De opruiming verkoopt opruiming

De opruimingsetalages prijzen geen producten aan, maar verkopen de opruiming alsof het een product is. Het haakt niet in op de behoefte naar een product, maar benadrukt vooral dat alles goedkoper is dan anders. Dat is het walhalla voor koopjesjagers, maar wat kan een consument daarmee? Hij zal eerst de winkel in moeten voordat hij ziet of er iets van zijn gading bij zit.

Een streep door de opruiming halen

In mijn serie over opruimingsetalages vandaag de etalage van Esprit, die letter een streep haalt door de opruiming. Winkeliers doen er alles aan om hun aanbiedingen zo onaantrekkelijk mogelijk aan te prijzen. Woorden als 'aanbieding', 'uitverkoop', 'afgeprijsd' en 'opruiming' mijdt elke zichzelf respecterende retailer. In plaats daarvan gebruikt hij 'sale' of het meervoud 'sales'.

Kapotte blaren en nieuw eelt

Een kleine maand na de Trailwalker zijn mijn voeten nog altijd niet hersteld. De 100 kilometer door de Veluwe in 30 uur voor Oxfam Novib heeft mijn voeten weinig goed gedaan. Waar de enorme blaar zat op mijn linkervoet, herstelt de huid zich langzaam. Het oude vel is wel weg, maar het nieuwe groeit langzaam. De huid is op die plekken best gevoelig. Zo is het lopen op blote voeten verre van aangenaam. Het doet ergens gewoon pijn. De crocks houdt ik daaron in huis binnen handbereik.

De laatste zondagmiddag voor de vakantie

De laatste zondag voor de zomervakantie. Al is het vandaag wat koeler, de warmte drukt flink in het Stadshart van Almere. Ik rijd met 2 cd's en een boek naar de bibliotheek. Ze konden niet meer verlengd worden en ik vrees allerlei boetes als ik te ver weg ben om ze snel terug te brengen.

Slak knaagt aan een blaadje

De regen was gevallen in de tuin. Het vocht bracht gelijk de dieren weer tot leven. Zo trof ik een slak aan die heerlijk op een blaadje aan het knabbelen was. Nauwelijks te zien met het blote oog, maar ik kan daar echt van genieten. Je ziet hem er gewoon aan knagen. Langzaam beweegt het blad en wordt kleiner en kleiner.

Voor haar beurt

Bij de bakker in de rij voor 3 Zweeds wit en 1 grof volkoren. Het is aardig druk, benauwd en vooral heel erg warm. Een medewerkster veegt telkens een guts zweet van het voorhoofd met het rode shirtje dat ze aan heeft. Ik sluit keurig in de rij, onthoud wie er staan en ik houd ook in de gaten wie er binnenkomen. Een jonge meid van een jaar of 20 sluit aan. Ze heeft dopjes in haar oren waar muziek door galmt. Die gaat voordringen, denk ik.

Voetbal als je van werk naar huis gaat

Op het Plein in Den Haag voel en hoor ik de spanning. Elke bal die maar in de buurt komt van het goal van de tegenstander zorgt voor een collectieve roep. Het mag niet baten. Het staat al enige tijd op 1-0 voor Brazilië en dat verandert ook niet.

De opruiming: alles moet weg

De opruiming tiert weer welig in de stad. Elke winkel prijst zijn waar af. De etalages zijn afgeplakt met letters. De kleur rood domineert, net als het woord 'Sale', soms aangevuld met een 's'?

De meeuw en de schone bol

Op het herdenkingsteken dat stilstaat bij een vernieuwing van de straat langs de Hofvijver, zit een meeuw. Een medewerker van een schoonmaakbedrijf zag ik even ervoor vanaf een hoogwerker de bol schoonspuiten. Een deel van de weg is afgezet, het verkeer kan er niet aan voorbij. Terwijl de spuit krachtig op de tegeltjes met de ooievaar blaast, kijkt de meeuw rond op de schone bol. Tenminste, de bol is gedeeltelijk schoon. Alleen het gedeelte dat je van de straatzijde kunt zien, is ontdaan van de zwarte aanslag.

Hoe gevaarlijk is twitteren?

Ik ben gek op krantenberichten over de gevaren van twitteren. Zo schrijft de Pers vanmorgen over foute tweets die mensen vooral hun baan kosten. Het is voornamelijk paniekzaaierij. De voorbeelden worden vaak aangehaald en betreffen vaak bekende Nederlanders. Hun woorden liggen ook op een weegschaaltje als ze iets op televisie zeggen of in een interview in de krant. Over sommige dingen twitter je namelijk niet en zeker niet ongenuanceerd.