.

Strijd tegen de tijd

De strijd tegen de tijd. Nietjes, plastic omslagen, paperclips, plastic paperclips. 'In mijn archief geen metaal', was de strijdbare taal van de archivaris die ik gisteren ontmoette. De grootste bedreiging voor zijn archief is de digitalisering.
Elke tien jaar is er weer een nieuw en beter digitaal product waar de informatie op opgeslagen moet worden. Ze sluiten nooit goed op elkaar aan. Leestekens verdwijnen en sommige delen tekst verschijnen in een schrift dat zelfs een spijkerschrift-geleerde niet kan ontcijferen. De archivaris die ik spreek, zweert bij papier. 'Dat is veel minder gecompliceerd.' Ik raak overtuigd als hij vertelt dat zelfs gespecialiseerde bedrijven matig slagen in het goed omzetten van oude WP-documenten naar Word.
En dan die trits mensen die hele boeken fotografeert. Ik kan thuis weleens bevreesd zijn voor mensen die de ruggen van mijn boeken knakken, of schaamteloos een boek opengeslagen wegleggen. De fotografen gaan dikwijls zonder eerbied en respect te werk, als ik de archivaris moet geloven. 'We hebben onze boeken teruggezien op websites van bibliotheken in Singapore en Maleisië', aldus de archivaris.
Over het versnijden van boeken voor de digitalisering, zijn wij het roerend eens. Zoiets doe je niet. Ik ben blij een medestrijder gevonden te hebben.

Smurventrabi

Bij het opruimen van de zolder stuitte ik op een speelgoedautootje, een DDR-Trabi. Het ding kocht ik een paar jaar na Die Wende van een klasgenootje op de MTS. Ze verkocht de autootjes voor een liefdadigheidsactie. Ik vroeg me af wat ik er nog mee kon doen en gaf het aan Doris.
Zij liep er gisteren volmaakt tevreden mee rond. Wel kreeg ze de waarschuwing mee de auto niet in de watertafel te dompelen.
Vanavond toen ik na een dagje Leiden thuiskwam, liep ik tegen een smurfenauto aan. 'Murfen auto rijden', had Doris eerder vandaag als onderschrift aan dit tafereel gegeven.

Sportief terrorisme

Dat iemand voor de lol op zondagmorgen een balletje trapt of een paar keer in de week een uurtje holt, kan ik best begrijpen. Ik loop zelf ook een paar keer per week hard en ik vind dat heerlijk.
Dat ik al maanden getreiterd wordt door de sport op televisie en in de krant, krijgt minder en minder begrip. Televisieprogramma's moeten wijken als een paar jongens uit Twente een balletje trappen tegen een paar jongens uit Londen. Avonden teisteren beelden van bezwete mannen in shirtjes vol met schreeuwende reclame het Hollandse televisiebeeld.
Dan zijn er nog die stapels programma's en tijdschriften die plotseling iets met sport moeten doen. Elke judoka blijkt een schoonmoeder te hebben die dan door Libelle wordt geïnterviewd. Elke zwemmer is een geliefde kwijtgeraakt, wat dan uitgemeten wordt in een uitvoerig interview in de EO-gids. Elke hockeyer kan koken en dat krijgt een uitgebreide behandeling in het zoveelste kookprogramma van RTL4.
Waarom al dat gepest en getreiter. Omdat de mensen dat willen, is een veelgehoord argument. Pure kolder. Zet de mensen stront voor met een reclamelabel erop en ze schijnen dat ook te willen. De commercie spint er garen bij en een deel van Nederland trapt daar in. Degene die er het hardst in trappen zijn de publieke omroepen. Die zijn er immers voor iedereen en dat komt mooi uit. Alle adverteerders betalen een potje tussen de F.C.'s van Twente en Arsenal beter uit dan een onschuldig stelletje idiote lama's. Daarom het leuke weg en het verschrikkelijke ervoor in de plaats.
Het is zelfs zo erg dat ik de televisie maar in totale wanhoop heb uitgezet.

Rug oefenen

Het werk achter de computer levert soms een stijve rug op. Daarom volg ik keurig de instructies van de fysiotherapeut op om mijn rug wat soepeler te krijgen. Dat gaat het lekkerst op de kale vloer.
Gisteren ruimde ik de zolder op en bracht oud papier weg. Doris wilde niet mee, maar ging even later op de kale vloer liggen, de benen opgetrokken en ze zei: 'Mama, rug oefenen'. Zelfs de benen flapten keurig naar links en rechts, zoals de oefening gaat.
Vanmiddag na het hardlopen, stelde ik Doris voor om samen de oefeningen te doen. Of het goed was voor mijn rug, betwijfel ik.

Macadamia

Bij de thuiskomst zaterdag de grote boodschappentas leeggehaald. Wat kleine oneetbare dingen bleven achter. Ik was druk in de weer de spullen naar zolder te versjouwen, zodat Sientje de kans nam om mijn veronderstelling te ontkrachten.
Ik kwam beneden en trof Sientje met een opengescheurde hagelslagdoos. De tong lebberde de korrels chocolade naar binnen. Haar poten klemden de doos vast. Onthutst trok ik de doos los. Ik keerde mij om en zag een leeg notenzakje. Ook het zakje met Macadamia-noten was achter gebleven in de boodschappentas, besefte ik.
Direct wist ik hoe laat het was. Een jaar of vijf geleden had ze ook een schaaltje van die grote noten leeggehaald. Dagenlang verlieten de noten haar van voren en achteren. Hetzelfde lot was ons nu eveneens beschoren.
Het is nu drie dagen later en ik de noten ter groote van een flinke knikker overal zie verschijnen. Het teckeltje kan de noten niet verteren, ze heeft ze heel opgeschrokt en ze komen er ook heel weer uit.
Ze krijgt al twee dagen nauwelijks eten, om de noten zo snel mogelijk het lichaam te laten verlaten. Ze is extra alert en heeft vanmorgen al mijn gevulde koek verslonden. Tijd voor flauwe opmerkingen tussen al het opruimen van de noten die in fragmenten het lichaam verlaten. Ze heeft genoeg noten op haar zang. Van de noten heeft ze zo genoten. En als de noot het hoogst is, is de redding noodzakelijk.

Charteren

De ene na de andere charter vloog over mij heen. Allemaal keerden ze terug van de zonnige oorden, Turkije, Griekenland en Spanje.
Ze tuurden tegen de zon in en voelden de tegenwind wapperen in de motoren die zich een weg loeiden in de richting van de luchthaven.
De hemel was tegen alle voorspellingen in strakblauw. Ik keek de vliegtuigen na, terwijl ik rende en een zandstorm vanuit Almere Poort over mij heen jakkerde.
Een mooie tijd om te landen. De koffers zouden wel rond zessen op de band liggen, rekende ik snel uit. Snel naar huis en dan morgen weer aan de slag.
Het idee alleen al bracht mij sneller thuis dan anders. Natuurlijk had ik de wind mee toen ik langs de spoordijk liep.

Geen internet

Gewoon de tent opgezet en naar de wolken gekeken. Hoe mooi een zonsondergang kan zijn als je voor je tentje zit. Hoe mooi Twente kan zijn in een weekje Delden.
Nu ben ik weer terug en merk dat geen internet ook z'n voordelen heeft. De tijd verstrijkt zo achter de computer. Je laat je helemaal meenemen van de ene site naar de andere. En na een tijdje weet je eigenlijk niet meer waar je naar zocht.
Nee, dan vakantie. Ineens zijn er mooie wolkenluchten, een zwembad en een kasteel. Ineens zijn er andere campinggasten en ineens is het weer voorbij.

Tinky Winky

Ze kreeg het ding van een bekende: een Tinky Winky, die geen Tinky Winky is. Het paarse geval maakte al een verschrikkelijk lawaai terwijl het nog in het inpakpapier zat. 'Het is toch geen lawaaiding', verzuchtte ik. 'Ja, is er tegenwoordig niks anders meer te koop', hoorde ik als excuus.

Ongetwijfeld hebben kleine kinderen het ding aan elkaar gelijmd. De batterijtjes zitten achter zulke kleine schroefjes verborgen. Alleen kleine kinderen kunnen de benodigde schroevendraaiers daarvan vasthouden. Het is mij niet gelukt om ze open te draaien.

En het ding maakt een verschrikkelijke herrie.

Mierzoet kan ook lekker zijn

Mierzoet was de laatste aflevering uit de derde serie van Maggie's new life. We keken gisteravond de maandag uitgezonden aflevering. Er gebeurde van alles, iedereen en alles ging uit elkaar. Het huwelijk van Maggie dreigde opnieuw uit elkaar te spatten. Spanning genoeg om de hele aflevering uit te zitten.
Gelukkig eindigde alles in een mierzoete stemming en proefde het als een desert na een zware maaltijd. De smaakpapillen waren zo bedolven onder de vele smaakjes, dat alleen een heel zoet nagerecht nog werkt.
Is het erg? Nee, de makers van Cold Feet laten met Maggie's new life zien dat ze ook minder extreem kunnen denken. De kracht van de serie zit hem in de 'less is more'-gedachte. Juist het niet laten zien van cruciale scènes maakt ze extra sterk. Het houdt het verhaal op gang en laat heel veel aan de verbeelding over.
Dat het dan mierzoet eindigt impliceert alleen maar dat het ook weer fout kan gaan...