Pizzaconventie

Een grote pizzadoos rust op mijn handpalm. Alsof niemand het zou opmerken staat er ook nog eens in koeienletters het woord 'pizza' op de doos vermeld. Iemand zou eens op het krankzinnige idee kunnen komen iets anders in de doos te stoppen.
Ik heb het gevoel dat iedereen mij aanstaart. Een pizza koop je als je langer blijft werken op kantoor. Als je zoals ik langer gewerkt hebt en op het station loopt, dan behoor je een patatje te eten. Ik trek me weinig aan van deze conventie e, trek het deksel van de dooos open en neem heerlijk de partjes van mijn Magarita.

Misrekening

Bankiers kunnen goed rekenen. Daarom bezocht de president van de Nederlandsche Bank, Nout Wellink, een basisschool om te vertellen hoe belangrijk rekenen is.

Een bekende truc is om aan de getallen een euro-teken te koppelen en dan te doen alsof het je eigen geld is. Bankiers rekenen al jaren zo en het heeft effect. Waar ze echter niet op gerekend hebben is de misrekening. Als je geld verstopt in formules die niemand begrijpt, dan gaat dat eens mis.

Doe alsof het je eigen geld is, bankiers van Nederland, en het gaat je weer goed.

Bloesemkathedraal

Ieder jaar verrast de bloesem op de bomen bij het winkelcentrum en station Muziekwijk. Zo scheen de avondzon prachtig op de bomen. Eronderdoor fietsen lijkt net of je door een kathedraal rijdt, waarbij de bloemen de gewelven vormen. Het fietspad wordt een laan en de hondenuitlaters kerkgangers. Het is echt voorjaar.

De foto's

Gelukkig hebben we de foto's nog. Mijn finish van de Rotterdamse marathon, nog honderd meter te gaan.
Bekijk mijn tijden
Bekijk het filmpje

Wachtenden

Bij de bakker vormt zich op zaterdagmorgen een haag wachtenden. De mensen die op het broodnodige staan te wachten mochten zich afgelopen weekend op een heus wachtwelkom verheugen. 'Door ziekte kunnen wij u niet zo snel helpen als u van ons gewend bent', stond op een briefje dat met een plakbandje vastzat aan de kassa.

Het verbaasde mij dat deze tekst met zoveel gevoel voor marketing was geschreven. Vooral ook omdat de wachttijden normaal ook niet de kortste van de stad zijn. Ik vreesde het ergste, maar kwam tegen mijn eigen verwachting in vrij snel aan de beurt. Toen ik wegliep met de broden onder mijn arm, sleurde een lange slinger wachtende broodkopers uit de winkeldeur.

Ik dacht terug aan de DDR-tijd, waarbij ik ook een keer mocht meemaken hoe het eraan toeging. Zo ging er eens het gerucht dat er bananen te koop waren bij de groentewinkel. Normaal was de winkel altijd leeg, niet alleen ontbrak het aan winkelend publiek, ook de schappen waren leeg. Op de morgen van het gerucht stond een lange rij, die zelfs het hoekje van de straat omging. En dat in een dorp van enkele honderden inwoners. Ineens spatte de rij uiteen. Er waren helemaal geen bananen te koop. De vier kilo aardappelen die daarvoor in de plaats kwam, was echter aan de eerste drie klanten vergeven. De rest verliet het wachten.

Binnen vier uur

Ja hoor, ik heb hem gehold de Rotterdamse marathon in een tijd onder de legendarische vier uur, namelijk 3:59:17. De nettotijd is zelfs ruim vijf minuten sneller, 3:54:47. De liefhebber kan op de website van de marathon verdere details bekijken, mijn startnummer is 1002.

Later komt daar ook mijn finishfoto. Ik schaam mij er wel een beetje voor. Ik geloof namelijk niet dat sport emotie is, maar hier moest ik toch echt even een traantje wegpinken. Binnen vier uur een rondje hollen. Ja, daar moet ik zelfs om huilen.

Varkensbemiddeling

Met zielige biggetjes kun je niet meer aankomen. De varkenssnuiten die tussen de houten schotten op de vrachtwagen steken worden een zeldzaamheid. Vandaag zag ik op de snelweg een vrachtwagen met de aanduiding 'varkensbemiddeling' op de zijkant.

Waar staat dat woord voor, vroeg ik mij af. Achterop de klep stond heel klein 'biggenvervoer'. In deze vrachtwagen zaten dus biggetjes, terwijl er net zo goed koekjes, komkommer of kroketten in konden liggen.

Een levend dier transporteren op de snelweg kan niet meer. Het is zielig. We willen niet weten wat voor een vlees we in de kuip krijgen. Al het geschreeuw over dierenleed zorgt ervoor dat alles nog meer achter de schermen komt. Zo zien we helemaal niet meer wat we op ons bord krijgen.

Voorjaarsdepressie

Bij het zoeken naar nieuws stuitte ik op een meneer Moestuin. Hij reageert op een artikel over het stijgend aantal faillissementen. Het cynisme druipt er van af, geluk en tevredenheid zijn gesmolten door het warme zonnetje van vandaag:

'Ik ben al bezig om mijn eigen groente te verbouwen. De aanleg van een schuilkerder is ook in volle gang. Deze bescherm ik met mijn , vanuit afganistan ge-importeerde, arsenaal. Om te horen dat er nu 220 miljard is afgeschreven en dat er nog meer als 1500 miljard is te gaan, is voor mij reden geweest om tot deze akties over te gaan. De mensen die het ontkennen zijn zwakzinnig de mensen die het erkennen depressief. Mmm lang leve amerikaans kapitalisme.'

Nu nog zoeken naar een meneer die werkt bij SNS Reaal en een Moestuin heeft. Als elke verzekeringsman doet wat hij doet, dan is het snel afgelopen en verbouwen we binnen afzienbare tijd allemaal onze groenten, gedekt door een arsenaal.

Logistiek of techniek?

Wat was er eerst het logistieke probleem of de technische storing? Ik vroeg het mij af toen de dame van de NS het omriep vanavond. Mijn trein stond muurvast, bewoog geen kant op. De wissels deden het niet, want het computersysteem lag plat.

Faalde het computersysteem vanwege de logistieke problemen, of zorgde het computersysteem voor de logistieke problemen? Ik denk het laatste, maar waarom zou het eerste niet kunnen. Het verbaast mij dat Utrecht Centraal vaker door een computerstoring getroffen werd dan door een blikseminslag. Er zijn mooie oplossingen, maar die kosten teveel. Dat dit soort storingen meer kosten, staat buiten kijf. Maar daarvoor reizen de heren beslissers te weinig met de trein en te weinig via Utrecht Centraal.

Verzekeringsmensen

We liepen van spoor 4 naar de Jaarbeurs. De voorste van de groep stopte onder een bord. De kleine lichtjes vormden letters die op hun beurt tot woorden samensmolten. Op de woorden stond onze naam en waar wij verwacht werden. Iemand wilde al linksaf slaan, maar dat leidde slechts tot het rangeerterrein van de treinen. Wij moesten nog de roltrap af, de weg over, de toegangslaan in, de draaideur door en dan nog allerlei hoeken om voordat wij waren uitgerangeerd.

We stonden op de roltrap en lieten ons langzaam zakken, de voorste zette de beweging in en liep richting het zebrapad. Een meisje haalde de pakkenmassa in. 'Zo', riep haar vriendin die achter haar aan holde. Ze kon het tempo zichtbaar niet bijhouden. 'Je loopt met de verzekeringsmensen mee.' Het meisje draaide haar hoofd om en marcheerde ons tempo mee. 'Ja, ik loop met de verzekeringsmensen mee.'