Vermolmd

Voor het trainen van de rugspieren bezoek ik het zwembad op zondagmorgen. Er zijn meer mensen op het idee gekomen een baantje te trekken. Ik spring in de eerste baan en probeer mijn slaperige spieren op te monteren in het water.
Het is filezwemmen, soms port een hand in mijn zij of voel ik een lichaam tegen mijn tenen drukken. Soms slaat mijn vingers tegen een voet of ontmoeten een ander uitslaande hand. Ondertussen draalt Skyradio over het water, in een rondje.
Zo zwemmend tussen de natte hoofden en de chloordoorlopen ogen, denk ik aan het wedstrijdzwemmen van weleer. Zo'n brilletje heb ik ook gehad. Als ik het nog bewaard heb, moet het elastiek en het bandje onder de glazen zijn vermolmd.
Als ik dan een klein uurtje later mij afdroog, vertelt een opa aan een andere afdroger dat hij in de zomer zes keer in de week zwemt. 'In de winter drie keer vult hij aan. 'Ik zwem alleen buiten. Ik heb de beschikking over een verwamd buitenbad.' Nu gaat hij met zijn kleindochter het water in van het binnenbad.
Een verwarmd buitenbad, zo kunnen we allemaal in de winter buiten zwemmen. Ik moet het doen met een file op zondagmorgen met een schrootjesplafond boven mijn hoofd, of de onverwarmde plomp voor de deur.

Voor paal slaan

- 'Is hij zo goed?'
- 'Bijna, iets meer naar rechts.'
- 'Zo?'
- 'Iets naar links.'
- 'Nu?'
- 'Ja, niks meer aan doen.'

Een bolle buik balanceert op een steigertje en een hamer tikt ritmisch op de houten balk. De buren bouwen een erfafscheiding. Vorige week verdween het struikgewas. Het was te hoog en te zwaar geworden voor de smalle tuin. Nu slaat de man met de hamer de balken in het zand, tussen de wortels en stronken van de oude heg. De steiger schuift door en het tafereel herhaalt zich.

Bis. Tik.

Gewenste metropool

De vakantie voorbij, de plannen zijn in aantocht. Na een tweede deltaplan komt een nieuw plan voor de ruimte: meer groen en meer woningen in de Randstad. Als de woningen groen geschilderd worden, lukt deze missie, in de combinatie klinkt de tegenspraak.
De wens van de Randstad als metropool blaast de gedachte uit dat dit nu niet het geval is. De nieuwbouw van het verleden heeft klaarblijkelijk geen steen bijgedragen aan de vorming van een metropool.
Van de plannen die in het verleden gemaakt zijn, is van het papier alleen al een stad te bouwen. Hoe weinig daarvan terecht is gekomen, laat zien dat ook een plan op papier iets is tussen droom en daad.
Gelukkig maar, want hoe had Nederland eruit gezien als alles echt gedaan was. Het land had honderd keer groter moeten zijn en alles was na drie maanden weer afgebroken. Nu blijven we ons een metropool wensen, terwijl we niet zien wat er was en is.

Korte dagen

Als de dag een groen papiertje was
en de regen voor viool speelde
dan neuriede de wind van herfst
en ademde de avond een koele bries

Maar de dag blijft hangen in een groef
gedachten en voorwendsels die de avond
vergeten en een grote leegte proberen
achter te laten in dit kille vers

Nu de dagen zeggen dat het licht op raakt
en de warmte zichzelf een das trakteert
vergeten de allerarmsten dat het eens
voorjaar was en genoeg brood

Water en energie

Het nieuwe deltaplan dat meneer Cees Veerman gisteren presenteerde bevat naar mijn oordeel één grote lacune. De opwarming van de aarde is het gevolg van het overvloedige energieverbruik. Dit verbruik zorgt voor de verhoging van de zeespiegel, de grote hoeveelheid regenwater die via de rivieren moet worden afgevoerd en het tekort aan zoet water in de warme zomerperiode. De Deltacommissie kreeg nu de unieke kans om veiligheid te combineren met het opwekken van duurzame energie.
Helaas hebben ze deze kans niet gegrepen. Zout en zoet water leveren veel energie op. Bovendien zorgt het voor een gezond IJsselmeer. Dingen die van het IJsselmeer meer maken dan een bassin waarin water klotst. Plannen met de delta in Zeeland laten ook alles teveel bij het oude. Zo weet ik mij te herinneren dat een kleine aanpassing van de Oosterscheldekering het tekort aan zand en slib kan oplossen. In het plan van Veerman ontbreken dergelijke dingen.
Natuurlijk zijn het details, maar ik geloof erin dat natuur en duurzaamheid goed samengaan met veiligheid.

Winkelwagentjes

Tel de winkelwagentjes. Het oud-ijzer-dregbootje kwam weer voorbij en trok de in het water gezakte ijzertoestanden weer aan de kant. Veel meuk die door de vandalen weer in de gracht was gegooid, is er opnieuw uitgehaald.
Ik ben benieuwd hoe lang dit zo blijft liggen.

Kruisbestuiving bij de gemeentegrens

ś Morgens in de krant, 's avonds op televisie. Ik las vanmorgen een stukje over astrologie en sterrenkunde van Vincent Icke. Vanavond presenteerde de sterrenkundige het weerbericht van het heelal.
In één week zie ik het programma De Wereld Draait Door al een aardige kruisbestuiving maken met NRC Handelsblad en de grachtengordel. Maandag zat Pieter Steinz zijn eigen zaterdagrubriek dunnetjes op televisie over te doen.
Originaliteit, nieuwe gezichten en andere onderwerpen, bepalen volgens mij de kracht van een televisieprogramma. Nu wordt een circus gemaakt met artiesten die hun kunstje al ergens anders doen. Jammer, want er is veel talent dat onopgemerkt blijft. Alsof de wereld ophoudt bij de gemeentegrens van Amsterdam. Dat lijkt de oud-hoofdredacteur van Het Parool en ook van de Amsterdamse zender AT5 graag te willen uitdragen.

Patatjeswinkel

De snackbar noemt Doris patatjeswinkel. Toen ik vanuit mijn werk thuis kwam, opperde ik het idee om lekker naar de patatjeswinkel te gaan. We hebben een hamburgertje gegeten, wat ondanks de eenheidsworst best een feest is.
Na de patatjes dook Doris een kleurig klimgeval in, waar ze moeiteloos in het spel van twee jongetjes integreerde. Ik mocht de laarsjes van een meisje uittrekken die ook in het speeltoestel wilde.
Vanavond voor het naar bed gaan, vroeg Doris na het gebruikelijke halve glas water nog een nieuw. De zoute hamburgers, kipnuggets en patatjes kosten veel dorst.

Guus

Het heeft wel iets schattigs, de namen die de Amerikanen geven aan het natuurgeweld van de storm. Niet gewoon The Tempest, maar een heuse naam met Hurricane ervoor. Gustav en Katrina, het heeft in het Engels wel iets dreigends. Zodra je ze voorzichtig vertaalt, veranderen de namen in knuffels: Guus en Katrien. Vanavond zag ik onze eigen Guus, de lampen aan, want de donkere wolken drukten het licht weg.

Zettem op Cor

Niels Willem en Kas ga door, Jan 196 hup hup, girls go on, we zijn trots. Het fietspad in het Kromslootpark is bezaaid met teksten. Het zijn de aanmoedigingsteksten van de Triatlon van afgelopen zaterdag.
Ik loop er over bij mijn trainingsrondje. Ik hol heen nog in de richting waar de zon ondergaat, terug op het fietspad langs het spoor word ik omringd door straatlantaarns.
Ik besef dat het één van de laatste keren is deze zomer dat ik nog op dit uur door het Kromslootpark kan lopen. Ik geniet van de oranje tint in de lucht en weet zeker dat de aangemoedigde triatlonatleten dit zaterdag niet gezien hebben.